Vrijdag

Hemelsblauw is de kleur voor vrijdag, Sifaa in het Thai.     

Een Thaise oplossing. Ik ging bij een kleine 24-uurs Tesco winkel 4 blikjes koffie en batterijen kopen. Met mijn dochter op mijn arm, die probeerde om lollies bij de kassa te jatten, had ik niet zoveel aandacht voor het afrekenen. Ik betaalde 297 baht. Terug in de auto vond ik dat toch wel wat veel en keek het bonnetje na. Wat bleek, er waren geen 4 blikjes koffie afgerekend maar 14. Ik terug naar de winkel, waar de cassiere beaamde dat zij 10 blikjes te veel afgerekend had. Ze liep naar achteren en kwam terug met een mandje met 10 blikjes koffie. ‘Er zijn er maar 3 koud’ verontschuldigde zij zich,’ de rest moest uit het magazijn komen’. Met behulp van Yui vertelde ik de cassiere dat ik toch meer dacht aan het terug betalen van de 10 te veel berekende blikjes koffie. Ze viel even stil, hier had ze nog niet aan gedacht. Maar zo kon het ook opgelost worden zei ze.

Arnold is een vage Nederlandse kennis. Vaak zie ik hem lange tijd niet en dan staat hij ineens voor de deur of belt, zoals vorige week. Zin in een biertje? belde hij mij. Ja hoor, zei ik, is er iets te vieren? Jazeker zei Arnold, dan kunnen jullie kennis maken met mijn nieuwe vriendin. Alweer, wilde ik zeggen, maar kon nog net mijn mond houden. Hij heeft namelijk zo ongeveer om de 3 maanden een nieuwe vriendin. Om Arnolds woorden ter herhalen: Een Thaise vriendin kan blijven zolang ze gezellig en lief is, maar zodra ze gaat zeiken over een huis bouwen, trouwen, gouden kettingen enzo, dan is de vriendschap snel over. Een partner is een partner en niet iemand waar ik aan moet gaan duwen en trekken om haar in de goede richting te krijgen. Arnold is altijd opgewekt, maar wil geen energie steken in dames die anders willen of denken.
Als we rond 17.00 uur bij zijn huis arriveren maken we kennis met de nieuwe vlam. Lange zwarte haren, strakke spijkerbroek, een truitje dat nauw sluit om haar ranke lichaam, hoge hakjes, lipstick, prachtige spleetogen en lange gelakte nagels. Kortom, dit is er eentje hoor. Ze brengt bier en water voor Yui als we gaan zitten en Arnold gaat meteen van start met zijn laatste goeie mop:
Een buiksprekende Nederlander is op vakantie in Marokko en ziet op de markt een koopman met achter hem een hond, een paard en een geit. Leuke hond, mag ik even met hem praten? vraagt de Nederlander. Hond niet praten, zegt de Marokkaan. Ik probeer het even zegt de Nederlander. Behandelt jouw baasje je goed? Prima zegt de hond. Hij gaat iedere morgen en avond een groot stuk met mij wandelen, ik krijg genoeg te eten en hij aait me meerdere malen per dag over mijn hoofd. De Marokkaan staat met open mond te kijken als de Nederlander vraagt of hij ook even met het paard mag praten. Krijg je een goede behandeling van hem? vraagt de Nederlander. Ooh ja hoor zegt het paard. Iedere dag gaan we een lang stuk rijden en als we terugkomen krijg ik koud water, een bak haver en gaat de baas mij borstellen. Ik heb het naar mijn zin. Mag ik tenslotte nog even met de geit praten? vraagt de Nederlander weer. NEE, NEE, springt de Marokkaan op: Geit liegt!
Als we uitgelachen zijn verteld Arnold dat hij met zijn nieuwe vriendin in zaken wil gaan. Zoals? vraag ik. Wel, beleggingen, investeringen en zo. Fon heeft gestudeerd in Bangkok en wil mij helpen. Weet je dat wel zeker? vraag ik Arnold. Ik bedoel, ze ziet er uit of ergens heel goed in is, maar niet in zaken doen lijkt mij. Arnold wuift de kritische opmerking weg met een ‘Ik blijf er zelf bij hoor’. Voordat je haar jouw geld laat beheren zou ik eerst maar eens naar haar opleiding in Bangkok vragen, al is het maar voor de zekerheid, voeg ik nog even toe. De rest van het borreluurtje was weer gezellig en we spraken af om de volgende keer bij mij te proosten.
Drie dagen later belde Arnold mij. Fon was vertrokken, Arnold had haar toch maar naar haar diploma’s gevraagd, maar die zouden bij de moeder liggen. De naam van de universiteit in Bangkok die ze opgaf was op internet niet terug te vinden. Na nog wat ‘vervelende’ vragen aan haar heeft ze boos haar koffer ingepakt.


Twee keer bijna dood: Toen mijn vrouw 14 was moest zij naar een ziekenhuis in Bangkok omdat zij een zeldzame bloedziekte had. Zij werd volledig kaal. Op een dag vertelde een dokter dat hij haar ouders, broer en zus liet overkomen omdat ze wellicht morgen niet meer wakker zou worden. De familie kwam afscheid nemen, maar Yui werd onverwacht toch beter en kon het ziekenhuis verlaten. De rekening konden de ouders helemaal niet betalen maar werd voldaan door een fonds van Queen Sirikit, die ook al een afgevaardigde naar zieke kinderen in het ziekenhuis stuurde. Dit verhaal hoorde ik van haar toen ze bij mij kwam wonen en ik vroeg waarom zij haar bloed moest laten controleren. Ze had veel te weinig bloed vertelde ze en bovendien die gevaarlijke bloedziekte. De controles deden we steeds als we in Sukhothai bij haar ouders op bezoek waren. De dokter was verbaasd dat bij iedere controle bleek dat ze zelf meer bloed aanmaakte. Overigens was er niets aan Yui te merken, ze leek een gezonde vrouw. Na de laatste controle gingen we terug naar Chiang Mai en na 2 dagen belde de dokter dat hij een slecht bericht had. Yui’s bloed bevatte donkere vlokken, horend bij de bloedziekte en dat dit dodelijk was. Ik wil niet dood fluisterde ze, niet nu ik het eindelijk naar mijn zin heb. De volgende dag reden we weer naar Sukhothai om met de familie te praten. De 5 uur in de auto werd er weinig gesproken, waar zou je het ook over moeten hebben. Yui wilde niet lang blijven en de volgende dag reden alweer terug naar Chiang Mai. De dag erna belde de dokter weer: Men had zich vergist ……… het was iets compleet anders (zuurstof geloof ik). Yui is nooit meer ter controle bij de arts geweest en ze is nu moeder van een prachtige dochter.


