Verhalen Blog

Vandaag is het Teachers day en de meeste scholen zijn gesloten, zo ook de school dan dochter Robin en buurmeisje Nina (10). Nina komt al vroeg naar ons toe, want moeder moet werken en die heeft gezegd dat ze maar naar 1 van buren moet gaan. Wij willen naar het stadspark van Chiang Mai, maar onderweg valt Robin in slaap en dat duurt zeker 2 uur. Na overleg besluiten we maar naar een shoppingmall te gaan, daar kan Robin rustig slapen en wij wat eten en koffie drinken. Als we de mall binnengaan staat buurmeisje Nina te rillen van de kou, ja er is airconditioning. Nooit meegemaakt.
Ook niet meegemaakt is de roltrap en ze houdt zich stevig vast. Ik heb geen trek, maar Yui en Nina wel en terwijl ik koffie drink gaan de dames eten. Nina’s ogen puilen uit van al dat lekkere eten en eten is wel een hobby van haar. Tien jaar en ze weegt net als Yui 55 kilo. Na 2 roltrappen gaan we met de lift naar beneden als Robin nog in de wandelwagen slaapt. Nina verliest bijna haar evenwicht als de lift naar beneden zakt. Ze is bang en wil er ‘nooit meer in’. Aangekomen bij de supermarkt valt Nina’s mond open van verbazing wat er allemaal te koop is. Is dit een talad (markt) voor Farang? vraagt ze, terwijl ze met duidelijk plezier de winkelwagen voortduwt. En dan gaan we naar huis, Nina zal, als haar moeder straks thuis komt, een lang verhaal aan haar vertellen schat ik zo in.

Nee, een witte Kerst zit er in Thailand niet in, wel een drukke Kerst. Dat zit zo: Vrijdag wordt onze dochter Robin 2 jaar, dus feest en uitdelen op school. Vervolgens nemen wij haar weer mee terug naar huis en gaan daarna naar de tempel, dat hoort als je jarig bent. Dan is het de bedoeling dat een monnik zal bidden voor een gezond en goed jaar voor Robin. De volgende dag komt Oma uit Sukhothai, tesamen met de oudere broer van Yui en haar jongere zus plus dat de zus haar zoontje van 1 jaar meebrengt alsmede haar nieuwe vriend. Dit schoonzusje van 22 jaar is 2 keer getrouwd en ook 2 keer gescheiden. Het nieuwe stelletje slaapt met z’n 3-tjes in een hotel in de buurt. Schoonvader blijft thuis om op het huis en de drank te passen (of is het andersom?). De hele familie staat op scherp, niet alleen Oma die dolgraag haar kleinkind wil zien, maar ook omdat het hier in het noorden koud is in de avond en nacht (17 graden). Dat vinden Thai super en als ze geluk hebben dat mist het ook nog eens. Oma heeft nog nooit een Kerstboom gezien en wist niet eens wat dat is, totdat ze 2 dagen terug een foto kreeg van onze Kerstboom. Spannend! En dus gaan we zaterdagmiddag naar een shoppingmall om meer uitgestalde Kerstbomen te bekijken. Zondag nemen we de hele groep mee naar een olifanten kamp. Oma wil op een olifant rijden, maar dat heb ik verboden, alleen al om haar bijna 90 kg. Zondag gaat de familie weer naar Sukhothai, alleen Oma blijft om vakantie te vieren.

5 december in Thailand. Herinner me nog 5 december 2006, voor mij de eerste keer in Thailand met een ‘Sinterklaas-avond’. Aan mijn toenmalige Thaise vriendin probeerde ik een stukje Nederlandse cultuur bij te brengen. Toen kon dat nog, zonder dat je voor racist werd uitgemaakt.
Ik wilde vertellen over Sinterklaas-avond. Maar het werd 1 grote lachbui.

zwarte-pietProbeer maar eens te vertellen over een oude man in een rood pak met een lange witte baard, die tesamen met zijn eveneens witte paard ook nog geholpen door 5 zwarte Birmezen, die over de daken van huizen gaat rijden.

Wel, dat was de eerste lachstuip. Toen die bedaarde probeerde ik uit te leggen dat kindervriend Sint en Piet kadootjes door de schoorsteen gooien. Maar wat is dan een schoorsteen? vroeg mijn vriendin. Na mijn uitleg: een pijp op het dak die uitkomt in de kachel, rolde ze bijna voor de 2e keer van de bank. Wat zijn die farang toch dom, dan verbranden de kadootjes toch!

