Woensdag

Groen is de kleur voor woensdag,  Kiauw in het Thai.  Het verhaal voor woensdag   Heeft God ons kind gemaakt? In onze zoektocht naar een andere school voor onze dochter bezochten wij gisteren een school in Sansai (Methodisten).  Maar goed, de school van gisteren, een Christelijke school dus. Aan de wanden hingen teksten in het Thai zoals: God schiep de wereld, de mens, de dieren enz..

‘s-Avonds begon Yui er tegen mij over, het bleek dat zij die tekst niet goed begrepen had, want zo vertelde ze: Zegt die school dat God ons kind gemaakt heeft? En met lichte tranen in haar ogen: Houdt Robin dan niet meer van ons en denkt ze dan dat God haar vader is? Hoe moet dat dan?

Natuurlijk stelde ik haar gerust door te vertellen dat zij de teksten van school niet helemaal juist vertaalde. Ik vertelde haar in het kort het scheppings-verhaal waarbij God ondermeer de mens schiep en dus niet onze dochter. Yui slaakte een diepe zucht.

De foto is bij de school in San Sai gemaakt.

Amuletten zijn belangrijk, niet alleen in Thailand, maar ook in andere landen. De kracht van een amulet heeft niets te maken met het materiaal waarvan het gemaakt is. Een zilveren amulet is niet bij voorbaat beter dan een stenen amulet. De kracht komt door de oorsprong, zoals door welke monnik het gemaakt of gezegend is. Hoe langer een amulet gedragen is hoe meer kracht en bescherming er opgebouwd wordt. Een hele oude amulet die niet gedragen is maar in de kast lag, heeft minder kracht dan een gedragen amulet die krijgt namelijk de energie van de drager. Er zijn ook zaken die je niet moet doen met een amulet. Laat bijvoorbeeld geen kettingoogje maken op het hoofd van de Bhudda of steek de amulet niet in je kontzak. In Nederland hoor je vaak dat je een amulet niet mag kopen, maar moet krijgen. Het is een onzin verhaal dat je in Thailand niet zult horen. Een deel van mijn eigen collectie is hier te zien.

Sri Satchanalai national historical park. Dit park ligt in de provincie Sukhothai, ca 40 km van de stad Sukhothai. Het park is groot en mooi, maar wat mij betreft toch minder indrukwekkend dan het Sukhothai Historisch Park. Kijk en lees

Een verhaal over crematie in Thailand is natuurlijk niet zo gezellig, toch krijg je, als je in Thailand woont, er mee te maken. Ik heb er helaas een paar meegemaakt. De eerste was van Charlie uit Zwitserland, buurman uit het straatje achter ons. 


Begin dit jaar was er een olifanten parade op diverse plaatsen in Chiang Mai. Wij waren bij de Maya shopping mall en van de vele foto’s kozen we de 10 mooiste.


We brengen dochter Robin (2,5 jaar) naar school.  Robin verstaat wel een klein beetje Thais, maar spreekt Engels. Als we de klas in willen vouwt Yui de handen van Robin tot een wai en zegt haar voor: Sawatdee Kha, waarop Robin tot hilariteit van de 3 teachers zegt: Hello teachers.   Zo en nu: Bong!! op de gong, zal ik deze tempel is even lekker wakker schudden!

