Zondag

Rood is de kleur voor zondag, Deng in het Thai. Het verhaal voor zondag:  Onze dochter Robin, eind december wordt zij 3, kent heel veel Engelse woorden en dat wil ze weten ook. Regelmatig wijst ze iets aan en roept ze de Engelse naam, bv: Zebra, Train, Green enz.

Deze zaterdag morgen zijn we rond 11.30 uur klaar met de dingen die we wilden doen, Robin heeft uitgebreid gegeten en we gaan naar een shoppingmall waar een zeer groot springkussen-kasteel is en Robin lekker kan spelen. Onderweg drinkt ze nog even een flesje melk zo goed als leeg.

Daddy en Mammy willen eerst even lunchen bij KFC. Als ons eten op tafel staat roept Robin met luide stem: Hungry!
Wij zien er de humor wel van in en schieten in de lach maar de mensen aan het tafeltje naast ons kijken ons aan alsof ze willen zeggen………

Nadat Robin zich uitleefde op het springkussen-kasteel gaan we koffie drinken. In de shop staan veel pluche dieren te koop op een rack. Robin speelt er mee en om beurten roepen Mammy en Robin de naam van het dier. Totdat Yui (die even de Engelse naam niet te binnen schiet) zegt: Horse. Robin schudt haar hoofd en zegt: This is Donkey!

Sinterklaas is weer in Nederland, helaas met de nodige problemen. Herinner me weer 5 december een paar jaar geleden, toen mijn echtgenote alleen nog maar vriendin was en ik probeerde haar een stukje Nederlandse cultuur bij te brengen. Wilde vertellen over Sinterklaas-avond. Maar het werd 1 grote lachbui.

Probeer maar eens te vertellen over een oude man in een rood pak met een lange witte baard, die tesamen met zijn eveneens witte paard en ook nog geholpen door 5 zwarte Birmezen, die over de daken van huizen gaat rijden.

Wel, dat was de eerste lachstuip. Toen die bedaarde probeerde ik uit te leggen dat kindervriend Sint en Piet kadootjes door de schoorsteen gooien. Maar wat is dan een schoorsteen? vroeg mijn vriendin. Na mijn uitleg: een pijp op het dak die uitkomt in de kachel, rolde ze bijna voor de 2e keer van de bank. Wat zijn die farang toch dom, dan verbranden de kadootjes toch!

Toen ik vertelde dat er eerst hard op de deur gebonkt werd en een onzichtbaar iemand snoep over de vloer strooide, trok ze een bedenkelijk gezicht. Jij vertelde mij toch dat er in Nederland geen geesten zijn, zei ze mij.

Om het plezier weer terug te krijgen legde ik uit dat alleen lieve kinderen een kado krijgen en de stoute kids in de zak mee naar Spanje gaan. Dat was weer lachen toen ze zei: Hoe kan het dan dat jij hier in Thailand bent?

Je begrijpt wellicht dat ik op dit punt aangekomen maar met de uitleg over Sinterklaas gestopt ben en dat ik me 100% zeker heb voorgenomen om op 25 december niet te gaan vertellen over een oude dikke man met baard, ook weer in een rood pak maar dan eentje met een drankprobleem.


De Thaise staatsloterij wordt 2x per maand gehouden, op de eerste en de 16e. Een lot kost ฿ 80, ca. € 2 en koop je op straat. Via het internet mee doen, dat kan nog steeds niet in Thailand. Zelf koop ik iedere keer drie loten en geef ze aan mijn vrouw en dochter. In alle loterijen hebben zij maar 1x ฿ 2.000 (€ 50) gewonnen, maar het blijft spannend en zo’n beetje alle Thai doen mee. Yui overlegt altijd met haar moeder over de te kopen eindcijfers. Als dochter Robin 41 roept dan wordt dat direct aan schoonmoeder in Sukhothai doorgebelt. Deze middag op de markt tegen 16.00 uur, wanneer de trekking over de radio wordt uitgezonden, moet je niet denken dat je iets kunt kopen, iedereen luistert naar de radio en praat maar over 1 ding: Winnen.
Wij hebben ook deze keer weer nix gewonnen. Iedere keer weer sta ik te kijken hoeveel ‘arme Thai’ aan de loterij besteden, veel meer loten dan ik dus. En dan is er ook nog een illegale loterij waarin veel Thai mee doen.