Het is zo’n waar gebeurd Thais verhaal waar je of je schouders over op gaat halen of dat dadelijk de rillingen over je rug lopen. Het gebeurde zo’n 3 jaar geleden, maar gisteren haalden we het verhaal om onduidelijke reden weer op. Het ging zo: Het plaatselijke radio station is live en je kunt inbellen voor een verzoeknummer. Toen belde een jonge vrouw. Please help me zei ze, hij heeft mij van mijn scooter getrokken, hij doet mij zo’n pijn en wil mij verkrachten. Ik ben zo bang, ik denk dat hij me gaat vermoorden. De dj probeerde met wat vragen er achter te komen of dit ernst of vermaak is. Hij vroeg ondermeer: Waar ben je precies? De vrouw antwoorde: Dat kan ik niet zien, het is hier zo donker. De volgende ochtend werd een jonge vrouw, verkracht en vermoord naast haar scooter langs de weg naar Chiang Mai gevonden.


Het onderstaande schreef ik in de periode dat ik mijn vrouw in Sukhothai ontmoette:  In de tuin hangt een oude, niet meer in gebruik zijnde, vogel kooi. De vogel die er in woonde heeft jaren lang prachtig gefloten, maar is op een dag uitgebroken. Een paar weken geleden heeft een duifje de vogelkooi in bezit genomen, er 2 eitjes ingelegd en na een week of 3 kwamen er 2 jonge duifjes.
Na nog eens een week of 3 waren de jonge duifjes groot genoeg om voor het eerst uit het nest te vliegen, maar vandaag vlogen beiden, achter elkaar aan, weg. De moeder zat de kinderen verderop in de tuin na te kijken. De moeder bleef wachten tot het donker werd, maar de jonge duifjes kwamen niet meer terug.


In Sukhothai staat een oud bouwvallig huis. Er woont een gezin, pa, ma en 2 kinderen. De kinderen speelden lange tijd op het land rond het huis, maar ze zijn groter geworden. Een paar maanden geleden maakte ik kennis met de oudste dochter. Een paar keer gingen we samen Sukhothai verkennen, totdat zij op een dag in de bus stapte, op weg naar Chiang Mai, waar ik woon. De moeder stond haar in de tuin na te kijken en toen het donker werd ging ze slapen, want de oudste dochter komt voorlopig niet meer terug.

Zie jij overeenkomsten tussen de 2 zussen?

Yui is mijn echtgenote, Lucky is schoonzus.
Mijn schoonzus Lucky meet 153 centimeter,
Mijn vrouw Yui is 169 cm lang.
Lucky heeft een vrij donkere huidskleur,
Yui is nagenoeg blank.
Lucky spreekt een dialect wat men niet overal verstaat,
Yui spreekt keurig Thai met altijd de juiste aanspreek titel naar mensen toe.
Lucky moet er niet aan denken dat ze zwanger zou zijn,
Yui was o zo trots om moeder te worden.
Lucky heeft na de lagere school maar heel beperkt onderwijs genoten,
Yui studeerde aan een universiteit in Bangkok, vaak gratis omdat ze de beste van de groep was.
Zelf voetbalde ik heel veel jaren en als ik een bal zie kan ik het niet laten er mee te spelen.
Toen ik dat in Sukhothai deed en de bal voorzichtig en met een boog naar schoonzusje schoot, dook ze, met haar handen op haar hoofd in elkaar,
Yui is semi-prof beach volleybal speelster geweest.
Communiceren met Lucky is niet zo gemakkelijk, ze spreekt geen woord Engels,
Yui spreek prima Engels en ook een beetje Japans.
Lucky drinkt iedere avond bier met haar vrienden,
Yui is zeer anti-alcohol en toen ik laatst bier in een flesje kocht, meestal koop ik blikjes, wist ze niet eens hoe een flesje bier te openen.
Lucky heeft een hond als huisdier,
Yui koos voor een kat.
Lucky is iemand die vroeger bij haar moeder kwam uithuilen als ze gepest werd,
Yui heeft op de universiteit een jongen, na vele waarschuwingen omdat hij haar rok alsmaar optilde, dusdanig in elkaar gebeukt dat de jongen bij de directie ging klagen. Yui ging pas vrijuit toen de camera beelden erbij gehaald werden.
Lucky koopt, als ze haar salaris ontvangen heeft, als eerste een berg make-up,
Yui gebruikt geen enkele vorm van make-up.
Lucky heeft altijd sexy kleding aan: laag uitgesneden truitjes en super korte broekjes,
Yui laat een jurk al in de winkel hangen als ze denkt dat die aan de korte kant is.
Lucky gaat vaak tot laat in de nacht met vrienden uit,
Yui krijg je met een stok nog niet de disco in.
Lucky is vrij gesloten en maakt niet makkelijk contact,
Yui maakt met iedereen een praatje en omgekeerd spreken mensen haar aan.
Lucky is 2 jaar geleden getrouwd, het huwelijk duurde nog geen maand,
Yui en ik zijn al 5 jaar getrouwd en volgens een voorspellende monnik duurt dat tot de dood ons scheidt.
Zie jij nog overeenkomsten tussen de twee zussen?
Toch hebben beide dezelfde vader en moeder.

Echtgenote Yui is hier 7 jaar en heeft haar eerste Thai dress aan.