Bij de plaats Tak is de Bhumibol Dam. Een enorm water-reservoir bestemd voor de provincie Tak. De beroemde Bhumibol Dam ligt midden in een uitgestrekt natuurgebied dat veel bezocht wordt door toeristen. Er is ook een dorp en een dorpsschool. Toegang is gratis. Niet alleen de dam is een bezoek waard maar in de buurt van de dam zijn hotels, prachtige natuur en een golfbaan. Je kunt er ook een rondvaart maken. Op ca 22 km ligt de Wat Phra Boromthat, op 43 km ligt de ‘Shrine’ (Heiligdom) van Koning Taksin de grote. Taksin de Grote geboren op 17 april 1734 was koning van Thailand van 1767 tot 1782. Koning Taksin moest constant vechten voor de onafhankelijkheid van zijn land. Wegens de dreiging van de Birmezen was een sterke regering nodig. Koning Taksin werd waanzinnig verklaard en een staatsgreep verwijderde hem van de troon. Hoewel hij had gevraagd om monnik te mogen worden, werd hij in 7 april 1782 geexecuteerd volgens de traditie: gebonden in een fluwelen zak en doodgeknuppeld met een stok van sandelhout, zodat geen koninklijk bloed zichtbaar zou vloeien.

 

Twee dames in het dorp waar wij wonen werken thuis als naaister. Hier showt zij de broeken die gemaakt worden. De stof wordt aangeleverd en het maakloon is 8 baht per stuk. De broeken moeten weer bij de opdrachtgever worden afgeleverd. Als ze flink doorwerken kunnen er 20 per dag gemaakt worden, dus 160 baht per dag, dik onder het gewenste minimum dagloon van 300 baht. Op de markt worden de broeken verkocht voor 100-120 baht.

Iedere dag het Thaise nieuws en een kleine Thaise belevenis op:www.Sifaa.nl/thailand-vandaag

Het was zondag en dus een Sunday-ride gemaakt van bijna 4 uur, van Chiang Mai naar Mae On. Daarna hoog de bergen in met zeker 100 s-bochten. Door leuke dorpjes en gestopt bij meerdere tempels. Dochter Robin speelde al die tijd lief op de achterbank. Hier een foto van de Griezels die bij 1 van de tempels staan. De griezels waarschuwen voor de Thaise hel als je een mia-noi hebt gehad, alcohol dronk en meer dingen die niet mogen. Wel, ik denk dat de Thaise hel inmiddels behoorlijk groot moet zijn. Meer foto’s van deze dag.

Schoonmoeder en zwager zaten bij ons in het hotel in Sukhothai toen schoonzusje belde. Kom naar huis, Pa is dronken en ligt in de tuin. Wat gebeurd?  De fles Sang Som rum de ik hem kado gaf heeft hij geheel opgedronken. Altijd geef ik schoonvader bij bezoek aan Sukhothai een fles whiskey of zo. Ik geef het hem als we in het resort arriveren, waar wij slapen en schoonvader werkt. Om 5 uur opent hij de fles drank in het bijzijn van 3 vrienden, die er ook werken en de vrienden weten ook dat de whiskey er aankomt en lachen ons bij aankomst al toe. Maar de vrienden zijn allen ontslagen omdat het resort te weinig klanten heeft. En dus heeft pa de drank mee naar huis genomen en vond het zo lekker dat hij alles in zijn eentje op dronk en tsjaa, daar kun je slaperig van worden……


Misschien heb je dit ook wel eens: Je wordt wakker en denkt, haa, vandaag geen enkele verplichting, zelfs boodschappen deden we gisteren al, nix, helemaal nix dat moet vandaag, alleen mijn dochter naar school brengen en natuurlijk ook weer ophalen. En dus stappen we in de auto en……. hij start niet! Nooit iets gemerkt dat de accu slecht was, maar na bijna 4 jaar kan dat wel. De hulp van een buurman, die nog net niet naar zijn werk was, ingeroepen en met startkabels was het snel gepiept. Robin naar school gebracht, motor laten draaien natuurlijk en op advies van de buurman naar een redelijk grote garage even buiten het dorp gereden voor een nieuwe accu. In de shop wordt je altijd door de baas geholpen, de monteurs zijn aan het sleutelen. Ja, zo’n accu heeft hij wel, al is het geen droge maar een natte accu en die moet eerst een half uur onder stroom. Wij wachten en na een half uur komt de baas er inderdaad aan, maar niet met de accu maar met een meetlint. Meten, meten en terug naar de oplader, meten, meten en komt dan hoofdschuddend terug: Zijn accu past niet is te groot. ^ $ % &  Denk ik, dat bekijk je toch als eerste! Maar hij heeft wel een advies, n.l. naar Chiang Mai city, daar is een Chinese garage, die heeft alle maten accu’s. Even zoeken in Chiang Mai en toch snel een garage met Chinese tekens gevonden. De kleine garage, waar je normaal gesproken niet eens voor de deur wilt parkeren heeft plaats voor 2 auto’s en dus ros ik de mijne gewoon naar binnen. De monteur kijkt onder de motorkap, knikt van ja en brengt even later een passende accu, zet hem er in, vraagt mij te starten en alles werkt hoor. De kosten, zijnde 2400 baht bij de baas af te tikken. De ochtend is voorbij, maar mijn middag zonder verplichtingen kan dan toch beginnen.