Toen ik vertelde dat er eerst hard op de deur gebonkt werd en een onzichtbaar iemand snoep over de vloer strooide, trok ze een bedenkelijk gezicht. Jij vertelde mij toch dat er in Nederland geen geesten zijn, zei ze mij.

Om het plezier weer terug te krijgen legde ik uit dat alleen lieve kinderen een kado krijgen en de stoute kids in de zak mee naar Spanje gaan. Dat was weer lachen toen ze zei: Hoe kan het dan dat jij hier in Thailand bent?

Je begrijpt wellicht dat ik op dit punt aangekomen maar met de uitleg over Sinterklaas gestopt ben
en dat ik me 100% zeker heb voorgenomen om op 25 december niet weer te gaan vertellen over een oude dikke man met baard, ook weer in een rood pak maar dan eentje met een drankprobleem.

Maar goed, dit was dus 5 december in de avond.  5 december in de ochtend. Toen was Koning Bhumibol jarig. Ik verheugde mij al op een ‘volksfeest’.  Overal werden in de dagen ervoor de straten voorzien van veel vlaggen en portretten van de jarige Koning. Ieder dorp en dat zijn er nogal wat in Thailand, heeft bovendien een groot podium, ook weer met vlaggen en portretten en levensgrote muziek boxen. Grote boxen en microfoons, voor de muziek dacht ik toen nog naief. Maar dat viel tegen, helaas geen muziek, alleen langdurige toespraken van de notabelen uit de dorpen. Geen biertap of zo nee sterker nog, de verkoop van alcohol is op deze dag verboden. Wat volgens mij een ‘feestdag’ zoals Koninginnedag, nu Koningsdag, in Nederland zou worden, werd in werkelijkheid een flinke tegenvaller, zozeer dat ik voor het eerst in Thailand een beetje heimwee naar Nederland had.

In Thailand kun je op 2 manieren trouwen, of eigenlijk 3. Trouwen in het amphur (stadhuis) en dat is
meestal een administratieve kwestie, zonder feest of familie. Je kunt zonder het stadhuis trouwen in
het bijzijn van familie, vrienden en bekenden, altijd met een groot feest en veel eten. Of beiden, trouwen in het amphur en eerder of later trouwen in het bijzijn van de familie. Trouwen zonder stadhuis is niet officieel en je kunt desgewenst op een later tijdstip zonder veel verplichtingen uit elkaar gaan.

Schoonzusje is ruim een jaar geleden getrouwd in het amphur. Haar echtgenoot, een militair, kwam al na enkele dagen niet meer naar huis en dat thuiskomen werd steeds zeldzamer. Op het laatste kwam hij meer dan 6 of 7 weken niet meer naar huis, bellen was vaak niet mogelijk. Het vermoeden van een mia-noi (vriendin) werd, logischer wijs, almaar groter. Geld voor hun zoontje van 1 jaar, voor melk en pampers werd nauwelijks verstrekt. De laatste maand gaf hij 500 baht voor een hele maand, onvoldoende voor melkpoeder en al helemaal niet voor papers.

De overspelige echtgenoot met zijn nieuwe bruid, gewoon op Facebook gevonden.
De overspelige echtgenoot met zijn nieuwe bruid, gewoon op Facebook gevonden.

Op enig moment is mijn vrouw op het internet gaan speuren en met name op Facebook. Al snel kwam zij hem op het spoor, via de mia noi. En wat bleek, hij was al enkele maanden geleden getrouwd met deze mia noi, niet op het stadhuis maar alleen voor de familie. Trouwfoto’s stonden op facebook en de mia noi blies hoog van de toren tegen schoonzusje, verstrekte gewoon foto’s en somde op welke kostbaarheden zij van haar man had gekregen. In het verleden hadden vrouwen nauwelijks rechten in zo’n situatie, maar de wet is wat dat betreft aangepast in het voordeel van de echtgenotes.

Eergisteren is schoonzusje, schoonmoeder, zwager, 2 politie agenten en een militair de overspelige echtgenoot gaan opzoeken in de kazerne en eisten een scheiding en geld voor hun zoontje. De militair was bang dat zij zijn meerdere zouden inlichten, want militairen houden niet van rotzooi, en gaf zomaar 20.000 baht (ca. 500 euro) met de belofte om de volgende morgen naar zijn echte echtgenote te komen om te praten. Maar ja, die kwam dus weer niet opdagen, waarna de hele groep, met nog een 3e agent, naar het huis van de mia noi zijn gegaan dat de overspelige echtgenoot voor haar liet bouwen. Nu heeft schoonzusje een hoop geld van hem geeist, ondermeer voor de verzorging van hun kind. Hij heeft een afspraak op papier ondertekent en nu maar afwachten of hij de afspraak nakomt. Tsjaa, Thailand…..