Bij onderstaande gebeurtenis moest ik aan dit gedicht denken:
Loop nooit weg zonder te praten,
dat doet soms een hart zo pijn.
Wat je ’s morgens hebt verlaten,
kan er ’s avonds niet meer zijn.  — Toon Hermans

In het straatje achter ons huis wonen 2 zussen samen. De jongste (39) heeft 2 dochters, de oudste (40) een zoon van 10 jaar. Beide dames zijn gescheiden. De oudste is een ‘dwerg’ met zeer korte benen. Zij had gokschulden en bracht iedere avond door op internet om een man te zoeken. Ook klaagde zij dat niemand naar haar omkeek. Zondagmiddag ging de ‘dwerg’ de deur uit en aan de buren vroeg ze het toen voor hen onduidelijke ‘Als ik er niet meer ben, zorgen jullie dan voor mijn zoon?’ Achteraf bleek dat ze naar een hotel een paar dorpen verder was gegaan en er een kamer huurde. De volgende dag trof de schoonmaakster haar aan, zij had zich verhangen. Hoe zou dat zondagmiddag zijn gegaan? Zou zij haar zoon geknuffeld hebben en zoiets gezegd hebben van ‘Mamma komt vanavond niet thuis’……………
Vervolg:
In Nederland zijn de geesten van overledenen niet zo beleefd als hier in Thailand. Tenminste ik heb nog nooit gehoord dat die geesten afscheid komen nemen. Hier wel, zo vertelde het buurmeisje en mijn echtgenote beaamde dat het zo is.
De geest van de overleden tante van het buurmeisje kwam enkele dagen terug, midden in de nacht afscheid nemen, de geest riep in de nacht meerdere malen de naam van het buurmeisje. Haar moeder hoorde het ook en de hond van de overburen stond te blaffen.


Alleen naar Pattaya !

Alfred is 46 en zijn drogisterij in Enschede loopt geheel op rolletjes. Dat kun je niet meer van zijn huwelijk zeggen. Drie jaar geleden besloten hij en Nancy, na een huwelijk van bijna 20 jaar, te gaan scheiden. Zij had al langere tijd een vriend, maar Alfred merkte daar nooit iets van, hij was druk bezig met de drogisterij. Na zijn scheiding had hij hulp nodig in de winkel, zijn vrouw was er immers niet meer. Een meisje met een oosters uiterlijk van 18 jaar werd aangenomen en in de afgelopen 3 jaar had zij zich tot een zelfstandige winkelchef ontwikkelt. Alfred keek vaak ‘stiekem’ naar haar. Hij vond haar erg aantrekkelijk en de laatste tijd droomde hij zelfs van haar. Niet dat hij haar ooit aanraakte hoor, nee zoiets dat doet Alfred niet. Maar dromen dat kan wel. Nu zijn winkelmeisje hem prima kon vervangen wilde Alfred wel eens op vakantie. Dat was hij al heel lang niet meer geweest. Van een kennis die ooit eens naar Pattaya in Thailand was geweest had hij verhalen aangehoord die enige overeenkomsten hadden met zijn dromen over het Aziatische winkelmeisje. Op een dag was het zover. Alfred reisde naar Bangkok, vandaar door naar Pattaya. In de middag was hij lekker naar het strand geweest, lekker eten en tsjaa….inderdaad ook lekkere meiden. Na het avondeten ging Alfred een stukje wandelen. Nou ja….wandelen? Hij tuimelde bijna van de ene in de andere girlie-bar. Overdag merkte je daar niets van maar in de avond was alles anders. Alfred werd overdonderd door ‘brutale’ meiden die hem aanspraken. Iets terugzeggen durfde Alfred niet. Alle dames waren zo mooi, nog mooier, nog…… dan in zijn dromen over zijn winkelmeisje. Maar in deze drukte met harde muziek voelde Alfred zich niet erg op zijn gemak. Bovendien waren de dames wat al te vrijpostig, zou vond Alfred. Dus wat doet een drogist uit Enschede dan, die zoekt een gelegenheid uit, waar hij zittend aan de bar rustig een flesje bier kan drinken het geheel rustig bekijkend. Na een paar minuten komt er, enkele barkrukken verderop, een mooie vrouw zitten. Eerst doet Alfred net of hij haar niet opgemerkt heeft, hij kijkt net als in de winkel, stiekem naar haar. Langzaam wordt hij iets brutaler en bij het tweede flesje bier kijkt hij haar kant op. Hun blikken kruisen elkaar, het meisje slaat verlegen haar ogen neer. Dit is meer het niveau van Alfred, geen brutale blikken deze keer. Nu moet hij nog bedenken hoe hij met haar in contact komt. Naar haar toelopen durft hij niet echt. Na een paar minuten, als zij weer zijn richting uitkijkt, wijst hij op zijn flesje bier en maakt een gebaar van ‘wil je ook iets drinken?’ Het meisje lacht verlegen maar komt op de kruk naast hem zitten. Ze wil gewoon een softdrink, geen bier. Veel Engels spreekt het meisje niet. Alfred is ook niet echt een versierder, dus de communicatie verloopt stroef en langzaam. Maar na een uurtje weet Alfred dat ze Noi heet, 24 jaar en gescheiden is en uit de plaats Korat komt. Niet dat Alfred weet waar dat ligt, maar je moet het toch ergens over hebben. Zo blijkt ze ook nog een dochter van 4 jaar te hebben, die woont bij Oma. En…..Alfred hoort goedkeurend aan dat ze hier vandaag voor het eerst is. Ze komt hier dan wel om geld te verdienen, maar zij is toch echt anders dan al die anderen.

De vakantie dagen vliegen voorbij en Alfred is al ruim een week verliefd. Hij heeft nog geen minuut aan de drogisterij gedacht. Natuurlijk, hij betaald voor haar gezelschap, maar dat geld is eigenlijk voor de oma. Voor de opvoeding van haar dochter. Niets ordinairs dus, Alfred voelt het zelfs als een soort plicht. Op de laatste vakantiedag breekt bij Alfred een beetje paniek uit. Hij is stapel verliefd en wil Noi nooit meer kwijt raken. Samen bespreken ze hun toekomst. Alfred geeft haar voldoende geld om uit de bars te blijven en in Korat haar kind te kunnen opvoeden. Binnen 3 maanden zal hij bij haar terugkeren en zullen ze samen naar een woning gaan zoeken. Het afscheid is erg moeilijk, maar ze kunnen wel bellen of email contact onderhouden.