Stadspark in Chiang Mai

De officiele naam van onze dochter Robin is Narinthara, dat betekent Lotusbloem van Buddha.
De lotusbloem wordt gezien als symbool van de eeuwige vernieuwing van het leven, omdat de bloem zich opent in de ochtend en zich sluit in de avond net zoals de zon iedere ochtend opkomt en weer ondergaat in de avond.
De lotusbloem wortelt in een moerasachtige bodem, echter zonder dat de bladeren en bloemen er ooit vies uitzien. Om die reden staat de lotusbloem symbool voor zuiverheid. Een ieder die de schoonheid van de Lotusbloem heeft ervaren kan wel begrijpen dat deze plant een belangrijke rol speelt in het Buddhisme.
Alle lotusbloemen zijn mooi, maar niet eentje is perfect, net zoals de mensen, vertelde een monnik ons.

De foto maakte ik bij een tempel in Chiang Mai.

We zitten aan de coffee in een coffeeshop annex restaurantje en kamerverhuur bedrijf in San Kampaeng. Op zaterdag-avond is daar een zeer grote markt, best gezellig, maar vermoeiend en dus rusten we even uit. Naast ons zitten aan een tafeltje 2 Thaise mannen. In gedachten noem ik ze Laurel en Hardy, ja, de dikke en de dunne. De dikke ziet er slonzig uit maar heeft steeds het woord. De dunne heeft zijn zaterdagse overhemd aan en zit stom te grinniken bij iedere uitspraak van de dikke. Ik vraag aan Yui of zij het gesprek voor mij wil vertalen. Met veel bravoure verteld de dikke aan de dunne dat hij dit wel lekkere meiden vindt, wijzend op plaatjes op zijn phone. Dan wenkt hij de serveerster om softdrinks te bestellen. Het meisje van een jaar of 14 komt even later de bestelling brengen. De dikke vraagt aan haar hoe oud ze is, inderdaad 14 jaar en vraagt met een ranzig ondertoontje of ze misschien geld nodig heeft om naar school te gaan. Het meisje is duidelijk gegeneerd en maakt dat ze weg komt. Uiteraard zit de dunne hierom te grinnniken. Even later roept de slonzige dikke de serveerster
opnieuw en trekt met een wijds gebaar een briefje van 1000 baht uit zijn
portemonnee, onderwijl het meisje vragend aankijkend. Een andere serveerster
komt het wisselgeld maar brengen.

San Kampaeng ligt ongeveer 30 km van Chiang Mai city. Het stadje heeft een z.g.
Hotspring en in de namiddag op zaterdag een hele grote markt met een gevarieerd
aanbod. Eerst de hotspring en later de avondmarkt en je hebt een leuke, vermoeiende dag. Ooh ja, oud premier Yingluck woont er en is er onvoorstelbaar populair.


