Vrijdag

Hemelsblauw is de kleur voor vrijdag, Sifaa in het Thai.   Hotel Tapae-Inn ligt in het centrum van Chiang Mai. De kamers zijn er spotgoedkoop, ca. 250 – 300 baht.
Een kennis vertelde mij dat je er wel rekening mee moet houden dat er vaak bonje is in de nacht, dan heeft een toerist een leuk meisje meegenomen, dat later toch iets ‘anders’ bleek te zijn. Het is een bijzonder, al wat ouder hotel, eenvoudige kamers met of zonder airco. De lobby beneden is een verzameling van nostalgische dingen en ook een verzameling van Elvis tekeningen en foto’s, geweldig leuk om te zien. Ik maakte er 10 foto’s.

Gisteren was het in het Grand Palace, waar de overleden koning Bhumibol in de Royal Urn ligt, de laatste dag om de Koning eer te betonen. Iedere dag kwamen er zo’n 35.000 bezoekers. Bezoekers moesten vaak heel lang wachten eer zij naar binnen konden, kennisen moesten zelfs 12 uur wachten. Mensen uit ons dorp en omgeving zijn op de fiets naar Bangkok geweest, een kleine 1.000 km. Overal waar zij stopten om te eten en vertelden dat zij op weg naar de koning waren, kregen zij het
eten gratis. Slapen deden zij in een tentje of in een tempel. Op 26 oktober is de crematie van de koning, die op alle tv-netten te zien zal zijn. Thaise ambassades in het buitenland hebben allemaal een gelegenheid de crematie op tv-schermen te volgen. Op de foto zie je Goudsbloemen in onze tuin. De gele bloemen zijn een eerbeton aan koning Bhumibol, geel omdat de koning op maandag werd geboren en de kleur voor maandag is geel. Vrijwel ieder huis heeft deze bloemen in de tuin of voor het huis.

Gisteren weer eens een uurtje naar de Thaise Massage geweest. De kosten zijn ฿ 150 + ฿ 50 gebruikelijke fooi p.p. (ruim € 5). Op een verhoging liggen 6 matrasjes en er zijn ook 6 masseuses. Nee het zijn geen sexy geklede girls, maar ervaren dames van zeker 50 jaar en om die laatste reden is het Yui’s favoriete salon, denk ik zo….:) Ontspannen lig ik naast Yui en bekijk de andere aanwezigen. Allemaal nog oudere dames, maar eentje springt er uit, ik schat dat ze tegen de 90 is, toch ziet ze er op de een of andere manier chique uit, verarmde adel zou je in den Haag zeggen. Naderhand hoor ik van Yui, die een praatje met haar maakte, dat ze 85 jaar is, 6 kinderen heeft gekregen, waarvan er inmiddels 4 zijn overleden. Als de oude dame zich na de massage omkleedt is dat in een prachtige Thaise jurk. Ik vraag me af hoe ze gekomen is en weer naar huis gaat, want lopen met een stok gaat erg moeilijk. En dan hoor ik dat de masseuse een taxi voor haar belt. Ze moet even wachten, maar na 10 minuten loopt ze naar de kapstok en zet een helm op. Het wordt een brommer taxi, dus toch verarmde adel.

Siam is de oude naam van Thailand. In 1939 veranderde Siam de naam in Thailand. Ik maakte ze niet zelf, maar verzamelde 30 oude foto’s van Thailand long time ago. 


Mae Taeng ligt zo’n 50 km van Chiang Mai city. Je kunt er zomaar een olifant tegenkomen tesamen met de mahout, opweg naar het werk en kijk maar uit dat je in het dorp niet in botsing komt met de ossenkar, die voor toeristische doeleinden wordt gebruikt. Het is een prachtig gezicht. Meer foto’s van het olifantenkamp op: www.sifaa.nl/mae-taeng

De Tai Lü zijn een etnische groep uit China, Laos, Thailand, Burma, en Vietnam. Er wonen ongeveer 83.000 Tai Lü in Thailand. De meeste Thai Lue in Thailand wonen in ……


