Zaterdag

Paars is de kleur voor zaterdag,  Muang in het Thai. Het verhaal voor zaterdag:    Als alle dammen gebouwd worden, dreigt naar schatting 220.000 tot 440.000 ton witte vis te verdwijnen. De Cambodjanen zijn de grootste viseters te wereld. Als de vis verdwijnt, ga je zware problemen krijgen want er is niet genoeg vee in Cambodja en Laos om dat verlies te compenseren. Foto’s video’s en tekst

In heel het land, meestal in shopping malls, worden papieren bloemetjes door bezoekers gemaakt. De bloemetjes worden naar Bangkok verzonden en gebuikt tijdens de crematie, eind oktober, van ZKH Koning Bhumibol. 

Trouwen in Thailand, dat is betalen. De Sinsod (bruidschat) is een soort afkoopsom. Als dank voor de goede opvoeding, maar ook om de ouders, die het feest betalen, te steunen. Tijdens de bruiloft …..


Het komt zelden voor dat we nix te doen hebben, maar die middag keken we elkaar aan: We missen onze dochter zeggen we in koor. Dan halen we haar nu, om 12.30 uur, van school zeg ik. Maar dan moeten we wel iets gaan doen, b.v. de auto laten wassen, geen overdaad. Bij de benzine pomp, waar dat met de hand gedaan wordt, moesten we 1 auto voor laten gaan en dus gingen we uurtje koffie drinken in de shop, 25 meter verder op. Er zaten nog wat mensen te genieten van de koffie en de airco. Yui raakte aan de praat met 2 mannen van 50+. De mannen noemen Robin Toekaataa, dat is Thais voor Barbie. Op enig moment vraagt 1 van de mannen aan Yui hoe oud ze is gezien haar dochter van 2 jaar. Wat denk je? vraagt Yui aan de oudste van de twee. 15 Jaar is de bizarre schatting van de man. Doe er maar 10 jaar bij zegt Yui en ze weet niet of ze moet lachen of huilen. Dan komt mijn auto voorgereden, ik reken 140 baht af en we gaan terug naar huis, maar niet nadat ik mijn stoel en leuning weer in de oude stand heb teruggebracht. Ik ben niet zo lang, maar een Thai van 155 cm moet alles verstellen voor hij er in kan rijden. Rijden doen we naar een food-court waar we eten voor de avond halen. Yui is bekomen van de bizarre inschatting van haar  leeftijd, ze lacht en zegt dat ze een Thais schooluniform gaat kopen en dan de reacties van mannen maar eens afwacht…..:)

Maar het komt vaker voor, Yui ziet er jong uit, mede doordat ze geen enkele vorm van make-up gebruikt. Als zij met onze dochter in het dorp wandelt komt ze langs het huis van een buurvrouw met een zoontje van 14 jaar. Hij heeft meerdere leeftijdsgenoten op visite. Die jongens zien Yui wel zitten en proberen een beetje te flirten met haar, tot de buurvrouw tegen hen zegt: Het is een moeder hoor! De jochies schaamden zich en trokken zich snel terug in huis.

Vandaag, 12 augustus 2017, is koningin Sirikit 85 jaar geworden. Het is ook moederdag in Thailand. Mijn vrouw heeft al 2 weken geleden blauwe kleding voor onze dochter en haar zelf gekocht, blauw is de kleur van de koningin. Aan mij heeft ze gevraagd om een blauw shirt schoon te houden tot vandaag, maar ja, het is mijn lievelingskleur en dus heb ik 5 blauwe polo’s. Yui heeft een speciaal goed gevoel bij de koningin want toen zij als kind in Bangkok ernstig ziek in een ziekenhuis had gelegen, konden haar ouders de rekening niet betalen, die werd toen voldaan door een fonds van koningin Sirikit.