Terug in Nederland treft Alfred de drogisterij in uitmuntende toestand aan. Zijn winkelchef heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om de boel eens lekker te veranderen en Alfred moet toegeven: Het ziet er zelfs beter uit dan ooit. Dit geeft hem een goed gevoel voor de toekomst, want hij wil toch zo spoedig mogelijk terug naar Noi. Als Alfred de volgende dag zijn email ophaalt treft hij tot zijn opluchting een bericht van Noi aan. Helaas is het niet zo’n heel goed bericht, want Noi’s dochter is ernstig ziek geworden heeft op korte termijn medische hulp nodig. Dit kan echter niet betaald worden en Noi vraagt zich af of zij dan maar weer terug naar de bar in Pattaya moet gaan. Alfred schrikt zich rot, vooral van de laatste opmerking. Hij heeft haar telefoonnummer en rekening houdend met het tijdverschil belt hij haar dezelfde dag op om te vragen om hoeveel geld het precies gaat. De (omgerekend) 1000 euro maakt hij nog dezelfde dag naar Noi over. Hij leest en herleest Noi’s mail en iedere keer weer bonkt zijn hart in zijn keel bij de opmerking ‘terug naar de bar in Pattaya’. Wat hem wel opvalt is het goede Engels waarin de mail geschreven is. Met een ‘Nou ja, ze zal er wel een vriendin bijgehaald hebben’, stelt hij zichzelf gerust. Twee dagen later ontvangt Alfred een nieuwe mail. De operatie is geslaagd, de dochter al een heel stuk beter en……Noi heeft een zeer fraai huis voor hun beiden op het oog. Ze hoopt dat het nog te koop is als Alfred terug is. Ook vraagt Noi of haar dochter dan bij hun kan komen wonen. Alfred heeft zelf geen kinderen en voelt zijn egootje glimmen. Snel mailt hij Noi dat hij dat een goed plan vind en vraagt of het mogelijk is een soort aanbetaling op het huis te doen zodat ze binnenkort samen er een besluit over kunnen nemen. Al de volgende dag blijkt dat gelukkig mogelijk te zijn en de aanbetaling van 1500 euro valt Alfred eigenlijk best mee. Helemaal goed gaat het nog niet daar in Thailand, want de opvoed oma heeft dringend dure medicijnen nodig. Noi heeft haar verantwoordelijkheid genomen en de benodigde 400 euro betaald van het geld dat eigenlijk voor het huis bestemd is. Alfred stort dit bedrag maar snel op haar rekening, anders gaat hun droomhuis misschien aan hun voorbij.

Twee weken voordat Alfred naar Thailand afreist krijgt hij een telefoontje van Noi. In gebrekkig Engels en duidelijk geemotioneerd vertelt Noi dat ‘hun’ huis verkocht dreigt te worden. Alfred vraagt Noi alles nog eens per email uit te leggen. Die email krijgt hij omgaand en dan blijkt dat hij zijn aanbetaling wel terug krijgt, maar dat de bank, eigenaar van het huis, een koper heeft die direct kan beslissen. Alfred baalt stevig. Alles leek op rolletjes te lopen en nu dit. Voor een drogist neemt hij een snelle beslissing: Hij belt Noi en zegt haar het huis te kopen. Het aankoopbedrag, nu nog ruim 21.000 euro maakt hij vandaag over aan de bank, de eigenaar van het huis. Zo kan er helemaal niets mis gaan denkt Alfred, het geld wordt direct gebruikt voor de aankoop van het huis.

En dan gaat Alfred weer naar Thailand. Noi wacht hem al in Bangkok op. In Nederland heeft Alfred een hotel voor 3 mooie exotische nachten geregeld. Dan reist de verliefde drogist door naar Korat, naar hun nieuwe, inderdaad fraaie, huis. Daar aangekomen treffen ze de dochter van Noi, de Oma (beiden in blakend gezonde toestand) de Opa, de broer van Noi en een oudere zus. ‘Wat een ontvangst vindt Alfred!’ Later op de avond wil Alfred wel eens lekker naar bed en hij vraagt voorzichtig aan Noi wanneer de familie vertrekt. Dit blijkt echter een misverstand. Alle aanwezigen hebben, met instemming van Noi, hun intrek in het huis genomen en zijn geenzins van plan daar ooit nog uit weg te gaan.

Na de hele situatie een paar dagen te hebben aangezien en van Noi nogmaals duidelijk vernomen dat de familie echt blijft denkt Alfred: Dan verkoop ik het huis toch, de rest van de familie bekijkt echt het maar. Noi is het helemaal niet met hem eens, haar ogen staan strak op hem gericht als dit besproken wordt. Nee dit lijkt helemaal niet op de verlegen blik uit Pattaya, de ogen waarop Alfred verliefd werd. Als Alfred zegt zijn plan echt door te willen zetten vertelt Noi hem dat de eigendoms-papieren van het huis bij de bank liggen. In de middag gaat Alfred naar de betreffende bank en vertelt dat hun huis zo spoedig mogelijk verkocht dient te worden. Dan krijgt hij te horen dat Noi vorige week de maximale hypotheek van 16.000 euro op hun huis heeft opgenomen en dat er op korte termijn een eerste aflossing van hem verwacht wordt…….

Alfred gaat niet meer terug naar ‘zijn’ huis. Hij begrijpt de situatie……..


Twee Thaise dorpen verder is een drankenwinkel, waar ik mijn bier en whiskey koop. De shop wordt gerund door een mooie Thaise vrouw van 35 jaar, ze spreekt redelijk Engels. Ze woont ze achter de whiskey flessen, want ‘Als ik hier niet blijf slapen ben ik bang dat er ingebroken wordt’. Gisteren moest ik weer mijn bier en whiskey-voorraad aanvullen. Bij het afrekenen zag ik dat de vrouw een fraaie gouden ketting, met naar bleek, een gewicht van 2 Baht om haar nek had hangen. (Baht is niet alleen de Thaise munt maar ook de benaming voor 15,16 gram 23 karaats goud). Een gouden ketting van twee baht kost op dit moment zo’n 40.000 baht, 1000 euro, een heel bedrag zeker in Thailand. Dat is een mooie, dure ketting prees ik haar. Ik heb hem maar tijdelijk antwoord ze. Het zit zo: Sinds vorige week heb ik een creditcard. Maar met een Thaise creditcard kan ik geen geld opnemen. Ik kan geen geld opnemen, maar wel goud kopen en de gouden ketting verkoop ik binnenkort weer en zo heb ik weer veel geld ter beschikking…… Nou ja, de eerste keren kan ze van de opbrengst wel de maandelijkse aflossing doen, maar daarna ???