Mijn schoonmoeder kan lezen noch schrijven. Dat brengt wel zo zijn eigenaardigheden met zich mee. Zo kan ze niet zelfstandig iemand bellen. Om haar oudste dochter te bellen hebben we een voor haar herkenbaar pictogram op de telefoon aangebracht. Haar pinpas kan ze niet gebruiken. Ze gaat of de bank binnen om contant geld op te nemen en dat met een vingerafdruk te bezegelen of ze stuurt haar jongste dochter naar de ATM.  De remote control van de tv is abacadabra voor haar en dus staat altijd haar favoriete zender aan, totdat ook Pa tv wil kijken. De verschillende bankbiljetten kan ze dan wel weer uit elkaar houden en bewaart die altijd, niet verder vertellen, in haar bh, dan zit daar ook maar weer eens wat in. Alles wat meer dan 20 baht op de markt kost, is te duur, maar de prijs van een doos Leo bier, zo’n 650 baht, kent en betaald ze dan weer wel. Als ze met de bus gaat, moet ze, hoewel het er in grote letters op staat, in het busstation vragen welke bus ze moet nemen. Ook tijdens de opvoeding van de kinderen waren er opmerkelijke zaken. Ma schatte de jongste dochter in als intelligent, omdat ze kon zingen, dansen en lachen, terwijl de oudste dochter, nu mijn vrouw, rustig was en het liefst een boek las als ze er aan kon komen tenminste. De jongste dochter heeft na de lagere school nog ietsje op het voortgezet onderwijs gedaan, terwijl de oudste dochter in Bangkok kon studeren, met een beurs, omdat ze steeds de beste van de klas was. M’n schoonmoeder noemt me soms Ling (aap) omdat ik behaard ben op mijn armen. Omgekeerd noem ik haar dan Chang (Olifantje), omdat ze met 155 cm, meer dan 90 kg weegt. Pa zegt daarover: vroeger was in je in mijn hart, nu pas je beter in een museum. We kunnen wel met elkaar opschieten, tenminste zolang ik af en toe een doos Leo bier meeneem..…


Dorpsverhalen: De enige vrijgezel in ons dorp is een vrouw van 35 jaar. Volgens haar moeder heeft ze te veel afslank pillen gegeten en is dat op haar hersenen geslagen. Ze heeft lang gestudeerd, maar is door dit probleem haar baan kwijt geraakt. Een beetje wezenloos staat ze bij ons in de tuin een kwartier naar mijn parkieten te staren en vertrekt daarna geruisloos.


Een buurman, die net als ik iedere dag op de mountainbike stapt, geeft mij het dringende advies om, net als hij, een wielrenners helm op te zetten, maar als ik hem op de motorbike zie rijden, heeft hij geen helm op.


De buurvrouw vertelde ons al een half jaar geleden dat haar man een Mia Noi uit Laos heeft. De man kwam steeds minder thuis. De laatste keer was er een beslissende ruzie. De man vertelde dat hij wegging en de vrouw smeet al zijn kleding op het terras. De volgende dag haalde zij het huis leeg. Het huis is nu onbewoond, onkruid groeit hoog en de post stapelt zich op.


De juf zegt: Iedere dag als we dochter Robin van school halen maakt Yui een kort praatje met een van de dienstdoende jufs, om te horen hoe de dag vergaan is.
Gisteren duurde het praatje wat langer en toen we weer in de auto zaten vertelde Yui waar het gesprek vandaag over ging. Wel, de meeste kinderen gaan rond 12 uur slapen, maar een paar bleven spelen en lawaai maken, hetgeen Robin, die nog niet sliep maar wel op haar matrasje lag, kennelijk hinderde. De juf zegt: Robin stond op en zei op luide toon; NON! (slapen) vervolgens liep ze naar 3 kinderen toe wees de kids stuk voor stuk aan en zei nog maar eens: non, non, non om vervolgens weer op haar matrasje te gaan liggen, de aangewezen kids nu ook. De juf’s waren stom verbaasd, wij natuurlijk ook.


