Verhalen Blog

et was toch al niet de week van Ma, want gisteren trof men een lijk aan in het meer waar zij iedere dag haar vismaaltijd uit hengelt. Het was een zeer impopulaire en zwaar toegetakelde drugsdealer uit het dorp.
Wat de dorpelingen betreft zijn zij happy dat hij ‘vertrokken’ is, maar nu is men bang behalve vis ook zijn geest op te hengelen en moet Ma opzoek naar een nieuw visstekje.

In en rond mijn Thaise schoonfamilie valt altijd wat te lachen. Niet dat ze moppen vertellen hoor, want die zou ik niet kunnen vertalen, maar gewoon het dagelijkse leven.
Het huwelijk van mijn schoonzusje van een jaar geleden is al binnen een maand op de klippen gelopen. Niet dat ze ermee zit hoor, wel nee, ze heeft een nieuwe vriend waar ze nu , onduidelijk, wel of niet mee getrouwd is. Het diner dat de wedding zou bezegelen ging niet door omdat de bruidegom, een leger commandant, met zijn mannen zie avond een illegale houtkap moest oprollen. Officieel trouwen, inschrijven bij de gemeente, doen veel Thai niet. Maar goed de sinsot (bruidschat) is aan Ma, in 2 delen, betaald en en dat telt. Pa heeft officieel recht op de helft, maar Ma heeft de briefjes van 1000 baht goed verstopt, Pa heeft het hele huis afgezocht maar niets gevonden. Ondertussen bedelt schoonzusje bij haar nieuwe echtgenoot om een nieuwe smarthone. Wel, die heeft ze vorige week gekregen, maar wel met een onverwachte verrassing. De kersverse echtgenoot heeft namelijk GPS aangezet en nu kan hij hij zien waar ze gaat en staat. Toen de echtgenoot weer met zijn manschappen een paar dagen weg was, dacht schoonzusje lekker ongemerkt op stap te gaan met kennissen. Daar kwam ze dus de volgende dag achter toen echtgenoot haar vroeg met wie ze naar een Loy Krathong feest was gegaan…:). De militair wordt ook ingezet bij het bestrijden van de alom aanwezige illegale loterij. Hij vertelde me dat hij en zijn manschappen dagelijks meerdere illegale gokkers oppakt, naar de politie brengt die vervolgens een boete uitschrijft. Oh zei Ma, als je mij maar niet oppakt, want ik heb ook illegale loten in mijn tas. Waarop de nieuwe schoonzoon zei ‘Waarom koop je die dan niet bij mij?’ Hij blijkt namelijk ook een grote verkoper van illegale loten te zijn……

in Chiang Mai. Het is heerlijk om dan in de ochtend een fietstocht van een uur te maken, door de dorpen en langs de rijstvelden. Veel mensen kom je niet tegen, maar wie je ziet zegt meestal gedag. In het Thai Sawatdee khap, een man of Sawatdee Kah een vrouw. Sommige brutaaltjes komen met de motorbike naast je rijden en vragen dan ‘pai nai’? of wel ‘waar ga je heen’? Standaard is mijn antwoord dan ‘Ka Baan’, ik ga naar huis, want een gesprek in het Thai, dat gaat niet lukken hoor. Grappig is ook dat mensen je in het Engels willen groeten. Deze heb ik vanmorgen gehoord: Goodmorning, Hello, Thank you, I love you (3 meisjes van een jaar of 14), ja het brengt een glimlach op mijn gezicht, inderdaad, een mooie dag.

Mijn schoonzusje is pas 20 jaar, maar bezig de hele wereld in Sukhothai te verkennen. Met andere woorden, ze heeft 5 vrienden tegelijk. Dit tot groot verdriet van schoonmoeder, die zich schaamt. Het schoonzusje is ruim een jaar geleden getrouwd, maar dat huwelijk zat er al na 3 weken op. Volgens schoonzusje ging de kersverse echtgenoot iedere avond drinken met vrienden, kwam hij laat en dronken thuis en ging tot groot ongenoegen ook nog eens ongedouched in de
echtelijke sponde. Niet douchen en in bed stappen is zeer ongebruikelijk in Thailand. Eigenlijk zijn de ouders in Thailand niet meer verantwoordelijk voor de kinderen zodra die getrouwd zijn, maar schoonmoeder is toch van mening dat ze haar jongste dochter tot de orde moet roepen. Zo heeft schoonzusje een vriend die vaak in Taiwan werkt, een soldaat die niet zo heel veel thuis is, een huwelijkskandidaat waarmee min of meer trouw-afspraken mee zijn gemaakt, een 55-jarige man die haar als mia noi wil en daarvoor 12.000 baht per maand wil betalen en nu weer een nieuwe jonge man. En die laatste is slim. Het zat zo. Schoonzusje werkt in een resort, tot 21.00 uur, vlak bij het ouderlijk huis. Schoonmoeder ging haar gisteravond ‘ophalen’, geheel tegen de zin de dochter overigens, die op vriend nummer 5 zat te wachten. Na onderling telefonisch contact over de situatie, kwam vriend nummer 5 haar toch ophalen, maar nam hij 2 flessen bier voor schoonmoeder mee, waarna schoonmoeder verlekkerd naar huis ging!