Wij hielden een 3 daagse vakantie in Pai. De weg naar Pai is vanaf ons huis zo’n 200 km, maar vanwege de zeer vele bochten reden we dat in precies 4 uur, inklusief een koffiestop natuurlijk. We boekten van te voren het hotel Medio de Pai, in het centrum, een fijn hotel met een geweldig ontbijt buffet. De ruime kamers hebben ondermeer TV, airco, WiFi en een fraaie badkamer. In de tuin een mooi zwembad waar dochter Robin het zeer naar haar zin had. Tegenover ons hotel zit o.a. het restaurant Charlie en Lek met een uitgebreide menu-kaart, waarop uitsluitend prima Thaise gerechten tegen nette prijzen en dus aten we er iedere middag en avond. Pai is een relaxte stad, waar veel jongeren van rond de 30 jaar komen, waaronder opvallend veel dreadlocks. De stad is een aaneen-schakeling van hotels, restaurants en winkeltjes. Nadeel in deze verder leuke stad is dat de ongelijke stoepen niet meer dan 1 meter breed zijn en vrijwel overal geblokkeerd met reklameborden en winkel uitstalling en dus moet je op de smalle straten lopen, onveilig met ons kind dat je dan ook door de hele stad moet dragen. Trekpleister is de walkingstreet in de avond normaal gevuld met standjes. Dat valt echter tegen in juni, wanneer het laagseizoen is. Ook in walkingstreet is het onveilig wandelen met een kind, want motorbikes vinden dat ze er best bijhoren. Ondanks de genoemde nadelen gaan we zeker binnenkort terug naar Pai dat hoog in de bergen in een fraaie omgeving ligt, we hebben nu al heimwee. Bovendien zijn we vergeten naar de Pai Canyon te gaan en van een Facebook vriend die in Pai woont kregen we een tip om naar de RomanceFarm te gaan, een (kinder)boerderij met dieren, leuk voor onze dochter. Ook voor de Chinese stad NamHoo hadden we geen tijd meer. Bekijk de foto’s.

It’s a Girl !! Vandaag was het dan zover. Yui is 4,5 maand zwanger en vandaag gaan we naar onze afspraak in het McCormick ziekenhuis in Chiang Mai. Na de verplichte ronde van bloeddruk en gewicht meten, urine inleveren het baby-boek bijwerken, eindelijk de ultrasound om te zien om het kindje helemaal in orde is en natuurlijk de grote vraag: Is het een meisje of een jongetje. Maar voordat de ultrasound gedaan wordt moeten we wel eerst betalen :). Dit is geen staatsziekenhuis maar een Christelijk partikulier ziekenhuis. Dat betekend, betalen en geholpen worden. In een staats-ziekenhuis betaald men meestal 30 baht, maar ja, dan wordt je ook vaak weg-gezonden omdat anderen je voor zijn of misschien wel voorgaan. Na de voorbereidingen van de nurse komt de dokter haar werk doen. We kunnen meekijken op het scherm hoe het te werk gaat, maar daar heb je wel mondelinge begeleiding van de dokter bij nodig, want zo duidelijk zijn de beelden nu ook weer niet. Als de dokter begint zegt ze: ik hoop dat het goed gaat want het kindje zit en dan is er weinig te zien. Laat je handen eens zien zegt de dokter. En wat gebeurt? Het kindje steekt de handen uit! Alles ok, met 5 vingers. En je voeten? vraagt de dokter. Niet te geloven de voeten zijn ineens te zien, ook met 5 tenen. Het hoofdje wordt enkele malen opgemeten om vast te kunnen stellen hoe oud het kindje is. En dan, als alles goed lijkt te zijn, natuurlijk de spannende vraag: jongen of meisje. Weer praat de dokter tegen het kindje en ze slaagt een klein kreetje van verbazing de want benen gaan uit elkaar. Het lijkt echt of het kindje hoort wat er gezegd wordt. De dokter zegt 100% zeker dat het een Poeiing (meisje) is. Ik ben blij want heb een behoorlijke voorkeur voor een meisje. Yui heeft een lichte voorkeur voor een meisje maar vindt de gezondheid van het kindje het belangrijkste en dat is natuurlijk ook zo. Het kindje heeft opmerkelijk lange benen zegt de dokter, maar dat heeft de moeder ook. En dan nog een leuke verrassing tot slot. Narinthara zoals onze dochter gaat heten, wordt mogelijk tijdens de Kerst geboren. De naam Narinthara is al 2 maanden terug door een monnik aan ons ‘aanbevolen’. Haar nickname, iedere Thai heeft een bijnaam, hebben we al bedacht, maar houden we nog even voor ons zelf. De ouders, broer en zus van de a.s. moeder zitten in Sukhothai in spanning te wachten op ons telefoontje. Ook zijn er enkele nieuwsgierige dorpsbewoners op visite. De goede uitslag die Yui doorbelt wordt met gejuich ontvangen, het is zo leuk dat velen zo enthousiast zijn.