Zondag is Koningin Sirikit jarig, dan is het tevens moederdag in Thailand en dat werd vandaag op school gevierd. De kinderen was gevraagd om in het wit te kleden en de moeders in lichtblauw, de kleur van de Koningin die op vrijdag is geboren. De kids moesten om 8.15 uur op school zijn om nog even te oefenen en een half uurtje later mochten de ouders, die met koffie en cake waren ontvangen, de klas in. De kinderen zongen een liedje, dansden en boden de moeders een zelfgemaakt bloemstukje aan. Het was leuk, helemaal voor de moeders. Klik voor een vergroting van de foto’s.

Betrapt!
Als ik in de ochtend ga fietsen dan geef ik mijn vrouw altijd eerst een kusje. Soms is dat in huis en soms in de tuin. De buren hebben een zoontje van 9 jaar en die heeft dat kennelijk een paar keer gezien en op een dag vraagt hij aan zijn vader: Waarom geeft de buurman zijn vrouw zo vaak een kusje?
De vader zegt: Omdat zij veel van elkaar houden.
Dan zegt het zoontje: Waarom kus jij mamma dan nooit?


Iedere vrijdagmiddag, als de Sarasas school van Robin uitgaat is het bijzonder om door de omroepinstallatie een gebed tot God te horen. Bijzonder omdat je in Thailand ondergedompeld wordt in het Buddha’geweld’.  Gebeden wordt er tot God en voor de Koning en Koningin, voor de ouders van de kinderen en voor de teachers. Vervolgens zong er vandaag een koor van ca. 50 meisjes een mooi klinkend Christelijk lied, gevolgd door een song voor de overleden koning Bhumibol waarbij je geacht wordt stil te staan.

Thai mornings news:  Mijn schoonvader is aangevallen en gebeten door een kat. De kat heeft de tegenaanval niet overleefd. Op mijn vraag of hij zich nu laat inenten tegen hondsdolheid, want dat heerst in Thailand, zegt schoonmoeder: Welnee, hij is toch al oud…..   En een faceboek kennis van Yui verteld dat zij gelukkig niet besmet is met HIV, haar farang echtgenoot wel. Die ging samen met een vriend een weekje toeren door Thailand, maar de toer begon en eindigde in Pattaya. Dat kwam uit toen hij weer thuis was en zich moest laten testen van zijn vrouw. Ze heeft hem de deur uitgezet: Hij gaat maar in zijn eentje dood!   Dan maar een lieve foto van Robin die op school aan het werk is, om op te vrolijken.

Het geestenfestival is een vrolijk festival en wordt voornamelijk door de Thai zelf bezocht. Toeristen zijn hier nauwelijks te vinden. Het populaire jaarlijks terugkerende Phi Ta Khon festival is een combinatie van processies en oude tradities en is een bezoek zeker waard . Het speelt zich allemaal af in Dan Chai, de omgeving van Loei. Een goede reden om deze mooie, niet toeristische provincie te bezoeken.  Phi Ta Khon festival, Loei, Thailand. In 2018 van 16 t/m 18 juni. Meer foto’s

Een paar dagen terug schreef ik over verborgen armoede. Als ik het er met Yui over heb krijg ik het verhaal te horen dat haar broer die tractors verkoopt aan boeren wellicht ontslag krijgt. De boeren krijgen een nieuwe de tractor mee als zij 5.000 baht (125 euro) aanbetalen. Maar steeds meer boeren brengen de tractor na 2 maanden terug, zij kunnen de maandelijkse aflossing van 10.000 baht niet ophoesten. De winkel staat nu vol met gebruikte tractoren.

Chilipepers brengen nu nog maar 1 baht per kilo op voor de boeren, in het verleden was dat 8 baht en een kleine annanas kost langs de weg 5 baht, de boer krijgt daar 2 baht van.

30 mei, nog 2 dagen wachten dan komt mijn salaris zegt een vriendin op Facebook en laat haar bankboekje zien met slechts 8 baht er op.  Wat eten we vandaag en morgen dan? schrijft ze.

We hebben de goede gewoonte om op maandag, woensdag en vrijdag, nadat we onze dochter naar school brachten, in een restaurantje te gaan ontbijten. Thai food in de ochtend is weer wat anders dan brood of beschuit. Net zijn de bestelde gerechten op tafel gezet als er 7 Thaise mannen binnenkomen. Het lijkt wel of ze uit 1 familie komen, ze zijn allemaal groot, vadsig, donkere huidskleur, lang niet naar de kapper geweest, allen in korte broek en de tattoo-shop verdiende vast veel geld aan hen. Nadat we hen ‘bestudeerd’ hebben kijken we elkaar aan, schieten een beetje in de lach en dan zegt Yui wat ik denk: Als die gasten zo een bank binnenlopen dan grijpt de beveiliging meteen in… 🙂


Flashback:   Oude (voetbal)schoenen moet je niet weggooien voor je nieuwe hebt. Ik zal 12 of 13 jaar geweest zijn toen een speler van mijn team trots zijn nieuwe voetbalschoenen toonde. En de oude? vroeg ik. Ooh die mag jij hebben, dan neem ik ze de volgende week mee. Daar was ik heel blij mee, want mijn 2ehands schoenen waren zeker 4 maten te groot en de noppen onder de zolen die met spijkertjes vast zaten, kwamen door de zolen heen en dat deed heel zeer in de wedstrijd, maar de pijn verbeet ik tot het laatste fluitsignaal en dan ging ik met de schoenen in de hand het veld af. En dus verheugde ik mij op de toegezegde schoenen. Ik vertrouwde mijn teamgenoot en ging de week er op zonder voetbalschoenen van huis. Wel je begrijpt het al, hij was ze vergeten. En dus moest ik hardrennend naar huis en weer terug, ik schat 15 km. Zelf sta ik 3e van links op de foto en 1 plaats verder de jongen van de vergeten schoenen.

Flashback:  De collega op het werk vertelde vaak over de ‘bommen en granaten’ die hij moest klaar leggen voor de soldaten toen hij in het leger zat. Dat was welliswaar ruim 30 jaar geleden, maar hij herinnerde het zich nog als de dag van vandaag. De gevaren die had moeten ondergaan werden bijna wekelijks groter. Tot dat…….er een nieuwe collega op het werk kwam die in zijn legertijd een wat hogere functie had. Die hoorde het verhaal lachend aan en verklaarde zijn lach met: ‘In jouw functie mocht je alleen overhemden, stropdassen en andere kleding klaar leggen’. In de buurt van de bommen en granaten ben je vast nooit geweest. Daarna hebben we nooit meer iets van die opschepperij gehoord.


