Zaterdag

Paars is de kleur voor zaterdag,  Muang in het Thai. Het verhaal voor zaterdag:      ‘Erfenis werd doodsbedreiging’ Mijn Thaise vrouw verteld mij op mijn verzoek, hoe haar leven tot nu toe verlopen is.
Toen ik 12 jaar was, vertelde ze, ben ik van huis in Sukhothai weggelopen, naar mijn tante in Ayuttaya. Ik had alleen wat busgeld en een papiertje met haar adres en verder wat kleding in een plastic tasje. Mijn ouders vonden mij niet aardig meer zeiden zij. Bij mijn tante heb ik 2 jaar gewoond en toen zij stierf kon ik niet naar huis vertelde mijn moeder en heb ik onderdak gevonden in een prachtige tempel, de Wat yai chai mongkhon, in Ayuttaya. Daar ben ik door een hoge monnik verder (leerling van Luang Pho Sod) opgevoed. Daar ging ik ook naar school, net als toen ik bij tante woonde en haalde hoge cijfers, meestal was ik de beste van de klas. Na ruim een jaar of 2 in de tempel gewoond te hebben werd het tijd om verder te studeren en verhuisde ik naar Bangkok, met een beurs, omdat ik de beste van de klas was.

In Bangkok moest ik erg wennen, want leven en studeren daar is duur en dus alleen
weggelegd voor verwende kids van rijke ouders, of zoals ik, een enkeling die op grond van studieresultaten een beurs kreeg en een bijbaantje had. Vaak lachten leerlingen mij uit, ik was een country girl, zeiden ze.

Dames volleybal is populair in Thailand en ik was er goed in, kwam met veel trainen in het universiteits-team en later in een semi-prof beach volleybal team. Dat bracht ‘veel’ geld op. 1000 Baht voor een gewonnen wedstrijd, die je dan met z’n tweetjes deelt. Beach volleybal speel je in bikini en daarom kreeg ik medicijnen om mijn menstruatie op te houden. Uiteindelijk werd ik daar zeer ziek van en moest naar het ziekenhuis.  Ik heb toen volleybal op moeten geven en ben ook gestopt met de studie en naar huis in Sukhothai gegaan. Niet lang daarna ontmoetten wij elkaar.

Erfenis werd doodsbedreiging: Nadat wij bij elkaar gingen wonen in Chiang Mai,
hebben de ouders van Yui haar verteld dat zij destijds niet zomaar is weggelopen
van huis, maar weggestuurd, naar haar tante in Ayutthaya. De reden? Yui erfde toen zij 12 jaar was 2 stukken grond, elk ca. 1 rai, van haar Opa. Omdat Yui destijds een buitenbeentje was en Opa dacht dat zij het moeilijk in haar verdere leven zou krijgen, schreef hij in zijn testament dat niet zijn 7 zonen de 2 stukken land kregen, maar kleinkind Yui. Hij maakte daarmee echter een (bijna) dodelijke constructie, want zo schreef hij, als Yui komt te overlijden, gaan de 2 stukken land alsnog naar mijn 7 zonen. Die zonen baalden dat zij de grond niet erfden vertelde de ouders van Yui. Vanuit de familie kwam het bericht dat 2 van die zonen Yui wilden laten ‘verdwijnen’ om zo de grond te kunnen verkopen. Daarop hebben de ouders van Yui haar met een smoesje naar haar tante in Ayuttaya gezonden, met wat busgeld opzak en een papiertje met het adres van de tante en daarom kon ze ook niet naar huis toen tante stierf en moest ze naar de tempel……

Toen wij trouwden kregen we van de hoge monnik uit Ayutthaya onderstaande ingelijste foto van ‘leermeester’ Luang Pho Sod kado. Het is een hele eer vertelde Yui mij, slechts weinigen krijgen dit. De 1 meter hoge foto hangt bij ons aan de muur.

Naschrift: Wat Paknam is de ‘huis’ tempel van de monnik Luang Pho Sod, maar hij ging destijd ook over de Wat yai chai mongkhon, zie foto hieronder en daar woonde mijn vrouw.  Luang Pu Sodh Candasaro (10 October 1884 – 3 February 1959), also known as Phramongkolthepmuni (Thai: พระมงคลเทพมุนี), the abbot of Wat Paknam Bhasicharoen, was the founder of the Thai Dhammakaya meditation school in 1916. As the former abbot of Wat Paknam Bhasicharoen, he is often called Luang Pu Wat Paknam, meaning ‘the Venerable Father of Wat Paknam’. He became a well-known meditation master during the interbellum and the Second World War, and played a significant role in developing Thai Buddhism during that period. He is considered by the Dhammakaya Movement to have rediscovered Vijja Dhammakaya, a meditation method believed to have been used by the Buddha himself. Since the 2000s, some scholars have pointed out that Luang Pu Sodh also played an important role in introducing Theravada Buddhism in the West, a point previously overlooked.