En dan 23 december 2014: Het werd een bewogen dag, die startte om 7 uur in de ochtend om om 8 uur naar het ziekenhuis te rijden voor de afgesproken zwangerschaps-controle. Maar daar aangekomen besliste de dokter dat de bevalling meteen opgewekt moest worden. Nadat Yui 3 uur aan het infuus had gelegen, was er weinig bereikt. Robin is toen via de keizersnee ter wereld gekomen in het McCormick ziekenhuis in Chiang Mai, om 17.46 uur en weegt 3430 gram. Mijn dochter ziet er prima uit en is, zo zegt de dokter, kerngezond. Haar namen zijn: Narinthara, Maria met roepnaam Robin. Narinthara betekent Lotusbloem van Buddha, Maria kreeg ze omdat ze zo vlak voor Kerst werd geboren. Yui is ook in orde, maar heeft wel een flinke tik meegekregen. Ze heeft veel pijn en rilt over haar hele lichaam, omdat ze het koud heeft. Dat komt door de rugprik die ze liefst 3x kreeg, ze rilt over haar hele lijf alsof ze het erg koud heeft want 3 ruggeprikken is niet normaal. De vader is ongeschonden uit de stijd gekomen en is wel erg trots op beide girls. Rond 19.00 uur arriveerde de gewaarschuwde familie uit Sukhothai, t.w. de nieuwe Oma en Opa alsmede schoonzusje met verloofde. Oma en Opa bleven overnachten in het ziekenhuis, de 2 anderen sliepen bij mij thuis op de bank. Vanmorgen vroeg Yui gebeld, ze is ietsje beter maar nog niet veel. Robin verblijft nog in de nurserie en Yui heeft haar bij de geboorte gezien, maar toen was ze deels onder narcose en dus maakt ze pas in de loop van de ochtend echt kennis met haar dochter. Andere Thaise vrouwen laten hun pasgebooren kind door de verpleegster verzorgen, Yui niet, die is ondanks de flinke wond van de keizersnee uit bed en wast en voedt haar dochter, tot verbazing van de arts en verpleegsters. Na 3 nachten ziekenhuis komen mijn girls gelukkig weer thuis, Oma blijft voorlopig logeren.

De eerste foto van Robin, nog geen uur oud.

Erfenis werd doodsbedreiging’ Mijn Thaise vrouw verteld mij op mijn verzoek, hoe haar leven tot nu toe verlopen is.
Toen ik 12 jaar was, vertelde ze, ben ik van huis in Sukhothai weggelopen, naar mijn tante in Ayuttaya. Ik had alleen wat busgeld en een papiertje met haar adres en verder wat kleding in een plastic tasje. Mijn ouders vonden mij niet aardig meer zeiden zij. Bij mijn tante heb ik 2 jaar gewoond en toen zij stierf kon ik niet naar huis vertelde mijn moeder en heb ik onderdak gevonden in een prachtige tempel, de Wat yai chai mongkhon, in Ayuttaya. Daar ben ik door een hoge monnik verder (leerling van Luang Pho Sod) opgevoed. Daar ging ik ook naar school, net als toen ik bij tante woonde en haalde hoge cijfers, meestal was ik de beste van de klas. Na ruim een jaar of 2 in de tempel gewoond te hebben werd het tijd om verder te studeren en verhuisde ik naar Bangkok, met een beurs, omdat ik de beste van de klas was.

In Bangkok moest ik erg wennen, want leven en studeren daar is duur en dus alleen
weggelegd voor verwende kids van rijke ouders, of zoals ik, een enkeling die op grond van studieresultaten een beurs kreeg en een bijbaantje had. Vaak lachten leerlingen mij uit, ik was een country girl, zeiden ze.