Wij zitten te eten in een food court in Chiang Mai. Aan het tafeltje achter ons zitten 3 Thai te eten. Een oma van zeker 70 jaar, een man met bril met zeer dikke glazen van zo’n 45 jaar en een vrouw van naar schatting 40 jaar. De 40-jarige is aan 1 stuk door aan het woord, aan het klagen dat haar man sinds kort een mia noi (2e vrouw) heeft. En ik zie er toch nog goed uit zegt zij. Ze heeft inderdaad een aardig gezicht en mooi gekapt haar, maar als ze opstaat om op een andere stoel
te gaan zitten omdat de zon in haar gezicht schijnt, zie ik ook dat de rest van haar lichaam klein en dik is. De man bemoeit zich niet met het gesprek en heeft zijn kleine smart phone op korte afstand van zijn gezicht om een bericht te typen. De oma geeft af en toe een ‘advies’, zo van ‘rustig blijven, rustig blijven’. En ik krijg maar weinig geld klaagt de vrouw, ik denk dat hij veel aan zijn mia noi geeft. En hij komt ook niet meer iedere avond naar huis. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Rustig blijven, rustig blijven adviseert de oma maar weer eens.

Gisteren was het dan zover: Op naar Immigration in Chiang Mai om mijn jaarvisum te verlengen. Er gaan voorbereidingen aan vooraf. In andere steden loop je naar binnen en heb je met een half uurtje een vernieuwd visum. Maar in Chiang Mai is het gigantisch druk in een veel te klein gebouwtje. Wil je aan de beurt komen, dan dien je om half 8 buiten in de rij te gaan staan en hopen dat je een volgnummertje kunt krijgen. Zo niet, dan moet je de volgende dag terugkomen. Een andere mogelijkheid is dat je via internet een afspraak maakt in het computersysteem. Maar daar dien je snel bij te zijn. Ruim 3 maanden van te voren moet je die afspraak maken, anders is het vol. En dus begon de voorbereiding voor mij al op 4 juni, om op 12 september een afspraak te kunnen maken. 12 September is tevens te laatste dag van mijn oude visum en dus was ik maar net op tijd. Verder moet je alle beschreven pagina’s uit je paspoort kopieren en ook alle pagina’s uit je bankboekje. Tevens moet je een brief bij de bank laten maken, waarin je saldo bevestigd wordt. Je dient de afgelopen 3 maanden een saldo te hebben van tenminste 800.000 baht. Heb je dat niet, dan dien je een inkomsten-verklaring, afgestempeld door de ambassade in Bangkok, te overleggen. Een combinatie van beiden kan ook. Ook wil men een pasfoto en natuurlijk moet je een formulier voor de visum-aanvraag invullen. Als ik om 14.30 uur, mijn afspraak, niet wordt omgeroepen meld ik mij bij de bali. Daar kan men mijn afspraak niet vinden. Gelukkig krijg je via internet bij het maken van de afspraak een code, waarmee ik kan aantonen toch echt een afspraak gemaakt te hebben. Men doet er verder niet moeilijk over, alleen moet ik wat langer wachten. In totaal ben ik er bjna 2 uur zoet mee. Als ik mijn paspoort terugkrijg moet ik lachen. Ondanks alle controles heb ik een visum voor 12 maanden gekregen, terwijl mijn paspoort nog maar 11 maanden geldig is. Nou ja, dat zie ik volgend jaar wel weer.

Legale vrouwen handel. Twee weken geleden kregen van een (schoon)zus 2.000 Baht voor het kopen van een bedje voor onze dochter die pas eind december geboren zal worden. Een beetje vroeg dat wel, maar bij mijn vrouw begint het te kriebelen en dus gingen we zaterdag-middag naar een echte babywinkel. Meerdere bedjes bekeken, maar het fraaie houten bed dat we beiden erg leuk vonden, kostte 9.000 baht. Laten we even wachten met kopen stelde ik voor.

Zondag-morgen kwam Dao op Facebook precies hetzelfde houten bedje tegen dat we de middag ervoor in de winkel zagen. De verkoopster vroeg er 3.900 baht voor, inklusief allerlei accesoires. Bied maar 3.000 baht en zeg dat we het vanmiddag komen ophalen, zei ik. Na een beetje heen en weer getext te hebben ging de vrouw akkoord met het bod en zoals afgesproken haalden we het in nieuwstaat verkerende bedje op. Niet alle accesoires zullen we gebruiken, omdat die een blauw accent hebben en wij dus een dochter krijgen waarbij roze past.
Maandag-morgen haalden we het bed, in onderdelen, uit de auto en zetten het in no-time in elkaar. Maar waar we het bed wilden zetten stond een niet meer in gebruik zijnde nette 2-zitter. Dan gaat de 2-zitter voor 1.500 Baht in de verkoop, zei ik en nog geen uur later was die verkocht aan een 2nd-hand winkel in Nonthaburi. Maar dat is Bangkok zei ik, hier 900 km vandaan! Even terug gebeld en de aspirant koper vertelde dat een vriend van hem uit Chiang Mai het zodadelijk komt ophalen en betalen. Geregeld dus.
Dus het bedje kost 3.000 baht minus de 2.000 baht van de schoonzus, blijft 1.000 baht, maar de 2-zitter voor 1.500 baht verkocht en dus houden we 500 baht + een kinderbed over. Ja mijn dochter is nu al slim bezig en weggelegd voor de handel of als wereldkampioen volleybal zoals Dao hoopt, maar ook dat levert munten op.
Maar dat is nog niet alles. Voor mijn mooie echtgenote heb ik sinsot (bruidschat) betaald. Als onze dochter later gaat trouwen met zo’n viespeuk die aan haar wil zitten, dan vragen we 3x de prijs die ik voor Dao betaald heb. Da’s handel of niet soms? En nog legaal ook …….. in Thailand dan.