Meerdere mensen reageren verbaasd als je verteld dat Thailand koffie producent is, nooit geweten zegt men vaak. Thuis had ik koffie-pads of filterkoffie en sinds kort dan een espresso machientje en echte Thaise koffie bonen van Doi Chang. De eerste kop koffie gisteravond was heerlijk, maar om eerlijk te zijn met een scheutje Metaxa brandy er in. Maar vanmorgen, zonder brandy natuurlijk, smaakte de koffie ook heel goed. Een ‘zachte’ smaak. Het leukste is natuurlijk om de bonen op de Doi Chang zelf te kopen, maar ja, daar kom ik niet iedere week en dus bestelde ik het online bij Lazada, maar gezien de reklamefolders die er in de doos zaten wordt de koffie door de producent zelf geleverd. Waarom smaakt koffie gemaakt met zelf gemaalde bonen beter dan gemalen koffie uit de winkel? Koffiebonen zijn langer houdbaar dan gemalen koffie. Wanneer koffiebonen worden gemalen, stromen de olien uit de bonen. Hierdoor verliest gemalen koffie na een week zijn ‘verse’ smaak. Koffie van koffiebonen is over het algemeen sterker van smaak. Dit komt door de versheid van koffiebonen, maar ook omdat filterkoffie vaak een melange is van verschillende bonen. Koffiebonen zijn iets duurder in aanschaf. Omdat gemalen koffie een melange van allerlei bonen is, is dit goedkoper. Je begrijpt het onderstussen wel, Doi Chang koffie heeft er weer een klant bij.

Roti is zo’n heerlijk Thais straatgerecht. Zelf koop ik steeds Roti-banaan voor ฿ 25 of € 0,65 en meestal gemaakt door deze dame. De stralende lach krijg ik er gratis bij. Opmerkelijk is dat roti’s vrijwel uitsluitend gemaakt worden door Moslims, net zoals het goud verkocht wordt door Thai van Chinese afkomst. De roti in Thailand is een afgeleide van de Maleisische roti canai en wordt dus traditioneel door de etnisch Maleise moslims uit Zuid-Thailand gemaakt. Zeer populair in Thailand is de roti kluai khai: een vierkant opgevouwen rotipakketje waarin een in stukken gesneden banaan en een geklutst eitje is meegebakken. Als je niet oplet dan wordt het bestrooid met gecondenseerde mierzoete melk.


Het markt-koopje van deze week is Kaki-fruit. Dit heerlijke fruit is te koop voor slechts ฿ 25 per kilo en dan heb je 10 stuks. Het is niet alleen goedkoop op de markt, maar ook gezellig als er muziek gemaakt wordt en dochter Robin van plezier in de wandelwagen zit te springen. Als we na 10 minuten doorlopen gaat ze protesteren.

Deze morgen om 7 uur maakte ik de foto van Thai die aan het werk zijn in het rijstveld. Nou ja werken, de vrouwen wel ja, maar een aantal mannen zaten al aan de Thaise whiskey en toen ik wegging wuifden zij mij vriendelijk uit met een welgemeend ‘Good Night’!

Toen ik voor het eerst in Thailand een zakje pinda’s kocht, spuugde ik de eerste meteen uit. Zacht en kletsnat waren ze en ik voelde mij zwaar bekocht. Realiseerde mij niet dat pinda’s geen noten zijn maar peulvruchten die in de grond groeien, aardnoten dus. Voor menselijke consumptie is het gebruikelijk pinda’s eerst te laten drogen, zij hebben 25-50% vocht in zich, om ze daarna te branden. Maar ja, in Thailand is alles anders.

Een Thaise oplossing. Ik ging bij een kleine 24-uurs Tesco winkel 4 blikjes koffie en batterijen kopen. Met mijn dochter op mijn arm, die probeerde om lollies bij de kassa te jatten, had ik niet zoveel aandacht voor het afrekenen. Ik betaalde 297 baht. Terug in de auto vond ik dat toch wel wat veel en keek het bonnetje na. Wat bleek, er waren geen 4 blikjes koffie afgerekend maar 14. Ik terug naar de winkel, waar de cassiere beaamde dat zij 10 blikjes te veel afgerekend had. Ze liep naar achteren en kwam terug met een mandje met 10 blikjes koffie. ‘Er zijn er maar 3 koud’ verontschuldigde zij zich,’ de rest moest uit het magazijn komen’. Met behulp van Yui vertelde ik de cassiere dat ik toch meer dacht aan het terug betalen van de 10 te veel berekende blikjes koffie. Ze viel even stil, hier had ze nog niet aan gedacht. Maar zo kon het ook opgelost worden zei ze.