Onze dochter Robin is 20 maanden, ze is met van alles vlot alleen echt praten lukt nog niet zo. Ze kletst wel je oren van je hoofd, maar alleen in onverstaanbare baby-taal. Op school, in haar klas, is ze de jongste, de meeste kinderen zijn 2 jaar en ouder. Maar Robin speelt het liefst met wat oudere kinderen, zo van een jaar of 3-4. En dus ‘ontsnapt’ ze, onder het toeziend oog van de juf regelmatig uit haar klasje om een heel stuk verderop bij de oudere kinderen te gaan spelen. Verlegen is ze niet, want binnen in de klas bij die kinderen heeft ze het hoogste woord, maar wel in baby-taal dus. Soms geeft ze daar een hele preek. Een van haar vriendinnen, waar ze vaak mee speelt, zei op een dag: Robin is mijn vriendin, maar ik versta haar niet, want die farang taal is wel erg moeilijk…….

Half Thai, half Farang. Thai zijn gek op kinderen, dat valt op. Op alle kinderen wel te verstaan, maar extra leuk vinden ze kinderen met een Thaise moeder en een Farang (blanke) vader. Het is een goede combinatie want deze kinderen zien er inderdaad vaak leuker uit, met name volgens de Thai. Onze dochter van 17 maanden speelt tegenwoordig erg leuk met een meisje van 9 jaar uit de straat achter ons huis. Het zijn echt vriendinnen. Om 18 uur, als de zon onder is, komen meerdere kinderen buiten spelen, ook ouders en oudere mensen komen er bij staan, dorpsvermaak. De ouderen praten ondermeer over onze dochter Robin, dat ze zo leuk, blank en mooi is en dat komt volgens hen omdat ze half Thai is. Het meisje van 9 jaar, met een zeer donkere huid, hoort dat ook en een dag later, als weer iedereen paraat is in het dorp, zegt het meisje van 9: Ik ben ook half Thai zegt mijn moeder. Ooh ja? vraagt iemand lachend. Ja zegt het meisje, half Thai en half Myanmar, terwijl het lachen uitbarst. (Bedenk daarbij dat Thai in zijn algemeenheid totaal niets op hebben met mensen uit Myanmar). Kinderen geven totaal nix om blank of bruin, ik ook niet, maar Thai vaak wel.

Wij hielden een 3 daagse vakantie in Pai. De weg naar Pai is vanaf ons huis zo’n 200 km, maar vanwege de zeer vele bochten reden we dat in precies 4 uur, inklusief een koffiestop natuurlijk. We boekten van te voren het hotel Medio de Pai, in het centrum, een fijn hotel met een geweldig ontbijt buffet. De ruime kamers hebben ondermeer TV, airco, WiFi en een fraaie badkamer. In de tuin een mooi zwembad waar dochter Robin het zeer naar haar zin had. Tegenover ons hotel zit o.a. het restaurant Charlie en Lek met een uitgebreide menu-kaart, waarop uitsluitend prima Thaise gerechten tegen nette prijzen en dus aten we er iedere middag en avond. Pai is een relaxte stad, waar veel jongeren van rond de 30 jaar komen, waaronder opvallend veel dreadlocks. De stad is een aaneen-schakeling van hotels, restaurants en winkeltjes. Nadeel in deze verder leuke stad is dat de stoepen niet meer dan 1 meter breed zijn en vrijwel overal geblokkeerd met reklameborden en winkel uitstalling en dus moet je op de smalle straten lopen, onveilig met ons kind van bijna 1,5 jaar, dat je dan ook door de hele stad moet dragen. Trekpleister is de walkingstreet in de avond gevuld met standjes. Dat valt echter tegen in juni, wanneer het laagseizoen is. Ook in walkingstreet is het onveilig wandelen met een kind, want motorbikes vinden dat ze er best bijhoren. Ondanks de genoemde nadelen gaan we zeker binnenkort terug naar Pai dat hoog in de bergen in een fraaie omgeving ligt, we hebben nu al heimwee. Bovendien zijn we vergeten naar de Pai Canyon te gaan en van een Facebook vriend die in Pai woont kregen we een tip om naar de RomanceFarm te gaan, een (kinder)boerderij met dieren, leuk voor onze dochter. Ook voor de Chinese stad NamHoo hadden we geen tijd meer. Bekijk de foto’s.