Gisteravond speelde het dames-volleybal team van Thailand tegen China, tijdens de Grand Prix in Hong Kong. Helaas verloren de Thaise dames met 3-1. Dat valt te begrijpen want de langste Thai girl meet 1.83 meter, de rest is kleiner. Bij de Chinezen lopen al 4 dames rond die bijna 2 meter zijn. Springen om een bal te blokkeren hoeft bijna niet, de armen omhoog steken is soms al voldoende. Dames volleybal is erg populair in Thailand en super populair nadat de dames dit jaar kampioen van Azie werden. Als China scoort doordat de Thai een fout maken, dan zit daar deskundig commentaar van mijn vrouw Dao bij. Nee vloeken of zo doet ze niet, maar Buddha hoort haar brommen. Ja, ze geeft deskundig commentaar omdat ze, in de tijd dat ze in Bangkok studeerde, zelf semi-prof volleybal speelde. Met een lengte van 1.69 meter behoorde ze tot de groten en naar eigen zeggen de beste, maar dat kan ik niet meer controleren. Op enig moment is ze uitgekozen om beach-volleybal te spelen. Dat doe je met 2 dames en het prijzengeld van 1.000 tot 2.000 baht per gewonnen partij hoeft dan ook maar in tweeen gedeeld. Daar kon Dao in Bangkok van leven, totdat ze na lichamelijke klachten moest stoppen. Nu droomt zwangere Dao ervan dat onze dochter straks 1.85 meter groot zal worden en een volleybal talent zal zijn en anders toch zeker model….:)

Yindee, kortweg Yin is een vriendin van mijn vrouw. Ze kennen elkaar al jaren, uit Sukhothai waar ze vroeger vriendinnen waren toen ze naar school gingen, maar toen Dao bij een tante in Ayuttaha ging wonen zijn zij elkaar uit het oog verloren. Sinds enkele maanden hebben ze weer contact, via Facebook.

Enkele weken terug, toen we in Sukhothai waren, hebben de dames elkaar weer eens ontmoet, in het huis van mijn schoonouders. Yin is een leuk type met veel enthousiaste verhalen, maar af en toe zie ik haar stilvallen en staren en opeens heeft ze tranen in haar ogen, maar niet voor lang.

Als ze weggaat vraag ik aan Dao waar alle verhalen over gingen. De meeste over vroeger, hier in Sukhothai, is het antwoord. Wat voor werk doet ze? vraag ik. Ze werkte in Pattaya, zegt Dao, maar ik beluister een ondertoontje. Ooh, zeg ik en vanwaar die traantjes? Yin heeft 1,5 jaar in een bar gewerkt, om de schulden van haar ouders af te betalen en toen ze vorige maand stopte en naar huis kwam, vertelden haar ouders haar dat Ma graag een flatscreen tv wil en Pa en nieuwe motorbike nodig heeft. En dus zal ze terug naar Pattaya moeten, zegt Dao met zachte stem. Toen ze vertelde dat haar vriendje van destijds in het dorp met een ander meisje getrouwd is, ging ze huilen.

It’s a Girl !! Vandaag was het dan zover. Laongdao is 4,5 maand zwanger en vandaag gaan we naar onze afspraak in het McCormick ziekenhuis in Chiang Mai. Na de verplichte ronde van bloeddruk en gewicht meten, urine inleveren het baby-boek bijwerken, eindelijk de ultrasound om te zien om het kindje helemaal in orde is en natuurlijk de grote vraag: Is het een meisje of een jongetje. Maar voordat de ultrasound gedaan wordt moeten we wel eerst betalen :). Dit is geen
staatsziekenhuis maar een Christelijk partikulier ziekenhuis. Dat betekend, betalen en geholpen worden. In een staatsziekenhuis betaald men meestal 30 baht, maar ja, dan wordt je ook vaak weggezonden omdat anderen je voor zijn of misschien wel voorgaan. Na de voorbereidingen van de nurse komt de dokter haar werk doen. We kunnen meekijken op het scherm hoe het te werk gaat, maar daar heb je wel mondelinge begeleiding van de dokter bij nodig, want zo duidelijk zijn de beelden nu ook weer niet. Als de dokter begint zegt ze: ik hoop dat het goed gaat want het kindje zit en er is weinig te zien. Laat je handen eens zien zegt de dokter. En wat gebeurt? Het kindje steekt haar handen uit! Alles ok, met 5 vingers En je voeten? vraagt de dokter. Niet te geloven de voeten zijn te zien, ook met 5 tenen. Het hoofdje wordt enkele malen opgemeten om vast te kunnen stellen hoe oud het kindje is. En dan, als alles goed lijkt te zijn, natuurlijk de
spannende vraag: jongen of meisje. Weer praat de dokter tegen het kindje en de benen gaan uit elkaar. De dokter slaagt een klein kreetje van verbazing, het lijkt echt of het kindje hoort wat er gezegd wordt, doet de benen uit elkaar en de dokter zegt 100% zeker dat het een Poeiing (meisje) is. Ik ben blij want heb een behoorlijke voorkeur voor een meisje.
Laongdao heeft een lichte voorkeur voor een meisje maar vindt de gezondheid van het kindje het belangrijkste en dat is natuurlijk ook zo. Het kindje heeft opmerkelijk lange benen zegt de dokter, maar dat heeft de moeder ook. En dan nog een leuke verrassing tot slot. Narinthara zoals onze dochter gaat heten, wordt waarschijnlijk tijdens de Kerst geboren. De naam Narinthara is al 2 maanden terug door een monnik aan ons ‘aanbevolen’. Haar nickname, iedere Thai heeft een bijnaam, hebben we al bedacht, maar houden we nog even voor ons zelf. De ouders, broer en zus van de a.s. moeder zitten in Sukhothai in spanning te wachten op ons telefoontje. Ook zijn er enkele nieuwsgierige dorpsbewoners op visite. De uitslag wordt met gejuich ontvangen, het is zo leuk dat velen zo enthousiast zijn.