Het is weer Durian tijd, zo’n beetje de helft van de mensen zijn er gek op de andere helft vindt het maar stinken. De vrucht heeft dan ook een zeer sterke geur, zelf vind ik de Durian erg lekker. In Thailand is de vrucht het gesprek van de dag en wordt ook de prijs besproken. Wij betaalden ß100 voor 1 kilo. Dat lijkt weinig, maar 2/3 is schil en gooi je weg. Thailand exporteerd veel vruchten naar China, zeker nu Jack Ma, de superrijke eigenaar van Ali Baba en ook Lazada, in Thailand aantoonde hoe je in 1 minuut tijd 80.000 vruchten via internet verkoopt. Ja, de Chinezen eten het sneller dan de boeren in Thailand kunnen oogsten.

 

A day in a life. Vandaag gaat Robin niet naar school, ze krijgt een vaccinatie in het ziekenhuis in Chiang Mai en omdat we dan toch in de stad zijn willen we nog naar een paar winkels en we planden een goede route. Om 10 uur stappen we in de auto en die maakt een hoop lawaai als ik wil starten. Op de motorbike ben ik naar een garage gegaan en die waren zo vriendelijk om een monteur mee te sturen. Die ontdekte meteen het euvel, accu naar de knoppen, binnen 1 jaar! Hij ging terug om een nieuwe accu op te halen en even na 12 uur was alles weer in orde. Alles in orde, maar niet onze planning, de vaccinatie ging voor natuurlijk de andere shops doen we wel later.

If something is free, ‘you’ are the product. Per 22 april verlaat ik, na jaren, Facebook.
De reden is niet alleen het verkopen door fb van gegevens aan databedrijf Cambridge Analytica, maar ook de regeltjes van Facebook. Het overkwam mijzelf al eens dat ik van fb een week lang geen vrienden mocht maken. Lord knows why! Van fb vrienden hoorde ik dat zij voor een week geblokkeerd werden, volgens hen ook zonder reden. De arrogantie van de macht dus en ook arrogant vind ik dat fb pas 4 dagen na het ontdekken van het datalek reageerde, dat geeft m.i. aan hoe er in de top van dit bedrijf over de gebruikers gedacht wordt en hoe men met hen denkt om te gaan. En dan komt nu nog het bericht dat databedrijf Cambridge Analytica mogelijk meer data van veel meer gebruikers buitgemaakt heeft dan Facebook heeft gezegd. Volgens Facebook werden 87 miljoen mensen getroffen, waaronder 90.000 Nederlanders. Lees dit artikel.  

Je leest mijn blog al, bekijk ook eens mijn Instagram pagina.

Als Thai heb je het ook niet gemakkelijk als je uit al die heerlijkheden om te eten moet kiezen. Wat is jouw keus? De Lotusbloem? Of toch liever wat gebakken insecten. Klik voor een vergroting.

Ze zijn er weer! De kroketten en frikandellen, ingevroren opgehaald bij hds-co-ltd.com.    Vanuit Nederland krijg ik regelmatig de opmerking: Lekker hoor, iedere dag Thai food, maar dat is echt niet zo. Als je in een toeristisch gebied bent hebben restaurants hun menu aan toeristen aangepast, het is beter eten en het kost dan ook een stuk meer dan het Thaise eten in de dorpen, waar een portie food vaak niet meer dan 20 baht (halve euro) kost. Lees en kijk verder over eten in Thailand.

2 maart 2018: Goodbye school it’s Summerholiday! Robin maakte haar testen erg goed en als beloning kochten we een hangmat voor haar, waar zij veel plezier mee heeft.

Iedere dag als we dochter Robin naar school brengen zien we op een afstandje een soort huifkar staan. Er ‘wonen’ een man en zijn vrouw + een meisje van 3,5 en een jongetje van 5 jaar, zo blijkt als we vandaag er heen rijden. Ook van een afstandje was al duidelijk dat dit arme mensen zijn en voordat we er heen gingen …  Lees en kijk verder

Net als vorige week is er weer een ‘Mobile Monk’ op de markt. Uit een ander dorp welliswaar, maar met hetzelfde doel, t.w. Geld Ophalen voor de tempel.

Gisteren op de markt in Ban Maeka: De mobile Buddha. De monniken halen (uiteraard) geld op. Als dochter Robin 20 baht mag geven, doet ze er maar langzaam afstand van. Als beloning krijgt ze een armbandje van de monnik om haar pols, het armbandje trekt ze er meteen van af……kennelijk geen Buddhist, nou ja, ze gaat ook naar een Christelijke school.

Morgen, 13 januari 2018, is het Kinderdag in Thailand. Vandaag is het alvast feest op Robin’s nieuwe school met veel spelletjes enzo. Het is koud, zoals je aan de kleding kunt zien, Robin, helemaal achteraan, is nog sleepy.

De dagen van de week hebben elk een eigen Buddha-image in een eigen positie. De dagen van de week hebben ook elk een eigen kleur. Ben je op bv vrijdag geboren, dan jouw past deze Buddha bij jouw, de kleur voor  vrijdag is blauw. In Thailand dragen mensen vaak een kleur shirt dat past bij de dag van de week. Buddha’s en kleuren van andere dagen. Wil je weten welke Buddha bij jouw geboortedag past?

Hotel Tapae-Inn ligt in het centrum van Chiang Mai. De kamers zijn er spotgoedkoop, ca. 250 – 300 baht.
Een kennis vertelde mij dat je er wel rekening mee moet houden dat er vaak bonje is in de nacht, dan heeft een toerist een leuk meisje meegenomen, dat later toch iets ‘anders’ bleek te zijn. Het is een bijzonder, al wat ouder hotel, eenvoudige kamers met of zonder airco. De lobby beneden is een verzameling van nostalgische dingen en ook een verzameling van Elvis tekeningen en foto’s, geweldig leuk om te zien. Ik maakte er 10 foto’s.