Kenmerk van een sprookje is dat het honderden keren verteld wordt, maar het gebeurt maar 1 keer. Zo denk ik ook  over de Engelse voetbaltitel voor Leicester city. Vorig jaar degradeerde de club bijna en nu kampioen van de sterkste competitie op deze aarde. Kampioen zonder dure spelers, want 1 speler van Manchester United kost, bij wijze van spreken, meer dan het gehele elftal van Leicester, aangestuurd door een Thaise miljonair (Vichai Srivaddhanaprabha), eigenaar van de bekende King Power taxfree zaken op de vliegvelden in Thailand, die in 2010 de club kocht toen het nog in een divisie lager speelde. De man is ongekend populair bij de supporters. Meestal komt hij per helikopter naar een wedstrijd en landt bovenop de stip. Supporters krijgen gratis drankjes bij thuiswedstrijden en zelfs een onkostenvergoeding van 10 Pond bij uitwedstrijden.  Alle spelers zijn voor ‘een prikkie’ op de kop getikt en de club werd kampioen door teamwork. En het leuke is dat de Thaise eigenaar niet wil cashen door spelers te verkopen. Vichai stak wel miljoenen in de club om de schulden af te lossen. Boeddhistische geestelijken namen de spirituele schulden voor hun rekening en zegenden het King Power-stadion. De historische titel van voetbalclub Leicester City heeft bookmakers in Engeland ruim 30 miljoen euro gekost, rekende The Independent voor. ‘The Foxes’ legden beslag op het eerste kampioenschap uit de clubgeschiedenis. Iets waar niemand van tevoren rekening mee hield, dus ook de bookmakers niet, die bij aanvang van het seizoen werd tot wel 5000 pond toegezegden voor iedere pond die werd ingezet op een titel van Leicester. Een paar supporters zijn er rijk door geworden.

Misschien heb je dit ook wel eens: Je wordt wakker en denkt, haa, vandaag geen enkele verplichting, zelfs boodschappen deden we gisteren al, nix, helemaal nix dat moet vandaag, alleen mijn dochter naar school brengen en natuurlijk ook weer ophalen. En dus stappen we in de auto en……. hij start niet! Nooit iets gemerkt dat de accu slecht was, maar na bijna 4 jaar kan dat wel. De hulp van een buurman, die nog net niet naar zijn werk was, ingeroepen en met startkabels was het snel gepiept. Robin naar school gebracht, motor laten draaien natuurlijk en op advies van de buurman naar een redelijk grote garage even buiten het dorp gereden voor een nieuwe accu. In de shop wordt je altijd door de baas geholpen, de monteurs zijn aan het sleutelen. Ja, zo’n accu heeft hij wel, al is het geen droge maar een natte accu en die moet eerst een half uur onder stroom. Wij wachten en na een half uur komt de baas er inderdaad aan, maar niet met de accu maar met een meetlint. Meten, meten en terug naar de oplader, meten, meten en komt dan hoofdschuddend terug: Zijn accu past niet is te groot. Go.v.. de go.v.. denk ik, dat bekijk je toch als eerste! Maar hij heeft wel een advies, n.l. naar Chiang Mai city, daar is een Chinese garage, die heeft alle maten accu’s. Even zoeken in Chiang Mai en toch snel een garage met Chinese tekens gevonden. De kleine garage, waar je normaal gesproken niet eens voor de deur wilt parkeren heeft plaats voor 2 auto’s en dus ros ik de mijne gewoon naar binnen. De monteur kijkt onder de motorkap, knikt van ja en brengt even later een passende accu, zet hem er in, vraagt mij te starten en alles werkt hoor. De kosten, zijnde 2400 baht bij de baas af te rekenen. De ochtend is voorbij, maar mijn middag zonder verplichtingen kan eindelijk beginnen.