Het verhaal voor vrijdag:    Vandaag, 28 juli, is de nieuwe koning van Thailand, ZKH Maha Vajiralongkorn, jarig, hij is 65 jaar geworden. Prettige verjaardag toegewenst, maar ik moet terug denken aan de vorige, in oktober 2016 overleden, koning ZKH Bhumibol Adulyadej, die op 5 december jarig was en dan met name aan de eerste keer dat ik op zijn verjaardag in Thailand was. Ik verheugde mij al op een ‘volksfeest’. Overal werden in de dagen ervoor de straten voorzien van veel vlaggen en portretten van de jarige Koning. Ieder dorp en dat zijn er nogal wat in Thailand, heeft bovendien een groot podium, ook weer met vlaggen en portretten en levensgrote boxen. Grote boxen en microfoons, voor de muziek dacht ik toen nog……..  Maar in Thailand wordt die verjaardag heel anders gevierd. Geen muziek, alleen langdurige toespraken van de notabelen uit de dorpen. Geen biertap of zo, nee, de verkoop van alcohol is op deze dag streng verboden. Wat volgens mij een feestdag zoals toen Koninginnedag in Nederland zou worden, werd in werkelijkheid een tegenvaller, zozeer dat ik voor het eerst sinds ik in Thailand woonde een beetje ‘heimwee’ naar Nederland had.

Het regenseizoen in Thailand, we zitten er middenin en het Thaise meteorologisch instituut voorspelt nog meer water. Zelf wonen wij echt gunstig, in ons dorp zijn nooit overstromingen, het ligt hoger dan de omgeving. Regen valt niet alleen in de Isaan, zoals sommigen denken, ook steden als Chiang Mai city en Bangkok komen flink aan de beurt en ook Pattaya heeft vaak overstroomde straten. Wie in de regenperiode vakantie viert in Thailand moet niet denken dat het echt iedere dag de hele dag regent. Een regenbui is wel vaak heftig, er valt in een half uur meer regen dan in 1 week in Nederland, maar het droogt doorgaans snel weer op en de temperatuur zakt meestal naar aangenaam. Ga tijdens een bui niet zitten simpen, maar maak van de gelegenheid gebruik om eens lekker uit eten te gaan of zo. De foto hierbij maakte ik tijdens de overstromingen een paar dorpen verder. Iedereen heeft wel eens foto’s van overstroomde huizen gezien, maar in het echt ziet het er nog veel triester uit.

Het is zo’n waar gebeurd Thais verhaal waar je of je schouders over op gaat halen of dat dadelijk de rillingen over je rug lopen. Het gebeurde zo’n 3 jaar geleden, maar gisteren haalden we het verhaal om onduidelijke reden weer op. Het ging zo: Het plaatselijke radio station is live en je kunt inbellen voor een verzoeknummer. Toen belde een jonge vrouw. Please help me zei ze, hij heeft mij van mijn scooter getrokken, hij doet mij zo’n pijn en wil mij verkrachten. Ik ben zo bang, ik denk dat hij me gaat vermoorden. De dj probeerde met wat vragen er achter te komen of dit ernst of vermaak is. Hij vroeg ondermeer: Waar ben je precies? De vrouw antwoorde: Dat kan ik niet zien, het is hier zo donker. De volgende ochtend werd een jonge vrouw, verkracht en vermoord naast haar scooter langs de weg naar Chiang Mai gevonden.