Gisteren was het in het Grand Palace, waar de overleden koning Bhumibol in de Royal Urn ligt, de laatste dag om de Koning eer te betonen. Iedere dag kwamen er zo’n 35.000 bezoekers. Bezoekers moesten vaak heel lang wachten eer zij naar binnen konden, kennisen moesten zelfs 12 uur wachten. Mensen uit ons dorp en omgeving zijn op de fiets naar Bangkok geweest, een kleine 1.000 km. Overal waar zij stopten om te eten en vertelden dat zij op weg naar de koning waren, kregen zij het
eten gratis. Slapen deden zij in een tentje of in een tempel. Op 26 oktober is de crematie van de koning, die op alle tv-netten te zien zal zijn. Thaise ambassades in het buitenland hebben allemaal een gelegenheid de crematie op tv-schermen te volgen. Op de foto zie je Goudsbloemen in onze tuin. De gele bloemen zijn een eerbeton aan koning Bhumibol, geel omdat de koning op maandag werd geboren en de kleur voor maandag is geel. Vrijwel ieder huis heeft deze bloemen in de tuin of voor het huis.

Gisteren weer eens een uurtje naar de Thaise Massage geweest. De kosten zijn ฿ 150 + ฿ 50 gebruikelijke fooi p.p. (ruim € 5). Op een verhoging liggen 6 matrasjes en er zijn ook 6 masseuses. Nee het zijn geen sexy geklede girls, maar ervaren dames van zeker 50 jaar en om die laatste reden is het Yui’s favoriete salon, denk ik zo….:) Ontspannen lig ik naast Yui en bekijk de andere aanwezigen. Allemaal nog oudere dames, maar eentje springt er uit, ik schat dat ze tegen de 90 is, toch ziet ze er op de een of andere manier chique uit, verarmde adel zou je in den Haag zeggen. Naderhand hoor ik van Yui, die een praatje met haar maakte, dat ze 85 jaar is, 6 kinderen heeft gekregen, waarvan er inmiddels 4 zijn overleden. Als de oude dame zich na de massage omkleedt is dat in een prachtige Thaise jurk. Ik vraag me af hoe ze gekomen is en weer naar huis gaat, want lopen met een stok gaat erg moeilijk. En dan hoor ik dat de masseuse een taxi voor haar belt. Ze moet even wachten, maar na 10 minuten loopt ze naar de kapstok en zet een helm op. Het wordt een brommer taxi, dus toch verarmde adel.

Siam is de oude naam van Thailand. In 1939 veranderde Siam de naam in Thailand. Ik maakte ze niet zelf, maar verzamelde 30 oude foto’s van Thailand long time ago. 


Mae Taeng ligt zo’n 50 km van Chiang Mai city. Je kunt er zomaar een olifant tegenkomen tesamen met de mahout, opweg naar het werk en kijk maar uit dat je in het dorp niet in botsing komt met de ossenkar, die voor toeristische doeleinden wordt gebruikt. Het is een prachtig gezicht. Meer foto’s van het olifantenkamp op: www.sifaa.nl/mae-taeng

De Tai Lü zijn een etnische groep uit China, Laos, Thailand, Burma, en Vietnam. Er wonen ongeveer 83.000 Tai Lü in Thailand. De meeste Thai Lue in Thailand wonen in ……


Meerdere mensen reageren verbaasd als je verteld dat Thailand koffie producent is, nooit geweten zegt men vaak. Thuis had ik koffie-pads of filterkoffie en sinds kort dan een espresso machientje en echte Thaise koffie bonen van Doi Chang. De eerste kop koffie gisteravond was heerlijk, maar om eerlijk te zijn met een scheutje Metaxa brandy er in. Maar vanmorgen, zonder brandy natuurlijk, smaakte de koffie ook heel goed. Een ‘zachte’ smaak. Het leukste is natuurlijk om de bonen op de Doi Chang zelf te kopen, maar ja, daar kom ik niet iedere week en dus bestelde ik het online bij Lazada, maar gezien de reklamefolders die er in de doos zaten wordt de koffie door de producent zelf geleverd. Waarom smaakt koffie gemaakt met zelf gemaalde bonen beter dan gemalen koffie uit de winkel? Koffiebonen zijn langer houdbaar dan gemalen koffie. Wanneer koffiebonen worden gemalen, stromen de olien uit de bonen. Hierdoor verliest gemalen koffie na een week zijn ‘verse’ smaak. Koffie van koffiebonen is over het algemeen sterker van smaak. Dit komt door de versheid van koffiebonen, maar ook omdat filterkoffie vaak een melange is van verschillende bonen. Koffiebonen zijn iets duurder in aanschaf. Omdat gemalen koffie een melange van allerlei bonen is, is dit goedkoper. Je begrijpt het onderstussen wel, Doi Chang koffie heeft er weer een klant bij.

Roti is zo’n heerlijk Thais straatgerecht. Zelf koop ik steeds Roti-banaan voor ฿ 25 of € 0,65 en meestal gemaakt door deze dame. De stralende lach krijg ik er gratis bij. Opmerkelijk is dat roti’s vrijwel uitsluitend gemaakt worden door Moslims, net zoals het goud verkocht wordt door Thai van Chinese afkomst. De roti in Thailand is een afgeleide van de Maleisische roti canai en wordt dus traditioneel door de etnisch Maleise moslims uit Zuid-Thailand gemaakt. Zeer populair in Thailand is de roti kluai khai: een vierkant opgevouwen rotipakketje waarin een in stukken gesneden banaan en een geklutst eitje is meegebakken. Als je niet oplet dan wordt het bestrooid met gecondenseerde mierzoete melk.


Het markt-koopje van deze week is Kaki-fruit. Dit heerlijke fruit is te koop voor slechts ฿ 25 per kilo en dan heb je 10 stuks. Het is niet alleen goedkoop op de markt, maar ook gezellig als er muziek gemaakt wordt en dochter Robin van plezier in de wandelwagen zit te springen. Als we na 10 minuten doorlopen gaat ze protesteren.

Deze morgen om 7 uur maakte ik de foto van Thai die aan het werk zijn in het rijstveld. Nou ja werken, de vrouwen wel ja, maar een aantal mannen zaten al aan de Thaise whiskey en toen ik wegging wuifden zij mij vriendelijk uit met een welgemeend ‘Good Night’!