Arnold is een vage Nederlandse kennis. Vaak zie ik hem lange tijd niet en dan staat hij ineens voor de deur of belt, zoals vorige week. Zin in een biertje? belde hij mij. Ja hoor, zei ik, is er iets te vieren? Jazeker zei Arnold, dan kunnen jullie kennis maken met mijn nieuwe vriendin. Alweer, wilde ik zeggen, maar kon nog net mijn mond houden. Hij heeft namelijk zo ongeveer om de 3 maanden een nieuwe vriendin. Om Arnolds woorden ter herhalen: Een Thaise vriendin kan blijven zolang ze gezellig en lief is, maar zodra ze gaat zeiken over een huis bouwen, trouwen, gouden kettingen enzo, dan is de vriendschap snel over. Een partner is een partner en niet iemand waar ik aan moet gaan duwen en trekken om haar in de goede richting te krijgen. Arnold is altijd opgewekt, maar wil geen energie steken in dames die anders willen of denken.
Als we rond 17.00 uur bij zijn huis arriveren maken we kennis met de nieuwe vlam. Lange zwarte haren, strakke spijkerbroek, een truitje dat nauw sluit om haar ranke lichaam, hoge hakjes, lipstick, prachtige spleetogen en lange gelakte nagels. Kortom, dit is er eentje hoor. Ze brengt bier en water voor Yui als we gaan zitten en Arnold gaat meteen van start met zijn laatste goeie mop:
Een buiksprekende Nederlander is op vakantie in Marokko en ziet op de markt een koopman met achter hem een hond, een paard en een geit. Leuke hond, mag ik even met hem praten? vraagt de Nederlander. Hond niet praten, zegt de Marokkaan. Ik probeer het even zegt de Nederlander. Behandelt jouw baasje je goed? Prima zegt de hond. Hij gaat iedere morgen en avond een groot stuk met mij wandelen, ik krijg genoeg te eten en hij aait me meerdere malen per dag over mijn hoofd. De Marokkaan staat met open mond te kijken als de Nederlander vraagt of hij ook even met het paard mag praten. Krijg je een goede behandeling van hem? vraagt de Nederlander. Ooh ja hoor zegt het paard. Iedere dag gaan we een lang stuk rijden en als we terugkomen krijg ik koud water, een bak haver en gaat de baas mij borstellen. Ik heb het naar mijn zin. Mag ik tenslotte nog even met de geit praten? vraagt de Nederlander weer. NEE, NEE, springt de Marokkaan op: Geit liegt!
Als we uitgelachen zijn verteld Arnold dat hij met zijn nieuwe vriendin in zaken wil gaan. Zoals? vraag ik. Wel, beleggingen, investeringen en zo. Fon heeft gestudeerd in Bangkok en wil mij helpen. Weet je dat wel zeker? vraag ik Arnold. Ik bedoel, ze ziet er uit of ergens heel goed in is, maar niet in zaken doen lijkt mij. Arnold wuift de kritische opmerking weg met een ‘Ik blijf er zelf bij hoor’. Voordat je haar jouw geld laat beheren zou ik eerst maar eens naar haar opleiding in Bangkok vragen, al is het maar voor de zekerheid, voeg ik nog even toe. De rest van het borreluurtje was weer gezellig en we spraken af om de volgende keer bij mij te proosten.
Drie dagen later belde Arnold mij. Fon was vertrokken, Arnold had haar toch maar naar haar diploma’s gevraagd, maar die zouden bij de moeder liggen. De naam van de universiteit in Bangkok die ze opgaf was op internet niet terug te vinden. Na nog wat ‘vervelende’ vragen aan haar heeft ze boos haar koffer ingepakt.

Op vrijdagmiddag naar Chiang Mai. Wij wonen in een klein dorpje, ca 25 km van de grote stad Chiang Mai. Veel bijzondere winkels zijn hier in het dorp niet en mijn vriendin wilde voor een party de volgende dag, nieuwe schoenen en kleding kopen, dus op naar Chiang Mai city. Uit ervaring weet ik dat dit winkelen wel ‘even’ kan duren en dus zette ik haar voor de gewenste winkels af en parkeerde zelf mijn auto in de buurt van John’s Place een ‘farang restaurant’ waar je goed kunt eten en ook een lekker koud biertje kunt bestellen. Ons hondje Jumper was met mij mee en dan weet je dat je altijd aanspraak hebt, of je wilt of niet. Na het bestellen van een biertje ging mijn telefoon en belde ik een paar minuten met een Nederlandse kennis. Het tafeltje naast mij was bezet door, naar even later bleek, een Hollands stel van naar schatting 55 jaar. De man zat rustig aan een glas bier en keek rond naar alles wat bewoog en langs liep. De vrouw, eentje met een strak grijs permanentje, aaide hondje Jumper en sprak tegen mij: Ik hoor dat U Nederlander bent? Klopt antwoord ik.
Woont u soms hier, ik bedoel omdat u een hondje heeft. Klopt alweer.
Hoelang al, als ik vragen mag? Inmiddels 8 jaar zeg ik.
Bevalt het? vraag het permanentje. Tuurlijk zeg ik, Thailand is een heerlijk land en Chiang Mai een prima omgeving.
Wij gaan over 8 dagen alweer terug, maar dat vindt ik niet erg, ik heb het hier wel weer gezien, maar Wim niet en ze kijkt wat minachtend naar haar tafelgenoot. Wim vindt al die jonge meiden mooi. Maar zeg nou zelf, het is toch geen gezicht die jonge meiden hand in hand met mannen van onze leeftijd? Het zouden hun dochters kunnen zijn.
Tsjaa, sis ik maar een beetje.
Hoor je wel Wim, meneer lijkt het ook niets, vertaald ze dat maar voor mij.
Ik vind het maar niets dendert het permanentje verder, zijn toch net prostituees valt ze dan ook nog uit.
Om het gesprek te ontlopen duik ik in de menukaart, maar de krullenbol is niet af te stoppen.
Kijk Wim, meneer hier is keurig met zijn hondje aan de wandel en zit niet zo te loeren naar die meiden zoals jij.
Precies op dat moment komt mijn jongere vriendin met wie ik al 5 jaar samen woon, bepakt en bezakt, het terras oplopen, aait Jumper over zijn bolletje en gaat met een ‘Hello Tjilak’ bij mij aan tafel zitten. ‘Toevallig’ kijk ik naar de vrouw naast ons. Is ze rood aangelopen of gewoon zonverbrand…….?
Het permanentje staat resoluut op en zegt: Wim, AFREKENEN! en loopt naar de rand van het terras waar ze met haar rug naar ons toe op Wim blijft wachten. Ik lach naar Wim en zeg: Nog een fijne vakantie.
Wim glimlacht en geeft een knipoog voordat hij langzaam naar het permanentje toeloopt…………