Born October 10, 1884 Song Phi Nong, Suphanburi, Thailand – Died February 3, 1959 (aged 73) Bangkok

19 redenen om meer avocado te eten. De avocado groeit aan een boom die wel 20 meter hoog kan worden. De bomen groeien alleen in een warm klimaat en komen oorspronkelijk uit Mexico, Centraal- en Zuid-Amerika. De laatste jaren hebben ook Thaise kwekers zich toegelegd op de Avocado-boom. Natuurlijk is alle groente en fruit gezond. Echter, sommige soorten groente of fruit zijn echte uitblinkers wat betreft voedingsstoffen. En soms bevatten ze aangename verassingen. Neem nou bijvoorbeeld onverzadigde vetten, die vind je meestal in vis en nootjes. Vooral vis is niet ieders favoriet. Wat als er nou een lekker zoet stukje fruit bestond dat vol zat met onverzadigde vetten? Dan zou het een stuk makkelijker zijn om voldoende onverzadigde vetten binnen te krijgen, toch? De avocado bevat in tegenstelling tot de gangbare fruitsoorten zoals appel en banaan heel veel onverzadigde vetten, weinig suiker en erg veel voedingsvezels. Daarnaast smaakt avocado heerlijk en kun je in plaats van altijd maar banaan door de smoothie te mixen voor de smaak ook eens wat vaker een avocado gebruiken! Zoals je misschien wel weet bevatten alle fruitsoorten van nature suikers. Dit is ook de reden waarom je ondanks dat fruit gezond is toch een beetje op moet passen met de hoeveelheid. Dat is dus bij avocado niet het geval. Een avocado bevat maar 1.4 gram suikers per 100 gram, zelfs als je diabetes hebt hoef je niet bang te zijn dat een avocado invloed heeft op je bloedsuikerspiegel. Wij kopen de Avocado’s op de markt, soms ook direct van de farm  die geen verboden bestrijdingsmiddelen gebruikt, 3 kilo voor 150 baht + verzendkosten en de bestelling al de volgende dag in huis. Lees hier meer over de Avocado.  Meer Thais fruit 


Vandaag is het een belangrijke Buddha dag. Het is Asala Bucha day. De monniken blijven hierna 3 maanden, zoveel mogelijk, in de tempel. Heel veel Thai gaan vandaag naar de tempel met bloemen en geschenkjes. Wil je er meer over lezen kijk dan op Sifaa.nl/buddha-boedha  Ook thuis wordt Asala Bucha day gevierd. Yui doet een gebed waarin ze ondermeer vraagt om een goede gezondheid voor mij. Er worden bloemen, snoepgoed, water en wierook bij het geestenhuisje geplaatst, ook bij het thuis-tempeltje. Wij gaan maandag naar de tempel, want vandaag is het te druk om er met een kind van 2 jaar heen te gaan. Robin zit toch niet stil en klimt zoals gebruikelijk voor haar op de stoelen van de monniken. Dat kan wel als het stil is, maar niet op deze feestdag. Thailand is het land met de meeste feestdagen, dat komt o.a. doordat Asala Bucha day deze keer op zaterdag valt en Thai zich een nationale feestdag niet laten ontnemen en dus naar Thaise logica is maandag een nationale feestdag/vrije dag.

Van die Thaise dingen. Zegt mijn vrouw vanmorgen tegen mij ‘Als jij eerder dood gaat dan ik, wacht je dan daarboven wel op mij om opnieuw geboren te worden?  Want dat wil ik dan samen met jouw doen’. Ik heb het beloofd. En tegen onze dochter Robin die toen 4 maanden was zegt ze: ‘Wat ben ik blij dat jij bij ons geboren wilde worden’.