Dames volleybal is populair in Thailand en ik was er goed in, kwam met veel trainen in het universiteits-team en later in een semi-prof beach volleybal team. Dat bracht ‘veel’ geld op. 1000 Baht voor een gewonnen wedstrijd, die je dan met z’n tweetjes deelt. Beach volleybal speel je in bikini en daarom kreeg ik medicijnen om mijn menstruatie op te houden. Uiteindelijk werd ik daar zeer ziek van en moest naar het ziekenhuis.  Ik heb toen volleybal op moeten geven en ben ook gestopt met de studie en naar huis in Sukhothai gegaan. Niet lang daarna ontmoetten wij elkaar.

Erfenis werd doodsbedreiging: Nadat wij bij elkaar gingen wonen in Chiang Mai,
hebben de ouders van Yui haar verteld dat zij destijds niet zomaar is weggelopen
van huis, maar weggestuurd, naar haar tante in Ayutthaya. De reden? Yui erfde toen zij 12 jaar was 2 stukken grond, elk ca. 1 rai, van haar Opa. Omdat Yui destijds een buitenbeentje was en Opa dacht dat zij het moeilijk in haar verdere leven zou krijgen, schreef hij in zijn testament dat niet zijn 7 zonen de 2 stukken land kregen, maar kleinkind Yui. Hij maakte daarmee echter een (bijna) dodelijke constructie, want zo schreef hij, als Yui komt te overlijden, gaan de 2 stukken land alsnog naar mijn 7 zonen. Die zonen baalden dat zij de grond niet erfden vertelde de ouders van Yui. Vanuit de familie kwam het bericht dat 2 van die zonen Yui wilden laten ‘verdwijnen’ om zo de grond te kunnen verkopen. Daarop hebben de ouders van Yui haar met een smoesje naar haar tante in Ayuttaya gezonden, met wat busgeld opzak en een papiertje met het adres van de tante en daarom kon ze ook niet naar huis toen tante stierf en moest ze naar de tempel……

Toen wij trouwden kregen we van de hoge monnik uit Ayutthaya onderstaande ingelijste foto van ‘leermeester’ Luang Pho Sod kado. Het is een hele eer vertelde Yui mij, slechts weinigen krijgen dit. De 1 meter hoge foto hangt bij ons aan de muur.

Naschrift: Wat Paknam is de ‘huis’ tempel van de monnik Luang Pho Sod, maar hij ging destijd ook over de Wat yai chai mongkhon, zie foto hieronder en daar woonde mijn vrouw.  Luang Pu Sodh Candasaro (10 October 1884 – 3 February 1959), also known as Phramongkolthepmuni (Thai: พระมงคลเทพมุนี), the abbot of Wat Paknam Bhasicharoen, was the founder of the Thai Dhammakaya meditation school in 1916. As the former abbot of Wat Paknam Bhasicharoen, he is often called Luang Pu Wat Paknam, meaning ‘the Venerable Father of Wat Paknam’. He became a well-known meditation master during the interbellum and the Second World War, and played a significant role in developing Thai Buddhism during that period. He is considered by the Dhammakaya Movement to have rediscovered Vijja Dhammakaya, a meditation method believed to have been used by the Buddha himself. Since the 2000s, some scholars have pointed out that Luang Pu Sodh also played an important role in introducing Theravada Buddhism in the West, a point previously overlooked.

Born October 10, 1884 Song Phi Nong, Suphanburi, Thailand – Died February 3, 1959 (aged 73) Bangkok