Dit verhaaltje schreef ik enkele jaren terug, toen ik nog een vriendin had en geen echtgenote, maar leuk genoeg om nogmaals te publiceren.

Mijn schoonmoeder kan lezen noch schrijven. Dat brengt wel zo zijn eigenaardigheden met zich mee. Zo kan ze niet
zelfstandig iemand bellen. Om haar oudste dochter te bellen hebben we een voor haar herkenbaar pictogram op de telefoon aangebracht. Haar pinpas kan ze niet gebruiken. Ze gaat of de bank binnen om contant geld op te nemen en dat met een vingerafdruk te bezegelen of ze stuurt haar jongste dochter naar de ATM. De remote control van de tv is abacadabra voor haar en dus staat altijd haar favoriete zender aan, totdat ook Pa tv wil kijken. De verschillende bankbiljetten kan ze dan wel weer uit elkaar houden en bewaart die altijd, niet verder vertellen, in haar bh, dan zit daar ook maar weer eens wat in. Alles wat meer dan 20 baht op de markt kost, is te duur, maar de prijs van een doos Leo bier, zo’n 650 baht, kent ze dan weer wel. Als ze met de bus gaat, moet ze, hoewel het er in grote letters op staat, in het busstation vragen welke bus ze moet nemen. Ook tijdens de opvoeding van de kinderen waren er opmerkelijke zaken. Ma schatte de jongste dochter in als intelligent, omdat ze kon zingen, dansen en lachen, terwijl de oudste dochter, nu mijn vrouw, rustig was en het liefst een boek las als ze er aan kon komen. De jongste dochter heeft na de lagere school nog ietsje op het voortgezet onderwijs gedaan, terwijl de oudste dochter in Bangkok kon studeren, met een beurs, omdat ze steeds de beste van de klas was. M’n schoonmoeder noemt me soms Ling (aap) omdat ik behaard ben op mijn armen. Omgekeerd noem ik haar dan Chang (Olifantje), omdat ze met 155 cm, 83 kg weegt. Pa zegt daarover: vroeger was in je in mijn hart, nu pas je beter in een museum. We kunnen wel met elkaar opschieten, tenminste zolang ik af en toe Leo bier meeneem…

Gisteren zijn we in Chiang Mai naar de bioscoop geweest voor Transformer 4. Niet echt mijn favoriete film, maar Yui is er helemaal gek op. Als we een film gaan bekijken gaan we op woensdag, dan is de toegang 100 baht goedkoper en voor ons maakt de dag niet uit. We boekten een z.g. Love-seat, een royale feautuil voor 2 personen voor 350 baht, ca.9 euro. Die seat boeken we altijd, niet alleen omdat het beter zit, maar ook omdat die op de achterste rij staat. Na het voor-programma en nog voor de hoofdfilm wordt er altijd een filmpje over de Koning vertoond en word je geacht om op te staan. Tijdens de 2 minuten die dat filmpje duurt moest ik denken aan vele jaren terug, toen ik met vrienden naar de bisocoop Roxy ging. Roxy was gevestigd in de Boekhorststraat in Den Haag. Uhh nee, dat was niet de beste buurt van de stad. Eigenlijk mocht ik er van mijn moeder niet komen. Ik woonde in het rustige Bezuidenhout kwartier, op korte afstand van Huisch ten Bosch, waar toen Koningin Beatrix woonde. De bisocoop was ook berucht, maar mede door het verbod van moeders, juist aantrekkelijk. Roxy had een grote zaal met daarboven een balkon met enkele rijen stoelen. Van vriendjes wist ik dat je of op, of onder het balkon moest gaan zitten, omdat gaande de film er nog wel eens lege bierflesjes vanaf het balkon de zaal in werden gegooid. Ook zouden er soms mannen van boven naar beneden, bovenop de bezoekers staan pissen. Ik moest er even aan denken en even glimlachen toen, iedereen er zo netjes bijstond tijdens het filmpje over de Koning.