Zo mijn jaarvisum is weer geregeld, voor de 10e keer alweer. Maar het is een hele klus. Liep ik in het verleden het kantoor van Immigration Chiang Mai binnen,
dan moest ik wel eens 10 minuten wachten, maar dan was ik aan de beurt en binnen 1 uur stond ik weer buiten. Hoe anders is het nu. Men neemt slechts 26 aanvragen per dag in behandeling, vertelde het stagiare meisje mij en dat is nog inklusief de zg ‘medical cases’. Om 9.15 uur arriveerde ik er, want moest
eerst dochter Robin naar school brengen. In de rij en wachten op je beurt, papieren controleren en ja alles in orde. Komt u maar om 13 uur terug zei hetzelfde meisje. Goed zei ik, wat is mijn volgnummer? Nee zegt de girl, om 13 uur terug komen en dan weer op je beurt wachten. Nu heb ik er al een pest hekel aan, maar dan moet ik echt wel mijn best doen om niet uit elkaar te knallen. Om kwart voor 1 opnieuw in de rij en ik had het geluk om nr 17 te krijgen, anderen konden gewoon weer naar huis. Eenmaal binnen met je nr 17 dan denk je zo gepiept, want alles is al gecontroleerd. Maar de ambtenaren van immigration werken zo ongelovelijk slow, het lijkt wel een rusthuis waar slaappillen uitgedeeld zijn. En maar wachten, iedereen wachten en om beurten zie je mensen naar de ambtenaren lopen of ze misschien vergeten zijn? De mensen van immigration lopen ook nog eens regelmatig van hun bureau om andere dingen te doen dan waar iedereen op wacht. Even na 15 uur had ik dan toch mijn paspoort terug, na bijna 6 uur. Vorig jaar was het nauwelijks mogelijk om een afspraak te maken, toen ben ik naar het naastgelegen visumbureau gegaan. Dan betaal je ฿3.000 (ruim €75) extra, maar met een uur is dan alles probleemloos geregeld.


Twee Thaise dorpen verder is een drankenwinkel, waar ik mijn bier en wiskey koop. De shop wordt gerund door een mooie Thaise vrouw van 35 jaar, ze spreekt redelijk Engels. Ze woont ze achter de wiskey flessen, want ‘Als ik hier niet blijf slapen ben ik bang dat er ingebroken wordt’. Gisteren moest ik weer mijn bier en wiskey-voorraad aanvullen. Bij het afrekenen zag ik dat de vrouw een fraaie gouden ketting, met naar bleek, een gewicht van 2 Baht om haar nek had hangen. (Baht is niet alleen de Thaise munt maar ook de benaming voor 15,16 gram 23 karaats goud). Een gouden ketting van twee baht kost op dit moment zo’n 40.000 baht, 1000 euro, een heel bedrag zeker in Thailand. Dat is een mooie, dure ketting prees ik haar. Ik heb hem maar tijdelijk antwoord ze. Het zit zo: Sinds vorige week heb ik een creditcard. Maar met een Thaise creditcard kan ik geen geld opnemen. Ik kan geen geld opnemen, maar wel goud kopen en de gouden ketting verkoop ik binnenkort weer en zo heb ik weer veel geld ter beschikking…… Nou ja, de eerste keren kan ze van de opbrengst wel de maandelijkse aflossing doen, maar daarna ???


Het lekkerste eten in Thailand is niet altijd Thai food: Vanuit Nederland krijg ik regelmatig de opmerking: Lekker hoor, iedere dag Thai food, maar dat is echt niet zo. Als je in een toeristisch gebied bent hebben restaurants hun menu aan toeristen aangepast, het is beter eten en het kost dan ook een stuk meer dan het Thaise eten in de dorpen, waar een portie food vaak niet meer dan 20 baht (halve euro) kost. Lees en kijk verder


A day in our life: Een hond uit het dorp heeft in een naburig dorp 3 hanen
doodgebeten. De eigenaar van de hanen kwam verhaal en beter nog geld halen
bij de eigenaar van de hond. Normaal gesproken kun je dat wel met een paar
bahtjes afdoen, maar dit waren jonge zeer speciale vechthanen en kosten
3.000 baht per stuk! Totaal 9.000 baht schade, een maandloon in Thailand.
En nog meer ellende: In een shoppingmall staat een Chinees te schreeuwen tegen
zijn vrouw en kind. Dan geeft de Chinees 2 karate trappen tegen een tafel en
daarna 2 van die gemene, harde trappen tegen de bovenbenen van zijn vrouw.
De vrouw zit helemaal stil op een stoel, knippert zelfs niet met haar oogleden
en kijkt de man alleen maar met een verachtelijke blik strak aan. Maar wij hadden
een prettige dag hoor.