19 redenen om meer avocado te eten. De avocado groeit aan een boom die wel 20 meter hoog kan worden. De bomen groeien alleen in een warm klimaat en komen oorspronkelijk uit Mexico, Centraal- en Zuid-Amerika. De laatste jaren hebben ook Thaise kwekers zich toegelegd op de Avocado-boom. Natuurlijk is alle groente en fruit gezond. Echter, sommige soorten groente of fruit zijn echte uitblinkers wat betreft voedingsstoffen. En soms bevatten ze aangename verassingen. Neem nou bijvoorbeeld onverzadigde vetten, die vind je meestal in vis en nootjes. Vooral vis is niet ieders favoriet. Wat als er nou een lekker zoet stukje fruit bestond dat vol zat met onverzadigde vetten? Dan zou het een stuk makkelijker zijn om voldoende onverzadigde vetten binnen te krijgen, toch? De avocado bevat in tegenstelling tot de gangbare fruitsoorten zoals appel en banaan heel veel onverzadigde vetten, weinig suiker en erg veel voedingsvezels. Daarnaast smaakt avocado heerlijk en kun je in plaats van altijd maar banaan door de smoothie te mixen voor de smaak ook eens wat vaker een avocado gebruiken! Zoals je misschien wel weet bevatten alle fruitsoorten van nature suikers. Dit is ook de reden waarom je ondanks dat fruit gezond is toch een beetje op moet passen met de hoeveelheid. Dat is dus bij avocado niet het geval. Een avocado bevat maar 1.4 gram suikers per 100 gram, zelfs als je diabetes hebt hoef je niet bang te zijn dat een avocado invloed heeft op je bloedsuikerspiegel. Wij kopen de Avocado’s op de markt, soms ook direct van de farm  die geen verboden bestrijdingsmiddelen gebruikt, 3 kilo voor 150 baht + verzendkosten en de bestelling al de volgende dag in huis. Lees hier meer over de Avocado.  Meer Thais fruit 


Vandaag is het een belangrijke Buddha dag. Het is Asala Bucha day. De monniken blijven hierna 3 maanden, zoveel mogelijk, in de tempel. Heel veel Thai gaan vandaag naar de tempel met bloemen en geschenkjes. Wil je er meer over lezen kijk dan op Sifaa.nl/buddha-boedha  Ook thuis wordt Asala Bucha day gevierd. Yui doet een gebed waarin ze ondermeer vraagt om een goede gezondheid voor mij. Er worden bloemen, snoepgoed, water en wierook bij het geestenhuisje geplaatst, ook bij het thuis-tempeltje. Wij gaan maandag naar de tempel, want vandaag is het te druk om er met een kind van 2 jaar heen te gaan. Robin zit toch niet stil en klimt zoals gebruikelijk voor haar op de stoelen van de monniken. Dat kan wel als het stil is, maar niet op deze feestdag. Thailand is het land met de meeste feestdagen, dat komt o.a. doordat Asala Bucha day deze keer op zaterdag valt en Thai zich een nationale feestdag niet laten ontnemen en dus naar Thaise logica is maandag een nationale feestdag/vrije dag.

Van die Thaise dingen. Zegt mijn vrouw vanmorgen tegen mij ‘Als jij eerder dood gaat dan ik, wacht je dan daarboven wel op mij om opnieuw geboren te worden?  Want dat wil ik dan samen met jouw doen’. Ik heb het beloofd. En tegen onze dochter Robin die toen 4 maanden was zegt ze: ‘Wat ben ik blij dat jij bij ons geboren wilde worden’.


Eten: Zo lang als ik mijn vrouw ken hoor ik vaak: Maar mijn moeder kookt beter. Niet dat ik zelf kook hoor, maar dit als reactie op het eten in een restaurant(je).
Schoonmoeder logeerde en kookte, destijds 3 weken bij ons, vanwege de geboorte van onze dochter, maar is nu weer terug naar Sukhothai en wat zegt mijn vrouw in de middag? Zullen we vanavond in het dorp gaan eten? Mij best zeg ik, maar waarom? Je moeder heeft heel wat eten in de koelkast voor je klaar gelegd. Ik ben het eten van Ma nu even zat, zegt Yui…..:)


Ban Tawai is een dorp op zo’n 10 km van Chiang Mai City. Het geniet bekendheid vanwege de vele meubel- en antiek zaken. Veel meubels worden ter plekke gemaakt, eventueel naar eigen ontwerp. Maar er zijn ook meerdere winkels die houten Buddha beelden verkopen, niet alleen voor in de kamer, maar ook meters hoge Buddha beelden voor in een enorme hal of in de tuin. Als je er in de buurt bent is een middagje rondkijken zeker de moeite waard. Zie meer foto’s