Waarom snap ik niet zo hoor, maar ik krijg nog al eens ongevraagd commentaar van farang die vinden dat ik op mijn leeftijd geen kind meer zou moeten verzorgen, maar genieten van mijn vrije tijd. Dat ik hardstikke blij ben met mijn dochtertje dat gaat er bij hen kennelijk niet in. En Opa’s en Oma’s dan, vraag ik wel eens. Die zijn toch ook trots op hun kleinkinderen en ik geef het voorbeeld van mijn oudste zus die 5 dagen in de week voor 2 van haar kleinkinderen zorgt en wel 24 uur per dag, want de kids blijven ook slapen. Voor die mensen die mij maar ‘zielig’ vinden, vertel ik het volgende: Onze dochter wordt over 2,5 week 1 jaar. Ze heeft 2 tandjes, onderaan, en had bij het doorkomen er veel last van. Robin huilt zelden en als ze het doet dan is er ook echt wat aan de hand. Zo ook gisteravond, ze lag nog geen 10 minuten in bed toen ze hard huilend en helemaal overstuur wakker werd. Kennelijk last van 2 tandjes die zich in het bovengebit aankondigen, want overdag liep ze ook al op van alles te bijten. Ze bleef maar huilen en toen ben ik naast haar gaan liggen en begon haar favoriete liedje ‘Bingo Dog’ te zingen, dat zij van een YouTube cartoon kent. Blij keek ze mij aan, stopte met huilen en toverde een grote lach op haar gezicht, zo groot dat ik de doorkomende tandjes kon zien. Pappa moest even stoppen met zingen, want een brok in mijn keel en even daarna tranen in mijn ogen. Toen het weer ging zong ik zachtjes de song van Albert West ‘Dance on little girl’ voor haar, doe ik wel vaker. Haar ogen gingen half dicht en langzaam viel ze in slaap.


Zoals je ziet hangt onze mailbox er maar een beetje bij, roesten doet ie ook al.
Geen zin in om een nieuwe te kopen of deze oplappen, er komen toch alleen maar rekeningen in. Een jaar geleden was dat anders. Mijn 87 jarige moeder stuurde mij zo om de maand een brief. Niet dat er veel bijzonders in stond, maar als je 10.000 km ver weg woont is dat toch leuk. Mailen kon niet, ze was haar wachtwoord kwijt…:) En bellen dan? Nee dat wilde ze niet, veel te duur vond ze. In ons laatste gesprek kwam ze er alsmaar op terug, te duur, te duur en ik zei tegen moeders: Ja als je zo nog een tijdje doorgaat dan wordt er inderdaad een duur gesprek. Ze had wel een mobiele telefoon, maar daar begreep ze weinig van. Als ze in de Albert Heijn boodschappen deed en 1 van de kinderen belde haar, dan zei ze: Hoe weet die telefoon nu waar ik ben en hoe weet die telefoon dat mijn dochter Gerda belt. Ach ja, 87 jaar, oorlog nog meegemaakt. Maar nu stuurt moeders geen brieven meer, kan ze niet meer. De laatste brieven moest ik 3x lezen om te begrijpen wat zij schreef. Ze gooide alles door elkaar en vergat halverwege de zin waarover zij schreef. Ze woont nu in een verzorgingshuis, vindt ze niet fijn, maar zelfstandig wonen kon absoluut niet meer. Broers en zussen vinden het ook niet fijn, maar wat moet je dan? Tsjaa, in Thailand nemen de kinderen dan vaak de ouders in huis, maar in Nederland is dat anders, zijn ook de omstandigheden anders natuurlijk. Ik zie het aan de Oma van mijn vrouw. Als die logeert bij haar dochter, dan zit of ligt ze in een hoekje, daar heeft niemand last van. Inderdaad, zou bij mijn moeder toch heel wat bewerkelijker zijn.

Ben ik zo slim of zijn zij zo dom? De shoppingmall in Chiang Mai gaat om 11 uur open en je mag er 5 uur gratis parkeren. Wij rijden er om 13 uur uit, maar onze parkeerkaart moet uitgebreid gecontroleerd om te zien of we moeten betalen……. Vervolgens ga ik mijn beltegoed opwaarderen. Ik zeg mijn telefoonnummer, dat is 082…. De man in de shop verstaat mij kennelijk niet zo goed en schrijft op 282…. en wil de opwaardering uitvoeren. Maar alle mobiele telefoonnummers beginnen met een 0…..

Schoonzusje is 19 jaar en inmiddels 9 maanden zwanger. Tot nu toe wilde de pvriend niet trouwen, maar hij heeft zich bedacht. Vanochtend gingen ze, met Ma, naar de amphur, het stadhuis. Voor de wet trouwen is voor de Thai een formaliteit en het duurt 20 minuten voordat de papieren in orde zijn. Maar schoonzusje kon nog niet trouwen, ze had toestemming nodig van Pa en Ma omdat ze nog geen 20 jaar is. En dus werd Pa van zijn werk opgehaald en in zijn werkkleding, naar de amphur gebracht zodat het trouwen toch nog door kon gaan. Nee, geen feest, dit was het gewoon.