We praten er al een paar maanden over, verhuizen van Chiang Mai naar Sukhothai, waar mijn vrouw vandaan komt. Haar motivatie is dat haar moeder bij ons kan wonen, in een apart huisje en mede kan zorgen voor de baby die op komst is. Grote bezwaren om te verhuizen heb ik niet, maar ik wijs wel op het feit dat we hier een eigen woning hebben en bij verhuizing een lening bij een bank moeten aangaan. Ook vertel ik dat we hier in de buurt van de city wonen met alle voorzieningen die daar zijn, zoals het prachtige nieuwe Shopping Mall Promenada, waar we 3x in de week gaan eten. Zoiets is er niet in Sukhothai, dan moet je toch 45 km verderop naar Phitsanulok gaan, dat is een grote stad. Liever blijf ik hier wonen. In 8 jaar Thailand heb ik geleerd om niet jouw mening door te drukken, maar langzaam aan argumenten aan te dragen, waardoor de mening van je partner kan veranderen. Nog gisteravond hadden we het over een eventuele verhuizing en ik stelde dat Ma dan wel van mening is dat ze het kindje mede kan opvoeden, maar Ma is 153 cm kort, weegt 80 kg en heeft daardoor last van haar gewrichten als ze loopt. Vanmorgen belde Yui met haar moeder en die was net voor een consult naar het ziekenhuis geweest. Daar gewogen en gegroeit naar liefst 83 kg. De dokter vertelde haar dat hij weinig aan haar gewrichts pijn kon doen, zolang ze niet drastisch, zo’n 25 kg, ging afvallen. Daar heeft Ma helemaal geen zin in. Dat horende nam Yui al aan de telefoon het besluit dat wij dan niet naar Sukhothai gaan verhuizen, omdat Ma dan niet mede voor het kindje kan zorgen, maar Ma binnenkort in een rolstoel zou belanden. En vertelde Yui haar moeder, dan kan ik behalve voor het kindje ook voor jouw gaan zorgen, jouw verschonen en in bad doen. Je ziet, mijn schoonmoeder legt heel wat gewicht in de schaal.

Weer veel reacties gekregen op de onderstaande verhalen van Eric en Mon. Zoals te verwachten zijn de reacties in 2-en te delen: (Felle) Tegenstanders van een relatie tussen een oudere man en een jonge vrouw, maar ook mannen die zo’n relatie ‘verdedigen’, al vinden zij dat het een ander eigenlijk niets aangaat. De tegenstanders van zo’n relatie zijn jongere mannen en oudere vrouwen. Waarom jongere mannen ‘tegen’ zijn kunnen zij niet duidelijk maken, kennelijk een gevoels-kwestie. Oudere vrouwen voelen zich voorbij gestreefd, soms aan de kant gezet, door de jonge dames. Als er kinderen uit zo’n relatie komen, vinden de tegenstanders dat belachelijk en spreken niet over een vader maar een opa die een kind krijgt. Voorstanders zijn verdeeld. De een wil absoluut geen kind, terwijl een ander het een wonder vind.

Mannen die een relatie met een jonge vrouw hebben, noemen als voordeel, dat zij zich weer jong, vrolijk en aktief voelen, een mooie vrouw hebben, waar anderen jaloers op zijn. Doorgaans roemt men de uitstekende verzorging die de Thaise vrouw hen geeft. Zij adviseren ook: Neem nooit een vrouw uit een bar als vriendin/vrouw, want je kunt een vrouw wel uit een bar halen, maar je haalt nooit de bar uit de vrouw. Zij heeft in haar bartijd al zoveel ‘rot truckjes’ geleerd, dat gaat er
nooit meer uit.

 

Laat ik bij het eind beginnen, Eric is in januari voor goed teruggekeerd naar Nederland. Mon heeft een baantje in een hotel gevonden. De laatste maanden had ik geen contact meer met Eric, maar mijn vrouw wel met Mon. Thaien zijn over het algemeen niet zo van vertellen, of het moet roddelen zijn en dus hoorde ik van het vertrek van Eric toen hij al in Nederland zat. Van mijn vrouw hoorde ik dat er problemen in de relatie waren en daar keek ik niet van op. Een Thaise vrouw wil best een oudere farang, maar er moet wel iets tegenover staan, zo is dat nu eenmaal in dit land. Een 70-jarige Nederlander met een echtgenote van 29, verklaarde mij eens: Voor elkaar zorgen staat in Thailand op de eerste plaats, pas daarna komt de liefde. En zo is het heel simpel en duidelijk gezegd. Ook in de relatie van Eric en Mon zal het zo geweest zijn. Eric kon/wilde geen huis kopen. Hij heeft een redelijk goed inkomen, maar verder geen spaargeld op de bank. Wel kon hij zijn vriendin bijna iedere maand ‘iets’ van goud geven, ter waarde van 5.000 baht, een ringetje, oorbellen enzo. Maar ja, dat went natuurlijk ook en op enig moment is het ook geen grote luxe meer als je iedere maand 5.000 baht cash krijgt en goud twv 5.000 baht. En dus had Mon er vriendjes bij, die ze ontmoette als ze ging ‘winkelen’. Nu wil ik niet zomaar de schuld naar de vrouw schuiven, want Eric was in Holland 3x getrouwd en 3x gescheiden en was met Mon aan zijn 3e Thaise vriendin, in 4 of 5 jaar, toe. Als er zoveel mis gaat in relaties, denk ik dat je ook eens kritisch naar jezelf moet kijken en kritisch naar zichzelf toe is Eric absoluut niet. Mede om die reden, het iedere keer moeten aanhoren van wat slecht is in Thailand of klagen over de Thaise vrouw en haar familie, had ik het contact al min of meer verbroken. Hoe het ook zij, als je alles in Nederland hebt achtergelaten en vervolgens hetzelfde in Thailand doet, zal het niet gemakkelijk zijn weer je leven op te bouwen in Holland, om maar niet te spreken over een nieuwe relatie, want als je richting de 60 bent kun je in Nederland alleen een vrouw van dezelfde leeftijd krijgen. Nu is daar nix mis mee, maar da’s toch wat anders dan een ‘springlevende’ Thaise….:)