Toen ik voor het eerst in Thailand een zakje pinda’s kocht, spuugde ik de eerste meteen uit. Zacht en kletsnat waren ze en ik voelde mij zwaar bekocht. Realiseerde mij niet dat pinda’s geen noten zijn maar peulvruchten die in de grond groeien, aardnoten dus. Voor menselijke consumptie is het gebruikelijk pinda’s eerst te laten drogen, zij hebben 25-50% vocht in zich, om ze daarna te branden. Maar ja, in Thailand is alles anders.

 

Het verhaal voor vrijdag:    Vandaag, 28 juli, is de nieuwe koning van Thailand, ZKH Maha Vajiralongkorn, jarig, hij is 65 jaar geworden. Prettige verjaardag toegewenst, maar ik moet terug denken aan de vorige, in oktober 2016 overleden, koning ZKH Bhumibol Adulyadej, die op 5 december jarig was en dan met name aan de eerste keer dat ik op zijn verjaardag in Thailand was. Ik verheugde mij al op een ‘volksfeest’. Overal werden in de dagen ervoor de straten voorzien van veel vlaggen en portretten van de jarige Koning. Ieder dorp en dat zijn er nogal wat in Thailand, heeft bovendien een groot podium, ook weer met vlaggen en portretten en levensgrote boxen. Grote boxen en microfoons, voor de muziek dacht ik toen nog……..  Maar in Thailand wordt die verjaardag heel anders gevierd. Geen muziek, alleen langdurige toespraken van de notabelen uit de dorpen. Geen biertap of zo, nee, de verkoop van alcohol is op deze dag streng verboden. Wat volgens mij een feestdag zoals toen Koninginnedag in Nederland zou worden, werd in werkelijkheid een tegenvaller, zozeer dat ik voor het eerst sinds ik in Thailand woonde een beetje ‘heimwee’ naar Nederland had.

Het regenseizoen in Thailand, we zitten er middenin en het Thaise meteorologisch instituut voorspelt nog meer water. Zelf wonen wij echt gunstig, in ons dorp zijn nooit overstromingen, het ligt hoger dan de omgeving. Regen valt niet alleen in de Isaan, zoals sommigen denken, ook steden als Chiang Mai city en Bangkok komen flink aan de beurt en ook Pattaya heeft vaak overstroomde straten. Wie in de regenperiode vakantie viert in Thailand moet niet denken dat het echt iedere dag de hele dag regent. Een regenbui is wel vaak heftig, er valt in een half uur meer regen dan in 1 week in Nederland, maar het droogt doorgaans snel weer op en de temperatuur zakt meestal naar aangenaam. Ga tijdens een bui niet zitten simpen, maar maak van de gelegenheid gebruik om eens lekker uit eten te gaan of zo. De foto hierbij maakte ik tijdens de overstromingen een paar dorpen verder. Iedereen heeft wel eens foto’s van overstroomde huizen gezien, maar in het echt ziet het er nog veel triester uit.

Zo mijn jaarvisum is weer geregeld, voor de 10e keer alweer. Maar het is een hele klus. Liep ik in het verleden het kantoor van Immigration Chiang Mai binnen,
dan moest ik wel eens 10 minuten wachten, maar dan was ik aan de beurt en binnen 1 uur stond ik weer buiten. Hoe anders is het nu. Men neemt slechts 26 aanvragen per dag in behandeling, vertelde het stagiare meisje mij en dat is nog inklusief de zg ‘medical cases’. Om 9.15 uur arriveerde ik er, want moest
eerst dochter Robin naar school brengen. In de rij en wachten op je beurt, papieren controleren en ja alles in orde. Komt u maar om 13 uur terug zei hetzelfde meisje. Goed zei ik, wat is mijn volgnummer? Nee zegt de girl, om 13 uur terug komen en dan weer op je beurt wachten. Nu heb ik er al een pest hekel aan, maar dan moet ik echt wel mijn best doen om niet uit elkaar te knallen. Om kwart voor 1 opnieuw in de rij en ik had het geluk om nr 17 te krijgen, anderen konden gewoon weer naar huis. Eenmaal binnen met je nr 17 dan denk je zo gepiept, want alles is al gecontroleerd. Maar de ambtenaren van immigration werken zo ongelovelijk slow, het lijkt wel een rusthuis waar slaappillen uitgedeeld zijn. En maar wachten, iedereen wachten en om beurten zie je mensen naar de ambtenaren lopen of ze misschien vergeten zijn? De mensen van immigration lopen ook nog eens regelmatig van hun bureau om andere dingen te doen dan waar iedereen op wacht. Even na 15 uur had ik dan toch mijn paspoort terug, na bijna 6 uur. Vorig jaar was het nauwelijks mogelijk om een afspraak te maken, toen ben ik naar het naastgelegen visumbureau gegaan. Dan betaal je ฿3.000 (ruim €75) extra, maar met een uur is dan alles probleemloos geregeld.


Het lekkerste eten in Thailand is niet altijd Thai food: Vanuit Nederland krijg ik regelmatig de opmerking: Lekker hoor, iedere dag Thai food, maar dat is echt niet zo. Als je in een toeristisch gebied bent hebben restaurants hun menu aan toeristen aangepast, het is beter eten en het kost dan ook een stuk meer dan het Thaise eten in de dorpen, waar een portie food vaak niet meer dan 20 baht (halve euro) kost. Lees en kijk verder


A day in our life: Een hond uit het dorp heeft in een naburig dorp 3 hanen
doodgebeten. De eigenaar van de hanen kwam verhaal en beter nog geld halen
bij de eigenaar van de hond. Normaal gesproken kun je dat wel met een paar
bahtjes afdoen, maar dit waren jonge zeer speciale vechthanen en kosten
3.000 baht per stuk! Totaal 9.000 baht schade, een maandloon in Thailand.
En nog meer ellende: In een shoppingmall staat een Chinees te schreeuwen tegen
zijn vrouw en kind. Dan geeft de Chinees 2 karate trappen tegen een tafel en
daarna 2 van die gemene, harde trappen tegen de bovenbenen van zijn vrouw.
De vrouw zit helemaal stil op een stoel, knippert zelfs niet met haar oogleden
en kijkt de man alleen maar met een verachtelijke blik strak aan. Maar wij hadden
een prettige dag hoor.