Een dag bij Immigration Chiang Mai. Nee hoor, ik was niet uitgenodigd, moest er gewoon zijn om mijn retirement visum te verlengen. Gisteren ging ik er hoopvol heen, hoopvol omdat Immigration een nieuwe locatie betrokken had in het winkelcentrum Promenada, eindelijk weg uit dat veel te kleine oude kantoor. Het is er altijd druk, dus was ik er al om kwart voor 8 en er stonden al zo’n 30 farang te wachten. Toen het kantoor om 8.30 uur open ging kwamen een paar ambtenaren naar buiten, naar de wachtende farang. De mensen werden over 2 rijen verdeeld, nadat je vertelde waarvoor je gekomen was. Ik kreeg volgnummer 17 met daarbij de mededeling dat ik om 14.00 uur terug kon komen. Terug naar huis dus maar. Om half 2 was ik er weer en tot mijn verbazing zaten alle wachtenden buiten! Het airco kantoor kan je alleen in als je aan de beurt bent. Mijn beurt kwam niet om 14.00 uur, maar om 15.45 uur. Alle papieren waren dik in orde en de vriendelijke ambtenaar complimenteerde mij er mee. Mijn visum was dan ook in 10 minuten geregeld. Maar mijn paspoort ging op een stapeltje, er moest kennelijk nog iemand anders een paraaf inzetten. Om 16.00 uur was dus eindelijk alles in orde, alleen nog wachten op die paraaf, die kwam pas na 1,5 uur wachten. Omdat het al half 6 was en om het nieuwe visum te vieren, zijn we, ik,  Yui en dochtertje Robin, die al die tijd in het winkelcentrum moesten wachten, maar pizza en een hamburger met patat in het winkelcentrum gaan eten. Ik mag van mijn vrouw alleen nette woorden opschrijven en dus geef ik maar geen commentaar op de nieuwe situatie.


Vandaag, 18 juli 2015, is het eigenlijk een feestdag, maar ik voel me triest. Dat komt zo: Vandaag is mijn dochter Eva 3 jaar geworden. Eva woont bij haar oma in Phetchabun, bijna 700 km bij mij vandaan. Eva is geboren uit de relatie met mijn ex-vriendin, die 2 weken nadat we uit elkaar waren kwam vertellen dat ze zwanger was. De relatie was niet meer te lijmen. Ik stuurde 9 maanden lang geld naar de ex-vriendin, zodat ze rustig thuis kon blijven en niet hoefde te gaan werken, bezocht haar en belde iedere 2 weken met haar. De kosten rond de geboorte en daarna alle kosten van levensonderhoud en verzekering voor mijn dochter betaalde ik gedurende ruim 2 jaar. Ook spaarde ik een leuk bedrag voor haar in de bank met de moeder als gemachtigde en zette mijn huis op naam van Eva, zodat ze later iets heeft om op terug te vallen. Maar de spaarrekening voor Eva werd door de moeder geplunderd om 2 gouden kettingen van te kunnen kopen. Eerst was er sprake van dat Eva bij mij zou komen wonen, maar daar kwam de moeder op terug.  Iedere 6 weken ging ik mijn dochter, die ik officieel erkende, bezoeken. De moeder ging werken , eerst in Bangkok, daarna in het buitenland, dus daar had ik geen last van. Met de oma kon ik goed opschieten. Het telefonisch contact met de ex-vriendin verliep niet altijd soepel, maar dat was ik wel gewend uit de tijd dat we nog een relatie hadden. Echt vervelend ging ze doen toen zij hoorde dat mijn echtgenote zwanger was. Of beter gezegd ‘pis link’. Toen ik naar de reden vroeg vertelde ze dat Eva dan ‘de erfenis’ met het nieuwe kindje moest delen……Je zou haar toch…… Telefonisch ging ze steeds vervelender doen en op enig moment wilde zij zelfs helemaal geen contact meer. Ik (Yui deed dat voor mij) belde regelmatig naar de Oma om te horen of alles in orde is, omdat 700 km reizen met een 7 maanden zwangere echtgenote niet zo prettig voor haar is. Tot op enig moment de ex-vriendin vertelde dat ik mijn dochter Eva niet meer mocht bezoeken en zij ook hun telefoonnummers veranderde. Ik heb Eva sinds oktober vorig jaar niet meer gezien en daarom voel ik af en toe zoals vandaag. Happy Birthday Eva, je blijft voor altijd mijn dochter, Papa love you!
(De foto van Eva is uit mei 2015, geplukt van het internet)