SUKHOTHAI STORY:  Iedere eerste dag van de maand is het pay-day voor schoonvader. Hij werkt in een nieuw resort in Sukhothai. Werkt hij in de bouw dan is het loon ฿9.000, maar als de bouw stil ligt dan doet hij de tuinen en dat levert ฿6.000 op. Nu is het niet zo dat hij zelf er veel van merkt hoor, want iedere eerste dag van de maand gaat schoonmoeder naar de baas en incasseert het loon, dat direct in haar BH gestopt wordt. Schoonvader krijgt iedere dag ฿20 om buiten te spelen en schoonmoeder zorgt dat er in de avond booz is.

Trotse Oma met onze prachtige dochter 


Een huis huren of kopen?
Kopen zeggen veel farang. De prijs is laag, dus kopen.
Maar is dat zo verstandig? Aan het kopen van een woning kleven nog al wat haken en ogen. Maar los van de juridische zaken zijn er ook andere overwegingen die bij een beslissing mee moeten spelen. Kent u de omgeving goed? Weet u zeker dat u hier wilt kopen? Kopen gaat snel, verkopen niet. In Thailand staan heel veel huizen te koop en/of te huur. De onroerendgoed markt is traag.

Maar stel dat alles prima geregeld is, bedenk dan ook nog dit. Thailand betekent vrij land. Hier zijn niet zo veel regels en wetten. Dat is fijn, voor het bouwen van een dakkapel heb je hier echt geen vergunning nodig. Ook kun je hier zomaar ‘iets’ opstarten, niemand die je tegen zal houden. Heerlijk die vrijheid!
Maar die zelfde vrijheid geldt ook voor je buurman, die op een mooie dag een paar tafels en stoelen naar buiten schuift en een barretje begint. Lallende Thaien, tot diep in de nacht, zijn ineens je buren.

De overbuurman wil ook wel wat bijverdienen en begint een karaoke bar met speakers zo groot als telefooncellen.

Zit je nu te lachen? Overdreven? Dat denk je maar. Deze mensen lachen niet meer hoor. Zij staken hun hele kapitaal in het (op)bouwen van een questhouse op een prachtig mooie plek, geen huizen in de directe omgeving. Het questhouse draaide goed, totdat de eigenaar van een aangrenzend stuk braak land er een kippenfarm begon. Tientallen hanen begonnen om 3 uur in de nacht te kraaien. Geen enkele gast kon nog normaal slapen. De meeste gasten boekten voor 1 of 2 weken, maar haakten na 3 slapeloze nachten af.

En overleg? Dat levert meestal niets op. Thaien groeiden niet op met allerlei wetten en regeltjes. Zij vinden jouw maar een zeur. “Als het je niet bevalt ga je maar weg’.

En daarom is huren zo gek nog niet. Bovendien zijn de meeste huizen die te koop staan ook te huur, eventueel met de afspraak dat bij koop de reeds betaalde huursom verrekent wordt.