Twee keer bijna dood: Toen mijn vrouw 14 was moest zij naar een ziekenhuis in Bangkok omdat zij een zeldzame bloedziekte had. Zij werd volledig kaal. Op een dag vertelde een dokter dat hij haar ouders, broer en zus liet overkomen omdat ze wellicht morgen niet meer wakker zou worden. De familie kwam afscheid nemen, maar Yui werd onverwacht toch beter en kon het ziekenhuis verlaten. De rekening konden de ouders helemaal niet betalen maar werd voldaan door een fonds van Queen Sirikit, die ook al een afgevaardigde naar zieke kinderen in het ziekenhuis stuurde. Dit verhaal hoorde ik van haar toen ze bij mij kwam wonen en ik vroeg waarom zij haar bloed moest laten controleren. Ze had veel te weinig bloed vertelde ze en bovendien die gevaarlijke bloedziekte. De controles deden we steeds als we in Sukhothai bij haar ouders op bezoek waren. De dokter was verbaasd dat bij iedere controle bleek dat ze zelf meer bloed aanmaakte. Overigens was er niets aan Yui te merken, ze leek een gezonde vrouw. Na de laatste controle gingen we terug naar Chiang Mai en na 2 dagen belde de dokter dat hij een slecht bericht had. Yui’s bloed bevatte donkere vlokken, horend bij de bloedziekte en dat dit dodelijk was. Ik wil niet dood fluisterde ze, niet nu ik het eindelijk naar mijn zin heb. De volgende dag reden we weer naar Sukhothai om met de familie te praten. De 5 uur in de auto werd er weinig gesproken, waar zou je het ook over moeten hebben. Yui wilde niet lang blijven en de volgende dag reden alweer terug naar Chiang Mai. De dag erna belde de dokter weer: Men had zich vergist ……… het was iets compleet anders (zuurstof geloof ik). Yui is nooit meer ter controle bij de arts geweest en ze is nu moeder van een prachtige dochter.


Het onderstaande schreef ik in de periode dat ik mijn vrouw in Sukhothai ontmoette:  In de tuin hangt een oude, niet meer in gebruik zijnde, vogel kooi. De vogel die er in woonde heeft jaren lang prachtig gefloten, maar is op een dag uitgebroken. Een paar weken geleden heeft een duifje de vogelkooi in bezit genomen, er 2 eitjes ingelegd en na een week of 3 kwamen er 2 jonge duifjes.
Na nog eens een week of 3 waren de jonge duifjes groot genoeg om voor het eerst uit het nest te vliegen, maar vandaag vlogen beiden, achter elkaar aan, weg. De moeder zat de kinderen verderop in de tuin na te kijken. De moeder bleef wachten tot het donker werd, maar de jonge duifjes kwamen niet meer terug.


In Sukhothai staat een oud bouwvallig huis. Er woont een gezin, pa, ma en 2 kinderen. De kinderen speelden lange tijd op het land rond het huis, maar ze zijn groter geworden. Een paar maanden geleden maakte ik kennis met de oudste dochter. Een paar keer gingen we samen Sukhothai verkennen, totdat zij op een dag in de bus stapte, op weg naar Chiang Mai, waar ik woon. De moeder stond haar in de tuin na te kijken en toen het donker werd ging ze slapen, want de oudste dochter komt voorlopig niet meer terug.