Eten: Zo lang als ik mijn vrouw ken hoor ik vaak: Maar mijn moeder kookt beter. Niet dat ik zelf kook hoor, maar dit als reactie op het eten in een restaurant(je).
Schoonmoeder logeerde en kookte, destijds 3 weken bij ons, vanwege de geboorte van onze dochter, maar is nu weer terug naar Sukhothai en wat zegt mijn vrouw in de middag? Zullen we vanavond in het dorp gaan eten? Mij best zeg ik, maar waarom? Je moeder heeft heel wat eten in de koelkast voor je klaar gelegd. Ik ben het eten van Ma nu even zat, zegt Yui…..:)


Ban Tawai is een dorp op zo’n 10 km van Chiang Mai City. Het geniet bekendheid vanwege de vele meubel- en antiek zaken. Veel meubels worden ter plekke gemaakt, eventueel naar eigen ontwerp. Maar er zijn ook meerdere winkels die houten Buddha beelden verkopen, niet alleen voor in de kamer, maar ook meters hoge Buddha beelden voor in een enorme hal of in de tuin. Als je er in de buurt bent is een middagje rondkijken zeker de moeite waard. Zie meer foto’s


En dan nog een Dorpsroddel: Drie huizen verderop woont een familie met een zoon van 17 en een dochter van 19. De ouders gaan iedere morgen om 7 uur naar hun werk en komen 12 uur later weer thuis. Sparen voor scholing voor de kinds is een belangrijke reden dat beiden werken. De zoon gaat in Chiang Mai city naar school en komt in het weekende naar huis, de dochter leert in Bangkok en komt alleen in de vakanties naar huis. De dochter heeft een bankrekening van de ouders gekregen met daarop ruim ฿30.000 bestemd om de universiteit te betalen, waar ze informatica zou gaan studeren. Toen kort geleden de universiteit begon kon zij zich niet inschrijven. De reden? Ze had van het schoolgeld voor ฿25.000 een iPhone gekocht. De ouders zijn teleurgesteld (en ik denk ook boos), nu moeten ze weer sparen tot de dochter volgend jaar verder kan studeren.


Ook dit is Thailand:  Himalaya coffee, zo heet de nieuw geopende coffee-shop van een kennis. Geen idee waarom, want de koffie komt natuurlijk uit Thailand. Thai verzinnen vaak vreemde namen, zo is er in het dorp een coffee-shop die Rain Coffee heet, maar wellicht daarom alweer een tijdje gesloten.
Bij Himalaya drinken we een paar keer per week koffie want die smaakt heel goed en is nog goedkoop ook (฿35, iced) en het is een aardige vrouw van in de 30 jaar. Ze was eerst werk-neemster in een andere coffee-shop, werkte er lekker in een airco-omgeving met een salaris van ฿10.000 voor 6 dagen per week. Maar wilde toch voor zichzelf beginnen. Nu is het maar afwachten of ze alle kosten kan voldoen en ook nog een salaris voor zichzelf kan verdienen. Alleen de coffee-machine kost al ฿130.000 zegt ze, maar ik neem aan dat het een lease machine is.
Thaise vrouwen bespreken van alles met elkaar, maken nergens
een geheim van en zo vertelde zij dat zij al jaren een vriendin heeft, maar nu een farang man zoekt om mee te trouwen. Ze wil haar ouders trots maken met een kleinkind. Natuurlijk wensten wij haar veel succes met de shop hopen dat ze haar andere ideaal kan verwezelijken.