Deze gebeurtenis beschreef ik enkele jaren terug, toen ik nog een andere vriendin had en geen echtgenote, maar leuk genoeg om nogmaals te publiceren denk ik.
Op vrijdagmiddag naar Chiang Mai. Wij wonen in een klein dorpje, ca 25 km van de grote stad Chiang Mai. Veel bijzondere winkels zijn hier in het dorp niet en mijn vriendin wilde voor een party de volgende dag, nieuwe schoenen en kleding kopen,
dus op naar Chiang Mai city. Uit ervaring weet ik dat dit winkelen wel ‘even’ kan duren en dus zette ik haar voor de gewenste winkels af en parkeerde zelf mijn auto in de buurt van John’s Place een ‘farang restaurant’ waar je goed kunt eten en ook een lekker koud biertje kunt bestellen. Ons hondje Jumper was met mij mee en dan weet je dat je altijd aanspraak hebt, of je wilt of niet. Na het bestellen van een biertje ging mijn telefoon en belde ik een paar minuten met een Nederlandse kennis. Het tafeltje naast mij was bezet door, naar even later bleek, een Hollands stel van naar schatting 55 jaar. De man zat rustig aan een glas bier en keek rond naar alles wat bewoog en langs liep. De vrouw, eentje met een strak grijs permanentje, aaide hondje Jumper en sprak tegen mij:
Ik hoor dat U Nederlander bent? Klopt antwoord ik.
Woont u soms hier, ik bedoel omdat u een hondje heeft. Klopt alweer.
Hoelang al, als ik vragen mag? Inmiddels 5 jaar zeg ik.
Bevalt het? vraag het permanentje. Tuurlijk zeg ik, Thailand is een heerlijk land en Chiang Mai een prima omgeving.
Wij gaan over 8 dagen alweer terug, maar dat vindt ik niet erg, ik heb het hier wel weer gezien, maar Wim niet en ze kijkt wat minachtend naar haar tafelgenoot.
Wim vindt al die jonge meiden mooi. Maar zeg nou zelf, het is toch geen gezicht die jonge meiden hand in hand met mannen van onze leeftijd? Het zouden hun dochters kunnen zijn.
Tsjaa, sis ik maar een beetje.
Hoor je wel Wim, meneer lijkt het ook niets, vertaald ze dat maar voor mij.
Ik vind het maar niets dendert het permanentje verder, zijn toch net prostituees valt ze dan ook nog uit.
Om het gesprek te ontlopen duik ik in de menukaart, maar de krullenbol is niet af te stoppen.
Kijk Wim, meneer hier is keurig met zijn hondje aan de wandel en zit niet zo te loeren naar die meiden zoals jij.
Precies op dat moment komt mijn jongere vriendin met wie ik al 5 jaar samen woon, bepakt en bezakt, het terras oplopen, aait Jumper over zijn bolletje en gaat met een ‘Hello Tjilak’ bij mij aan tafel zitten. ‘Toevallig’ kijk ik naar de vrouw naast ons. Is ze rood aangelopen of gewoon zonverbrand…….?
Het permanentje staat resoluut op en zegt: Wim, AFREKENEN! en loopt naar de rand van het terras waar ze met haar rug naar ons toe op Wim blijft wachten. Ik lach naar Wim en zeg: Nog een fijne vakantie. Wim glimlacht en geeft een knipoog voordat hij langzaam naar het permanentje toeloopt…………


Yindee, kortweg Yin is een vriendin van mijn vrouw. Ze kennen elkaar al jaren, uit Sukhothai waar ze vroeger vriendinnen waren toen ze naar school gingen, maar toen Yui bij een tante in Ayuttaha ging wonen zijn zij elkaar uit het oog verloren. Sinds enkele maanden hebben ze weer contact, via Facebook.
Enkele weken terug, toen we in Sukhothai waren, hebben de dames elkaar weer eens ontmoet, in het huis van mijn schoonouders. Yin is een leuk type met veel enthousiaste verhalen, maar af en toe zie ik haar stilvallen en staren en opeens heeft ze tranen in haar ogen, maar niet voor lang.
Als ze weggaat vraag ik aan Yui waar alle verhalen over gingen. De meeste over vroeger, hier in Sukhothai, is het antwoord. Wat voor werk doet ze? vraag ik. Ze werkte in Pattaya, zegt Yui, maar ik beluister een ondertoontje. Ooh, zeg ik en vanwaar die traantjes? Yin heeft 1,5 jaar in een bar gewerkt, om de schulden van haar ouders af te betalen en toen ze vorige maand stopte en naar huis kwam, vertelden haar ouders haar dat Ma graag een flatscreen tv wil en Pa en nieuwe motorbike nodig heeft. En dus zal ze terug naar Pattaya moeten, zegt Yui met zachte stem. Toen ze vertelde dat haar vriendje van destijds in het dorp met een ander meisje getrouwd is, ging ze huilen.