Gisteren kwam vriend Eric op bezoek, samen met zijn Thaise vriendin Mon van 21. De gezichten stond somber, ben ik niet gewend van ze. Is er een probleem? vroeg ik na het serveren van bier en water door mijn vriendin. Ja zegt Eric, het zit zo: Mon wil dat ik een huis voor haar koop, omdat ik veel ouder ben dan haar en als ik kom te overlijden dan heeft ze geen huis om in te wonen. Nu betaal ik 10.000 baht per maand voor ons huurhuis, maar dat kan Mon zelf niet opbrengen. Ik lach Mon toe en zeg: lieverd, wie van jouw leeftijd heeft er een eigen huis? Toen ik 21 jaar was had ik ook geen eigen huis hoor, woonde ik gewoon bij mijn ouders……

In Thailand is alles anders. Als mijn schoonvader aan het eind van een dag werken thuis komt vraagt hij zich af wat hij wil eten. Is het niet in huis dan gaat hij bijvoorbeeld kikkers vangen en gelijkertijd speuren naar een slang. Grote vogels lust hij ook en die worden uit de boom geschoten. Schijnt lekker te zijn. Een kippetje? Er lopen er genoeg rond het huis, kwestie van vangen. Vaak eten mijn schoonouders vis. Nee, niet gekocht op de markt, maar zelf gevangen met hengel in de rivier of zoals vaker gebeurt, gaat Ma het rijstveld in om daar vissen te vangen. Toen ik dat laatste voor het eerst hoorde moest ik lachen, jij wellicht ook, maar weet je dat de rijstvelden vol met jonge vissen zitten, tenminste zolang er goed voor de velden gezorgt wordt en er dus een laagje water in staat. Als we in Sukhothai zijn wordt ons dat diner steevast voorgeschoteld. Mijn vrouw lust het, want niemand kookt beter dan moeders. Tot verbazing van de familie bedankt ik met een smoesje voor het eten en ga later op de avond, als we naar ons hotel gaan, ergens anders iets te eten halen.

In de tuin hangt een oude, niet meer in gebruik zijnde, vogel kooi. De vogel die er in woonde heeft jaren lang prachtig gefloten, maar is op een dag uitgebroken. Een paar weken geleden heeft een duifje de vogelkooi in bezit genomen, er 2 eitjes ingelegd en na een week of 3 kwamen er 2 jonge duifjes.
Na nogeens een week of 3 waren de jonge duifjes groot genoeg om voor het eerst uit het nest te vliegen, maar vandaag vlogen beiden, achter elkaar aan, weg. De moeder zat de kinderen verderop in de tuin na te kijken. De moeder bleef wachten tot het donker werd, maar de jonge duifjes kwamen niet meer terug.
In Sukhothai staat een oud bouwvallig huis. Er woont een gezin, pa, ma en 2 kinderen. De kinderen speelden lange tijd op het land rond het huis, maar ze zijn groter geworden.
Een paar maanden geleden maakte ik kennis met de oudste dochter. Een paar keer gingen we samen Sukhothai verkennen, totdat zij op een dag in de bus stapte, op weg naar Chiang Mai, waar ik woon. De moeder stond haar in de tuin na te kijken en toen het donker werd ging ze slapen, want de oudste dochter komt voorlopig niet meer terug.

Ze noemt me wel Angry Bird en heeft ook zo’n poppetje in de auto gehangen, omdat ik, ook na 8 jaar, nog wel eens zit te’mopperen’ in de auto vanwege het krankzinnige Thaise verkeer. Je leert ermee omgaan, maar wennen doet het nooit. ‘En ik heb nog nooit een verkeersdode gezien’, zegt mijn vrouw. Vanmiddag reden we op de motorbike en kwamen aan bij een verkeersongeluk met 2 motorbikes. Een oudere man lag dood op de straat, zijn vrouw lag hard huilend over hem heen gebogen. Enkele meters verder de 2e motorbike en ook deze berijder lag dood op de weg. Gewoon op een recht stuk weg, gewoon weer een volstekt onzinnig ongeluk met 2 volkomen onnodige doden.

Na het uitchecken in ons hotel in Sukhothai konden we nog niet direct naar ons huis in Chiang Mai. Eerst bij de schoonouders langs om te ontbijten. Maar ik had me al ingedekt met 2 tosties en een beker koffie van de 7-eleven. En gelijk had ik. Bij aankomst in de vroege ochtend stonden er 2 soorten ‘heerlijke’ vis, pork en kippe tenen op ons te wachten. Ik wreef over mijn buik en zei: alleen water, voel me niet helemaal lekker en daar was niets aan gelogen. Overigens begint een bezoek aan mijn schoonouders meestal met het kopen van een 2-tal flessen Leo bier. Ze zijn er gek op, ook s-morgens vroeg. Zo ook deze keer. En een extra flesje sterke drank zorgt ervoor dat we extra welkom zijn. De eerste fles bier maakt ma open met haar tanden……. de andere fles gaat in de koelkast, maar niet voor lang want pa komt al snel terug met de tweede. Een zo’n flesje is snel op met z’n tweetjes, toch?