En dan nog een Dorpsroddel: Drie huizen verderop woont een familie met een zoon van 17 en een dochter van 19. De ouders gaan iedere morgen om 7 uur naar hun werk en komen 12 uur later weer thuis. Sparen voor scholing voor de kinds is een belangrijke reden dat beiden werken. De zoon gaat in Chiang Mai city naar school en komt in het weekende naar huis, de dochter leert in Bangkok en komt alleen in de vakanties naar huis. De dochter heeft een bankrekening van de ouders gekregen met daarop ruim ฿30.000 bestemd om de universiteit te betalen, waar ze informatica zou gaan studeren. Toen kort geleden de universiteit begon kon zij zich niet inschrijven. De reden? Ze had van het schoolgeld voor ฿25.000 een iPhone gekocht. De ouders zijn teleurgesteld (en ik denk ook boos), nu moeten ze weer sparen tot de dochter volgend jaar verder kan studeren.

Dit verhaal is door mij herschreven aan de hand van een ware gebeurtenis.
Logeren in Thailand
Dit is het verhaal van Jaap en Marjan over Erica en Fred (De namen zijn verzonnen om herkenning te voorkomen). Voordat wij uit Nederland naar Thailand vertrokken zeiden vrienden en kennissen steeds: Wij komen jullie opzoeken in de de tropen hoor! Erg veel aandacht gaven we er niet aan, het zal wel en bovendien hadden we genoeg te regelen voor ons zelf. In Thailand huurden we eerst een hotelkamer om van daaruit de omgeving te verkennen, te zien of we hier inderdaad wilden blijven en vervolgens rustig een huurhuis in Lamphun te gaan zoeken. Dure makelaars genoeg, maar je kunt ook vaak huizen huren direct van de eigenaar en dat lukte ons. Met wat afdingen en 3 maanden huur vooruit betalen huurden we voor 9.000 baht een fraai huis met onder een overkapt looppad een soort 2e huis, bestaande uit een woon/slaapkamer en badkamer. Ons woongedeelte bestaat uit een grote woonkamer, 2 slaapkamers, keuken en badkamer, alsmede een flink terras voor de woonkamer. Het ‘tweede’ huis gebruikten we alleen om koffers e.d. op te slaan, goed voor al die visite grapten we. Maar de grap werd werkelijkheid. We woonden er nauwelijks 2 maanden toen Erica en Fred mailden dat ze volgende maand langs wilden komen. Spontaan zeiden we ja, dat is goed en we kochten snel een 2-persoonsbed en een linnenkast voor de aanstaande gasten en plaatsten het in de ‘logeerkamer’. Over de verblijfsduur waren ze onduidelijk en we dachten, ach we zien wel, een dag of 3 is prima. Op de dag van aankomst haalden we hen van het vliegveld, ze hadden eerst 2 dagen Bangkok verkend. Het was al laat en Marjan had van tevoren al kip en rijst en nassi gekookt, zodat we niet meteen de deur uit hoefden. Erica en Fred wilden al snel naar bed, wat ze waren oververmoeid van Bangkok. De volgende morgen had Marjan een uitgebreid ontbijt klaar gemaakt bestaande uit getoost brood, gekookte eieren, jam, pindakaas, plakjes ham en gebakken eitjes, alsmede thee en koffie en vers geperste sinasappelsap. Tijdens het ontbijt vroegen de gasten of er geen kaas was. Nee zeiden we, kaas is nogal duur hier, maar zodadelijk gaan we naar een grote supermarkt en daar kun je kaas kopen als je wilt. De gasten hadden niet zo goed geslapen, want de matras was harder dan thuis en over thuis gesproken ze wilden 10 dagen blijven. Daar schrokken we wel van, maar ach het waren tenslotte goede vrienden. Na het bezoek aan de supermarkt bleken ze geen kaas gekocht te hebben. ‘Ach het is toch niet vers, we wachten wel tot we terug zijn’. Kennelijk hadden ze het prijskaartje gezien, overigens kochten ze helemaal niets en toen Marjan afrekende liepen ze weg bij de kassa. In de middag wilden ze wel naar het zwembad in het park waar het huis staat. Bewoners hebben gratis toegang, maar mensen van buiten of visite moeten 100 baht betalen. Dat hadden ze niet bij zich, we hebben alleen handdoeken meegenomen en ik betaalde voor hen. En ook de volgende dagen wilden ze alleen naar het zwembad, ze waren te moe voor uitstapjes. Wij gingen niet mee, want voor ons draaide het dagelijkse leven door. Het huis schoonhouden, het wasgoed wassen en strijken, de tuin bijhouden, ontbijt, lunch en avondeten klaar maken en boodschappen doen. Nooit kwam er de vraag of ze wellicht een handje konden helpen en toen we na een paar dagen uit eten wilden gaan, trokken ze de neuzen op ‘is dat wel vertrouwd? lopen we geen kans op buikloop?, dat zou niet goed uitkomen als we over 3 dagen in het vliegtuig zitten. En dus bleven we thuis en dus kookte Marjan in haar eentje en schoof de visite aan zodra wij hen van het terras haalden. Het lang verwachte einde van hun 10 daagse vakantie kwam in zicht en wij brachten onze gasten naar het vliegveld alleen al om zeker te zijn dat ze het vliegtuig naar Nederland zouden halen. We haalden opgelucht adem toen we hen afgeleverd hadden en bij thuiskomst kusten we elkaar, ons huis was weer van ons.
Die blijdschap verging snel toen wij de logeerkamer met badkamer en wc aanschouwden. Onze ‘goede vrienden’ hadden een zooitje achter gelaten. De wastafel was goor en zat onder de tandpasta, de toilet ga ik maar niet beschrijven.
De volgende morgen moesten we hard aan het werk om de logeerkamer te cleanen en na de lunch gingen we toch ook maar eens naar het zwembad om uit te rusten. De beheerder kwam naar ons toe en vroeg ‘ Is jullie visite er niet?’ Wat bleek, zij hadden alle dagen niet betaald, wijzend naar ons huis. Wij hebben toen de 1400 baht voor hun moeten betalen.
Enkele weken later ontvingen wij een e-mail van andere ‘goede vrienden’, of ze langs mochten komen en of ze een paar nachtjes konden logeren. ‘Natuurlijk’, zeiden wij, ‘bij ons om de hoek is een heerlijk hotel, schitterende kamers, badkamer en een zwembad. ‘Gezellig dat jullie dan zo dichtbij komen te zitten, kunnen we leuke dingen doen’, mailden wij ook nog. We kregen een berichtje terug. ‘Helaas, we hebben besloten om eerst eens een ander deel van Thailand te gaan verkennen.
Echte vrienden zijn welkom, maar slapen doen ze maar ergens anders…..