De meest, per email, aan mij gestelde vraag is: Hoe kom jij aan jouw Thaise vrouw? Het is wel leuk om te vertellen hoor. Mijn vrouw ontmoette ik in Sukhothai, bij haar ouders thuis. Dat ging zo. Een vriend van mij had verkering met een Thaise uit Sukhothai en toen hij terug naar Nederland moest, baalde hij om haar, in 6 uur, van Chiang Mai naar Sukhothai per bus terug te brengen. Toen stelde ik hem voor om hun beiden met mijn auto te brengen, want ik wilde toch het Historical Park in de stad bezoeken. Zij wilden graag gebracht worden en de vriendin belde naar huis en vertelde aan haar oudere zus dat ze terug kwam, gebracht door een farang. De vriendin vertelde mij ook dat ze een zus, zonder verkering had en liet me een foto zien. Hmmm zei ik, ziet er leuk uit. Toen we dus een paar dagen later in Sukhothai aankwamen was de zus benieuwd naar de farang en de farang benieuwd naar de zus. De ontmoeting verliep stroef, maar we spraken af met de volgende dag met zijn viertjes naar het Historical Park te gaan. Daar verliep de kennismaking een stuk vlotter en aan het eind van het langdurige bezoek aan het park besloten we om eten te kopen om mee naar haar huis te nemen, om daar te dineren, alvorens ik naar mijn hotel ging. Toen ik de volgende dag per auto opweg was naar Chiang Mai belde Yui mij al snel. We spraken af dat ik terug zou bellen als ik weer thuis was. Toen ik terugbelde liet Yui blijken dat ze mij wel leuk vond en verder, in Sukhothai, kennis wilde maken. Dat zag ik wel zitten, maar vroeg of zij na mijn 2e bezoek met mij terug wilde gaan naar Chiang Mai, om te zien waar ik woon en de kennismaking voort te zetten. Je mag je zus of je moeder meenemen, vulde ik aan, want steeds heen en weer naar Sukhothai rijden zag ik niet zo zitten. Maar Ma wilde dat niet. Eerst trouwen, stelde ze voor. Maar dat ging mij iets te snel en ik liet het maar even afkoelen. Na een dag of 2 belden we weer meerdere keren per dag. En na een paar dagen belde Yui ‘Ik kom morgen met de bus en zus naar Chiang Mai, kun je ons bij het busstation ophalen?’ Dat deed ik graag en de zussen bleven bij mij slapen. Na een weekje ging de zus terug naar Sukhothai en is Yui, tot op de dag van vandaag, gebleven. Na precies 2 jaar zijn we getrouwd, 11 maanden later werd onze dochter Robin geboren.

En een herrie dat de kids maken. Ze gaan met school naar de bios. De juf vraagt of ze popcorn of cola willen en ze maken meer geluid dan een tribune met Turkse voetbalsupporters. Leuk om te zien is dat kinderen altijd het school-uniform dragen. Dat staat niet alleen leuk, maar zorgt er ook voor dat er op school geen wedstrijdje merkkleding gevoerd wordt en kinderen met ‘arme’ ouders gepest worden. Maar zoals JC zegt: elk nadeel heeft ook zijn voordeel. In Bangkok en andere grote steden gaan mannelijke studenten met studenten van rivaliserende scholen in gevecht. Een soort traditie van die ‘lieve Thaise jongetjes’. Vaak worden steekwapens en soms ook pistolen gebruikt en vallen er gewonden en soms doden. Dan werkt het uniform dus als een herkenbare tegenstander. Het wordt steeds erger en de minister waarschuwt dat universiteiten die aan de gevechten mee doen, mogelijk gesloten worden. Een ander idee is om geen uniform meer te dragen, maar de eigen kleding.

Vandaag hebben we Oma Sukhothai op visite, morgen gaat ze weer weg. Ze is,  net als wij trouwens, stapelgek op onze dochter Robin en maakt van iedere gelegenheid gebruik om naar Chiang Mai te komen, met goedlachse Robin te spelen en zich te verbazen over de blanke huidskleur en het donkerbruine krullende haar. Een sensatie voor haar was om met ons naar een shopping mall te gaan. Oma was nog nooit op een roltrap geweest en moest in evenwicht worden gehouden, hetgeen nog niet mee viel met haar 87 kg. Zeer verbaasd was Oma toen ze een groep kinderen zag roller-skaten. Ook nog nooit gezien. Het eten vond ze niet lekker, tsjaa logisch, het komt niet uit Sukhothai…….