Zie jij overeenkomsten tussen de 2 zussen?
Yui is mijn echtgenote, Lucky is schoonzus.
Mijn schoonzus Lucky meet 153 centimeter,
Mijn vrouw Yui is 169 cm lang.
Lucky heeft een vrij donkere huidskleur,
Yui is nagenoeg blank.
Lucky spreekt een dialect wat men niet overal verstaat,
Yui spreekt keurig Thai met altijd de juiste aanspreek titel naar mensen toe.
Lucky moet er niet aan denken dat ze zwanger zou zijn,
Yui was o zo trots om moeder te worden.
Lucky heeft na de lagere school maar heel beperkt onderwijs genoten,
Yui studeerde aan een universiteit in Bangkok, vaak gratis omdat ze de beste van de groep was.
Zelf voetbalde ik heel veel jaren en als ik een bal zie kan ik het niet laten er mee te spelen.
Toen ik dat in Sukhothai deed en de bal voorzichtig en met een boog naar schoonzusje schoot, dook ze, met haar handen op haar hoofd in elkaar,
Yui is semi-prof beach volleybal speelster geweest.
Communiceren met Lucky is niet zo gemakkelijk, ze spreekt geen woord Engels,
Yui spreek prima Engels en ook een beetje Japans.
Lucky drinkt iedere avond bier met haar vrienden,
Yui is zeer anti-alcohol en toen ik laatst bier in een flesje kocht, meestal koop ik blikjes, wist ze niet eens hoe een flesje bier te openen.
Lucky heeft een hond als huisdier,
Yui koos voor een kat.
Lucky is iemand die vroeger bij haar moeder kwam uithuilen als ze gepest werd,
Yui heeft op de universiteit een jongen, na vele waarschuwingen omdat hij haar rok alsmaar optilde, dusdanig in elkaar gebeukt dat de jongen bij de directie ging klagen. Yui ging pas vrijuit toen de camera beelden erbij gehaald werden.
Lucky koopt, als ze haar salaris ontvangen heeft, als eerste een berg make-up,
Yui gebruikt geen enkele vorm van make-up.
Lucky heeft altijd sexy kleding aan: laag uitgesneden truitjes en super korte broekjes,
Yui laat een jurk al in de winekl hangen als ze denkt dat die aan de korte kant is.
Lucky gaat vaak tot laat in de nacht met vrienden uit,
Yui krijg je met een stok nog niet de disco in.
Lucky is vrij gesloten en maakt niet makkelijk contact,
Yui maakt met iedereen een praatje en omgekeerd spreken mensen haar aan.
Lucky is 2 jaar geleden getrouwd, het huwelijk duurde nog geen maand,
Yui en ik zijn al 3 jaar getrouwd en volgens een voorspellende monnik duurt dat tot de dood ons scheidt.
Zie jij nog overeenkomsten tussen de twee zussen?
Toch hebben beide dezelfde vader en moeder.


Bij onderstaande gebeurtenis moest ik aan dit gedicht denken:
Loop nooit weg zonder te praten,
dat doet soms een hart zo pijn.
Wat je ’s morgens hebt verlaten,
kan er ’s avonds niet meer zijn.
— Toon Hermans
In het straatje achter ons huis wonen 2 zussen samen. De jongste (39) heeft 2 dochters, de oudste (40) een zoon van 10 jaar. Beide dames zijn gescheiden. De oudste is een ‘dwerg’ met zeer korte benen. Zij had gokschulden en bracht iedere avond door op internet om een man te zoeken. Ook klaagde zij dat niemand naar haar omkeek. Zondagmiddag ging de ‘dwerg’ de deur uit en aan de buren vroeg ze het toen voor hen onduidelijke ‘Als ik er niet meer ben, zorgen jullie dan voor mijn zoon?’ Achteraf bleek dat ze naar een hotel een paar dorpen verder was gegaan en er een kamer huurde. De volgende dag trof de schoonmaakster haar aan, zij had zich verhangen. Hoe zou dat zondagmiddag zijn gegaan? Zou zij haar zoon geknuffeld hebben en zoiets gezegd hebben van ‘Mamma komt vanavond niet thuis’……………
Vervolg:
In Nederland zijn de geesten van overledenen niet zo beleefd als hier in Thailand. Tenminste ik heb nog nooit gehoord dat die geesten afscheid komen nemen. Hier wel, zo vertelde het buurmeisje en mijn echtgenote beaamde dat het zo is.
De geest van de overleden tante van het buurmeisje kwam enkele dagen terug, midden in de nacht afscheid nemen, de geest riep in de nacht meerdere malen de naam van het buurmeisje. Haar moeder hoorde het ook en de hond van de overburen stond te blaffen.