Ook dit is Thailand:  Himalaya coffee, zo heet de nieuw geopende coffee-shop van een kennis. Geen idee waarom, want de koffie komt natuurlijk uit Thailand. Thai verzinnen vaak vreemde namen, zo is er in het dorp een coffee-shop die Rain Coffee heet, maar wellicht daarom alweer een tijdje gesloten.
Bij Himalaya drinken we een paar keer per week koffie want die smaakt heel goed en is nog goedkoop ook (฿35, iced) en het is een aardige vrouw van in de 30 jaar. Ze was eerst werk-neemster in een andere coffee-shop, werkte er lekker in een airco-omgeving met een salaris van ฿10.000 voor 6 dagen per week. Maar wilde toch voor zichzelf beginnen. Nu is het maar afwachten of ze alle kosten kan voldoen en ook nog een salaris voor zichzelf kan verdienen. Alleen de coffee-machine kost al ฿130.000 zegt ze, maar ik neem aan dat het een lease machine is.
Thaise vrouwen bespreken van alles met elkaar, maken nergens
een geheim van en zo vertelde zij dat zij al jaren een vriendin heeft, maar nu een farang man zoekt om mee te trouwen. Ze wil haar ouders trots maken met een kleinkind. Natuurlijk wensten wij haar veel succes met de shop hopen dat ze haar andere ideaal kan verwezelijken.