Dit verhaal is door mij herschreven aan de hand van een ware gebeurtenis.
Logeren in Thailand
Dit is het verhaal van Jaap en Marjan over Erica en Fred (De namen zijn verzonnen om herkenning te voorkomen). Voordat wij uit Nederland naar Thailand vertrokken zeiden vrienden en kennissen steeds: Wij komen jullie opzoeken in de de tropen hoor! Erg veel aandacht gaven we er niet aan, het zal wel en bovendien hadden we genoeg te regelen voor ons zelf. In Thailand huurden we eerst een hotelkamer om van daaruit de omgeving te verkennen, te zien of we hier inderdaad wilden blijven en vervolgens rustig een huurhuis in Lamphun te gaan zoeken. Dure makelaars genoeg, maar je kunt ook vaak huizen huren direct van de eigenaar en dat lukte ons. Met wat afdingen en 3 maanden huur vooruit betalen huurden we voor 9.000 baht een fraai huis met onder een overkapt looppad een soort 2e huis, bestaande uit een woon/slaapkamer en badkamer. Ons woongedeelte bestaat uit een grote woonkamer, 2 slaapkamers, keuken en badkamer, alsmede een flink terras voor de woonkamer. Het ‘tweede’ huis gebruikten we alleen om koffers e.d. op te slaan, goed voor al die visite grapten we. Maar de grap werd werkelijkheid. We woonden er nauwelijks 2 maanden toen Erica en Fred mailden dat ze volgende maand langs wilden komen. Spontaan zeiden we ja, dat is goed en we kochten snel een 2-persoonsbed en een linnenkast voor de aanstaande gasten en plaatsten het in de ‘logeerkamer’. Over de verblijfsduur waren ze onduidelijk en we dachten, ach we zien wel, een dag of 3 is prima. Op de dag van aankomst haalden we hen van het vliegveld, ze hadden eerst 2 dagen Bangkok verkend. Het was al laat en Marjan had van tevoren al kip en rijst en nassi gekookt, zodat we niet meteen de deur uit hoefden. Erica en Fred wilden al snel naar bed, wat ze waren oververmoeid van Bangkok. De volgende morgen had Marjan een uitgebreid ontbijt klaar gemaakt bestaande uit getoost brood, gekookte eieren, jam, pindakaas, plakjes ham en gebakken eitjes, alsmede thee en koffie en vers geperste sinasappelsap. Tijdens het ontbijt vroegen de gasten of er geen kaas was. Nee zeiden we, kaas is nogal duur hier, maar zodadelijk gaan we naar een grote supermarkt en daar kun je kaas kopen als je wilt. De gasten hadden niet zo goed geslapen, want de matras was harder dan thuis en over thuis gesproken ze wilden 10 dagen blijven. Daar schrokken we wel van, maar ach het waren tenslotte goede vrienden. Na het bezoek aan de supermarkt bleken ze geen kaas gekocht te hebben. ‘Ach het is toch niet vers, we wachten wel tot we terug zijn’. Kennelijk hadden ze het prijskaartje gezien, overigens kochten ze helemaal niets en toen Marjan afrekende liepen ze weg bij de kassa. In de middag wilden ze wel naar het zwembad in het park waar het huis staat. Bewoners hebben gratis toegang, maar mensen van buiten of visite moeten 100 baht betalen. Dat hadden ze niet bij zich, we hebben alleen handdoeken meegenomen en ik betaalde voor hen. En ook de volgende dagen wilden ze alleen naar het zwembad, ze waren te moe voor uitstapjes. Wij gingen niet mee, want voor ons draaide het dagelijkse leven door. Het huis schoonhouden, het wasgoed wassen en strijken, de tuin bijhouden, ontbijt, lunch en avondeten klaar maken en boodschappen doen. Nooit kwam er de vraag of ze wellicht een handje konden helpen en toen we na een paar dagen uit eten wilden gaan, trokken ze de neuzen op ‘is dat wel vertrouwd? lopen we geen kans op buikloop?, dat zou niet goed uitkomen als we over 3 dagen in het vliegtuig zitten. En dus bleven we thuis en dus kookte Marjan in haar eentje en schoof de visite aan zodra wij hen van het terras haalden. Het lang verwachte einde van hun 10 daagse vakantie kwam in zicht en wij brachten onze gasten naar het vliegveld alleen al om zeker te zijn dat ze het vliegtuig naar Nederland zouden halen. We haalden opgelucht adem toen we hen afgeleverd hadden en bij thuiskomst kusten we elkaar, ons huis was weer van ons.
Die blijdschap verging snel toen wij de logeerkamer met badkamer en wc aanschouwden. Onze ‘goede vrienden’ hadden een zooitje achter gelaten. De wastafel was goor en zat onder de tandpasta, de toilet ga ik maar niet beschrijven.
De volgende morgen moesten we hard aan het werk om de logeerkamer te cleanen en na de lunch gingen we toch ook maar eens naar het zwembad om uit te rusten. De beheerder kwam naar ons toe en vroeg ‘ Is jullie visite er niet?’ Wat bleek, zij hadden alle dagen niet betaald, wijzend naar ons huis. Wij hebben toen de 1400 baht voor hun moeten betalen.
Enkele weken later ontvingen wij een e-mail van andere ‘goede vrienden’, of ze langs mochten komen en of ze een paar nachtjes konden logeren. ‘Natuurlijk’, zeiden wij, ‘bij ons om de hoek is een heerlijk hotel, schitterende kamers, badkamer en een zwembad. ‘Gezellig dat jullie dan zo dichtbij komen te zitten, kunnen we leuke dingen doen’, mailden wij ook nog. We kregen een berichtje terug. ‘Helaas, we hebben besloten om eerst eens een ander deel van Thailand te gaan verkennen.
Echte vrienden zijn welkom, maar slapen doen ze maar ergens anders…..
Bekijk de mooie foto’s van Lamphun op:sifaa.nl/lamphun
Do you like my Facebook page? Then ‘Like’ www.facebook.com/sifaainthailand