Vroeger noemde je dit een Pooier-bak, tegenwoordig zijn ze geld waard en heten het Oldtimers. Oldtimers, je ziet ze redelijk veel in Thailand, wellicht omdat de lonen hier laag zijn en dus ook de kosten voor het prachtig restaureren. Meer foto’s

Dit is het vrouwtje van de laundry. Wij brengen het wasgoed dat ook gestreken moet worden 1x per week en zij wast en strijkt ieder item voor 5 baht, of het een t-shirt of spijkerbroek is, maakt niet uit. Na 3 dagen kunnen we het keurig gestreken en ingepakt weer ophalen. Het is niet duur, maar zij verdient goed zegt ze, is wel 7 dagen in de week open. In de jaren 60 had je behalve the Beatles ook was-salons in Nederland. Moest ik van mijn moeder naar de wasserette en wachten tot de was klaar was. Kon ik niet voetballen, zou ik alsnog de pest over in krijgen. Maar de inkomsten van de wasvrouw staan wat onder druk, nu meerdere winkels wasautomaten zijn gaan verhuren, voor 10, 20 of 30 baht per was. Het is nieuw in Thailand, tsjaa de automatisering …..

Iedere dag het Thaise nieuws en een kleine Thaise belevenis op: www.Sifaa.nl/thailand-vandaag

Chiangmai Land is een wijk in de city Chiang Mai. De wijk ziet er verwaarloosd uit, de bomen worden niet gesnoeid, op vele plekken groeit gras, er staan nogal wat panden leeg en de niet onderhouden stoepen zijn zo ongeveer om de 5 meter anders. Er zijn wat restaurantjes, winkeltjes en woningen maar ook techische diensten van grote merken. De karaoke bar gaat pas in de avond open. De masseuses in onze massage salon zijn altijd oudere dames in degelijke kleding, maar de salon in Chiangmai Land heeft waarschijnlijk geen airco, want de jonge dames die je daar op een rij binnen ziet zitten lopen allen in zeer luchtige kleding. Een beetje louche wijk is het wel. Veel panden vind ik bijzonder om te zien, vandaar de foto’s die hier te zien zijn.

Als je in Nederland of Belgie vraagt om een broodje ijs, dan wordt je tenminste vreemd aangekeken. Maar in Thailand is het gewoon. Twee boterhammen en 2 bolletjes ijs voor ฿ 10. De ijsboer komt iedere zaterdag aan huis. En het smaakt nog lekker ook. Fijne zondag.

Voor vandaag en echte zondag-acitiviteit: Met vrouw en dochter de duiven in het stadspark van Chiang Mai voeren.

Vandaag is het Khao Pansa-day, Buddhistische Lente in Thailand, het begin van een 3 maanden durende vastentijd voor de monniken. De monniken blijven gedurende die tijd zoveel mogelijk binnen in de tempel. Hun eten, dat altijd via een ‘bedelronde’ wordt opgehaald wordt nu vaak door de Thai naar de tempel gebracht. Niet voor iedereen kennelijk, want deze morgen zag ik nog 2 monniken hun ronde doen. En dan is het van zaterdag t/m maandag niet toegestaan om alcohol te verkopen en wordt gevraagd het ook niet te drinken, wat veel Thai beamen. Maar ja, nix menselijks is de Thai vreemd, want vrijdag was in mijn drankenwinkel alleen nog maar wat Singha bier te koop, de rest was uitverkocht! Het ministerie van Volksgezondheid heeft dan ook nog een anti-alcohol campagne. Er zijn, zegt men, 1 miljoen vrijwilligers die de campagne uitdragen en zo te bewerkstelligen dat deelnemers 3 maanden geen alcohol gebruiken. Die vrijwilligers gaan ook controleren of winkels zich aan de Alcohol-wet houden, de wet die verbiedt om op 4 belangrijke Buddha-dagen alcohol te verkopen.


Tsjaa, ook voor deze zondag een foto van monniken die hun ronde doen om eten op te halen. Op de markt zijn ze natuurlijk op de juiste plek. Meerdere dames geven eten en vragen om een gebedje.