Dit is toch het laatste wat je kunt verwachten in Thailand: Yui hoorde ik in de tuin in het Engels praten met een man, verstaan en zien kon ik het niet want ik was binnen aan het spelen met mijn dochtertje. Na enige tijd riep Yui mij en ging ik met Robin op mijn arm naar buiten. Daar begon een farang tegen mij te praten. ‘Ik kom God brengen’, zei hij. Zet hem maar in de carport antwoorde ik, want ik ben met mijn dochter aan het spelen. Wil je dan straks deze folder lezen vroeg hij. Terwijl ik die aanpakte liep ik naar binnen want geen zin in een gesprek met hem. Yui kwam achter mij aan en vertelde: De man vroeg allerlei dingen aan mij, zoals weet je wel wie je geschapen heeft en wie de wereld gemaakt heeft? God zei hij, waarop Yui hem duidelijk maakte dat zij van Buddha houdt. Binnen bekeek ik de folder en ja hoor, wie verwacht dat? Het waren Jehova’s getuigen, in Thailand!  Het land van Buddha.

Binnen mijn schoonfamilie is altijd wel wat te beleven, ik schreef er al een paar stukjes over. Deze keer maar weer over mijn schoonzusje. Die zou gaan trouwen, eerst voor Buddha en naar zij dacht later voor de wet. Het feest met Buddha ging niet door, afgeblazen door de bruidegom, om onduidelijke reden. Wel betaalde hij de helft van de sinsot (bruidschat) alvast aan haar moeder. Dat is nu 6 maanden geleden en van een bruiloft voor Buddha is het nog steeds niet gekomen, laat staan trouwen voor de wet. Schoonzusje is inmiddels zwanger en woont nog steeds bij moeders. Haar verloofde, die militair is slaapt nog deels in de kazerne, zegt hij. De bruidegom komt dus niet dagelijks bij zijn verloofde slapen en iedere week gaat hij wel een paar dagen slapen in een ander dorp, ca. 70 kilometer verderop. Dit ging argwaan opwekken bij de schoonzus en in samenspraak met de ouders werd besloten dat haar broer de ‘bruidegom’ op de motorbike zou gaan achtervolgen. Nadat bleek dat de bruidegom in het betreffende dorp een huis in ging, werd hij bij de eerst volgende keer door de ‘bruid’ gevraagd wat hij daar deed. Zijn verklaring was dat hij voor een paar dagen bij een vriend ging slapen viel niet zo in goede aarde. Nadat hij de volgende dag een nieuwe mobile phone voor zijn bruid kocht, was die daar ineens tevreden mee gesteld……

Begin van deze week gingen we voor 3 dagen naar Sukhothai, daar waar de schoonouders wonen. We verblijven dan in het Pruksa resort in Ban Suan, een paar km van Sukhothai, want bij mijn schoonouders slapen is niet zo prettig. Geen bed maar een dun matrasje op de grond, de muggen vliegen in en uit tussen de kieren van het houten huis. Ook de lichten van auto’s schijnen in de nacht door die kieren heen. Verder is er een hurk-toilet, geen warm water om te douchen en ontbijten kan ik er ook al niet. Uiteraard is er geen airco. Vandaar dus de overnachtingen in het resort, dat kost overigens maar 590 baht per nacht voor een leuk bungalowtje met alles er in wat er in hoort. Ook is er een klein terrasje. In de vroege ochtend, schoonmoeder en schoonzus komen al om 06.15 naar onze dochter kijken, zit ik op dat terrasje wakker te worden, als de buurman die alleen is behoefte heeft aan een gesprek met mij. Ik laat hem praten want zo vroeg op de dag ben ik nog niet zo gezelllig. Hij heeft een paar maanden in Ban Suan bij een Thaise gewoond, maar dat is nu ‘uit’ en hij gaat later deze week naar Bangkok, want in Sukhothai valt niets te beleven, zo zegt de man die uit Noorwegen komt. Inderdaad, voor het nachtleven moet je echt niet naar Sukhothai komen, wel voor het Historisch Park natuurlijk. Inderdaad valt er weinig te beleven, al om 20.00 uur is zo’n beetje alles dicht in Sukhothai. Later verteld schoonzusje dat ze de buurman kent. Hij woonde samen met een Thaise die een Wedding-shop heeft, waar ook mijn vrouw haar trouwjurk vandaan haalde. Schoonzusje zegt dat de buurman zo ongeveer de 10e farang is die bij de Thaise inwoonde. Zij laat al die farang investeren in de shop en als ze geen geld meer hebben, of er geen geld meer in willen steken, dan staan die farang snel op straat. Het hele dorp kent haar.    Lees verder