Het blijft een leuk gezicht, als ik in de hele vroege ochtend ga fietsen kom ik hier en daar mensen tegen die de monniken opwachten die langs de weg lopen met een grote ‘beker’ om eten en drinken op te halen. Je moet wel echt vroeg zijn want na 7 uur zie je geen monnik meer op straat, dan zijn de monniken aan het eten. Het eten dat niet opgaat kan door arme mensen in het dorp worden opgehaald, blijft er dan nog iets over dan gaat dat naar de tempel-honden en katten. Als mensen willen dat de monnik een kort gebed uitspreekt voor het eten in ontvangst wordt genomen, dan heft men het eten boven het hoofd en verteld waar het gebedje over dient te gaan. Je kunt niet zomaar eten geven, er zijn wat ‘regels’. Zelf dien jij bijvoorbeeld je schoenen uit doen en gehurkt zitten. Een monnik zegt geen dank je wel of zo, lacht ook niet want Thai geven eten aan een monnik om zo te Tamboenen (goed te doen), Buddhisten geloven dat goede daden zullen leiden naar een goed toekomstig leven, met meer geluk en geld dan in het huidige leven. Eigenlijk moet jij de monnik bedanken, want hij stelt jouw in staat om ‘goed te doen’.


Dorpsroddel en een huwelijks aanzoek

Thailand is niet alleen het land van de glimlach maar zeker ook het land van de dorpsroddel. Het is alweer een paar jaar geleden toen Yui en ik weer eens naar haar ouders in Sukhothai reden. Dan slapen we eerst een nacht in een hotel om Yui de
volgende morgen bij haar ouders af te zetten. Voor haar een familie-dag en voor mij meteen 3 uur doorrijden naar een afspraak in Phetchabun.
Die keer brachten we kleding en handdoeken die we niet meer gebruikten mee, daar zijn ze in Sukhothai nog blij mee. De spullen zaten in 2 grote transparante zakken gepropt en dat viel de buurvrouw op. Ik zette Yui af en reed meteen door naar Phetchabun. De buurvrouw die ook wel eens een scoop rond wilde bazuinen vertelde iedereen dat ik Yui weer terug naar haar ouders had gebracht met haar spullen en kleding in 2 grote zakken en dat ik meteen weer was vertrokken. Aan het eind van de ochtend kwam de roddel ook bij schoonmoeder aan. Ze gaan
binnenkort TROUWEN!! Brieste zij de scoop-brenger toe. Schoonmoeder in haar Thaise eer aangetast en volslagen woest, Yui en ik moesten wel lachen hoor!

Dat trouwen is overigens een apart verhaal. Nimmer had ik het idee om na de scheiding in Nederland in Thailand te gaan trouwen. Maar ja, als jouw Thaise dreamgirl langskomt….. Nadat we 1,5 jaar samen woonden in Chiang Mai heb ik op een avond Yui ten huwelijk gevraagd. Ik wist dat het veel voor haar en haar
ouders betekende en ik wilde haar toch niet meer kwijt. Maar op mijn vraag kreeg ik geen antwoord, ook de volgende dag niet en ik dacht ‘misschien denkt ze er nu anders over’. Dus na 2 dagen vroeg ik haar of ze al een antwoord voor mij had. Wat bleek, ze was totaal overdondert en wist niet zeker of ik het meende. Ze had er ook nog niet met haar moeder over gesproken, maar haar antwoord was JA, natuurlijk! Over het vervolg had ik al nagedacht, want in Thailand moet je bij het huwelijk een bruidschat (sinsot) betalen en het bedrag moet je overeenkomen met de ouders. Wel, daar had ik geen zin in, want stel je voor dat de ouders veel meer sinsot zouden vragen kan ik kan en wil betalen. Ik ken iemand die dit is overkomen en dat is op een drama uitgelopen. En dus had ik een voorstel voor de ouders, een voorstel dat Yui telefonisch moest overbrengen, want mijn Thai schiet duidelijk tekort. Maar ik maakte mij voor niets zorgen, mijn aanbod werd direct omarmd en we konden de trouwplannen uitwerken. Later hoorde ik dat de aanboden sinsot veel hoger was dan de ouders in gedachten hadden Je dient dan wel een sinsot te betalen, maar daarna zijn er weinig kosten meer. Ma organiseerde een perfect groot feest in een hotel met meer dan 100 gasten. Natuurlijk moesten wij na het aanzoek snel bij de (schoon)ouders op visite. Zij waren erg blij met het voorgenomen huwelijk en hoe belangrijk het is voor de ouders blijkt wel uit wat toen schoonvader zei: Nu kan ik rustig sterven.


Freek de saneerder noem ik hem. Freek hebben we een jaartje geleden ontmoet in Chiang Mai city. Hij is een 67-jarige Nederlandse pensionado, maar wel een met een postuur waar je niet tegen aan wilt lopen. We hadden hem al een paar maanden niet meer ontmoet, omdat Yui zwanger was en niet veel zin had om uit eten te gaan direct na de geboorte van onze dochter was er ook geen gelegenheid voor. Maar vorige maand belde hij om ons weer eens uit te nodigen, hij zou het eten betalen. Dat mochten we niet tegen zijn vriendin zeggen, want die zei dan ‘Als je geld weg wilt geven, doe het dan maar aan mijn familie’. Freek woont al een paar jaar in Chiang Mai, waar hij steeds als vrijgezel door het leven ging. Ik heb AOW en een aardig pensioentje, sparen doe ik bijna niet, want het geld is er om op te maken, aldus de pensionado. Maar op een dag was de vrijgezel in Tak bij de Bhumibol-dam en at daar een ijsje. De vrouw in de winkel lachte leuk naar hem en Freek was ‘verkocht’. Hij kon de vrouw niet meer uit zijn hoofd zetten en toen hij de volgende dag uit checkte in zijn hotel, reed hij nog maar eens naar dat winkeltje en gelukkig, ze was er en herkende hem ook nog eens. Ze wisselden telefoonnummers uit en belden elkaar de volgende dagen. Lastig, dat wel, want hij geen Thais en zij weinig Engels sprekend konden niet veel meer dan een beetje lachen. Maar Freek kende een Thaise die redelijk Engels sprak en vroeg haar om Nan te bellen en te vragen of ze een afspraakje konden maken. Dat lukte en snel daarna trok Nan bij Freek in. Bij het eerste bezoek aan het ouderlijk huis van Nan schrok Freek wel van de leefomstandigheden. Daar slapen zag hij niets in en ze boekten een hotelkamer. De volgende dag kocht Freek een mooie LCD-TV voor de ouders, want dat hele kleine kastje waar ze naar zaten te kijken……. Terug in Chiang Mai besprak Freek de ‘toestand’ in Tak met Nan en wilde hij nog iets voor de ouders doen. In overleg werd het een wasautomaat want behalve de ouders woonden er nog een broer en een zus. Veel wasgoed dus. Ze waren er erg blij mee vertelde Nan hem. Freek had er een goed gevoel over en bij een volgend bezoek nam hij een gasfles + kooktoestel voor de ouders mee, want koken deed men op boomtakjes. Maar met dat kookgerei heb ik mij in mijn vingers gesneden grapje Freek, want geld voor het vullen van de gasfles had men niet, die betaalde ik dan maar iedere keer. Toen zij er op een keer weer op bezoek kwamen was er ook een voor hen vreemde man op bezoek. Later bleek dat iemand van de bank te zijn, die de ouders kwam vragen nu toch maar weer eens aan de leningen af te lossen. Wat bleek, de ouders hadden eens geld van de bank geleend met als onderpand het land waar ze woonden. Met dat geld hadden ze een aantal koeien of zoiets gekocht, maar die dieren werden achter elkaar ziek. De veearts werd kind aan huis en dat werd duur en helemaal zuur toen het ene na het andere dier het leven liet. Weg koeien die voor inkomsten hadden moeten zorgen. Aflossen van de lening werd toen erg moeilijk, vandaar het bezoek van de man van de bank. Na een nachtje slapen zei Freek dat hij samen met de a.s. schoonmoeder naar de bank wilde om eens precies te horen om hoeveel geld het ging. Het bleek, naar de maatstaven van Freek dan, wel mee te vallen en Freek loste ter plekke een deel van de lening in en zegde toe dat hij de komende twee maanden de rest zou storten.
Op de terugweg in de auto naar Chiang Mai vertelde Nan de volgende dag dat de ouders zeer opgelucht waren en tevens blij dat zij nu binnenkort weer een nieuwe lening konden aanvragen……


Op 27 mei was mijn schoonmoeder jarig, tenminste dat denkt ze, zeker weten doet
ze het niet, maar deze dag houden we dan maar aan. Mijn echtgenote belt iedere
ochtend tenminste 1 uur met haar moeder. Onderwijl doet ze ‘het huishouden’
met een blue tooth microfoontje in haar oor. Het is niet duur hoor want DTac heeft
een promotie: bellen met een andere DTac gebruiker kan de hele ochtend voor 5 baht. Maar vandaag op schoonmoeders verjaardag duurt het gesprekje nog geen 15 minuten en ik vraag Yui waarom dat zo is. Ooh zegt ze ik vertelde haar dat wij beiden zojuist 1000 baht op haar rekening hebben gestort als kadootje. Nu wilde ze vlug naar de ATM…….:) Overigens moet Oma hiervoor haar andere dochter meenemen, want Oma kan lezen noch schrijven.