Zo af en toe heb ik trek in een hamburger, het Thaise food ben ik wel eens zat. Daarom zitten wij nu in een McDonalds in Chiang Mai, tesamen met, voor mij, een Big Mac, patat en Coke zero. Een tafeltje naast ons zit een Thais stel van ca. 25 jaar, druk en met handbewegingen, te praten. Mijn vrouw schiet al snel in de lach en ik vraag wat er is. ‘De man zit te zeuren dat hij kip met bot niet lekker vind’ en blijft er over doorgaan’, vertaald Yui. Maar de Thaise dame laat de kaas niet van haar cheeseburger eten en stelt dat hij dan voortaan maar zelf moet bestellen en het niet aan haar moet overlaten. Maar zegt de man: mijn vorige vriendin bestelde altijd beter voor mij. Ga dan terug naar je oude vriendin kaatst de Thai lady, die het gezeik overduidelijk zat is. Kan niet, zegt de man, die heeft al een nieuwe vriend, (alsof dat een reden is om bij de huidige vriendin te blijven.) Onderwijl zit de man aldoor schaapachtig te lachen en het is duidelijk voor hem dat hij zijn hand overspeeld heeft. Ik heb alleen jouw en kan je niet missen vult hij aan. De eer van de Thaise is hersteld en zij zegt dat als hij weggaat zij moet huilen. Stilletjes wordt de kip en de hamburger opgegeten.

Mijn vrouw is aantrekkelijk om te zien en al helemaal voor Thaise mannen, die houden niet zo van een mini-girl van 1.55 met een donkere huid. Voor een Thaise is zij met 1.69 vrij groot, denk daarbij aan lange benen, een zeer licht gekleurde huid, lang haar, prachtig figuur en een mooi bekkie en je begrijpt dat, als ik ook maar 1 meter bij haar vandaan ben, zij alle aandacht krijgt van Thaise mannen en het is dan maar goed dat ik niet jaloers ben. Gisteren moesten we wat boodschappen doen, daar ben ik niet zo gek op en dus splitsen we, ik koop de spullen die ik nodig heb en zij de rest, zo gaat het vlotter. Mijn 2 maanden zwangere Yui vertelde mij dat toen zij bij een rek met pakjes melk stond te kijken, zij werd aangesproken door een Thaise man. ‘Kan ik misschien iets voor je uit het rek halen?’ Ja, zei Yui, de paarse pakjes melk voor zwangere vrouwen. De man pakte de melk voor haar, draaide zich om en liep zonder iets te zeggen weg………

Sterren staan ver weg en zijn onbereikbaar, zegt men. Maar hier bij mij in Thailand gaat dat niet op. Mijn vrouw met roepnaam Yui heet voluit: Laongdao. Dat is Thais voor ster aan de hemel en ze woont gewoon bij mij. Ik heb nog een ster en dat is mijn dochtertje uit een vorige relatie. Eva woont bij haar Oma, inderdaad ver weg in Phetchabun. Maar kort geleden vertelde mijn vrouw dat er nog een ster op komst is, hij of zij komt begin december, gewoon hier bij ons op aarde wonen .

Toen ik in mijn paspoort keek, zei ik een 3-letterige afkorting en het was niet a.u.b.. Wat gebeurt? Ik had me 2 dagen terug moeten melden bij Immigration. Dat moet iedere 90 dagen als je een jaarvisum hebt. Kom je te laat, dan krijg je een boete van 500 baht voor iedere dag. 1000 Baht dus naar de knoppen, alleen omdat ik vergeten ben te komen vertellen dat ik, net als de afgelopen 8 jaar, op hetzelfde adres woon. Ik vind het maar onzin, maar goed, het is de wet waaraan ik mij moet houden. En dus, met een afgezakt gezicht, naar Immigration Chiang Mai. Het kantoor is veel te klein, te weinig ambtenaren, maar meer passen er ook niet in, veel te veel bezoekers, ik schat zo tussen de 2 en 300 zijn er altijd. Parkeerruimte is beperkt tot 12 auto’s en dus moet je parkeren op het parkeerterrein van Chiang Mai airport en dan weer 20 minuten terug lopen. Na een volgnummertje afhalen, waarvoor je in de rij moet staan, wachten op je beurt. En wat denk je? Wij zijn soepel zegt de immigration officier, betalen dien je pas als je een week te laat bent. Maken ze mij toch nog blij. Stom van mij om te vergeten, maar ja, ik heb een electronische agenda in mijn phone en een paar weken terug moest er door een storing nieuwe software op waarbij ik alle apps kwijt raakte en dus ook mijn agenda met o.a. de afspraak voor Immigration.

Gisteren was er een enorm onweer boven Chiang Mai met mega knallen, onvoorstelbaar hard. Mijn vrouw Yui kreeg een huilbui van jewelste, nog nooit eerder huilde ze. Ik ging bij haar zitten en toen ze wat bedaard was vertelde ze: Jaren geleden, toen ik nog bij mijn ouders woonde, was er ook zo’n enorm onweer. In de rijstvelden liep een man, die door de bliksem getroffen werd. Ik dacht dat het mijn vader was en moest net zo huilen als nu. ‘Gelukkig’ was het mijn vader niet maar een vriend van hem. Ik hoorde de man schreeuwen: aaaaahh, hij viel op de grond en bewoog niet meer. Toen het onweer over was gingen we kijken, de man was helemaal zwart. Nu met dit zware onweer zie ik het allemaal weer gebeuren.

Het is een beleefdheids bezoekje dat we brengen aan een Thaise vrouw van 67 jaar, even buiten ons dorp. We kennen haar omdat zij met haar 2 kleinkinderen komt zwemmen in het openbare zwembad dat in ons dorp ligt. Ze hoorde van iemand dat ik uit Nederland kom en ze sprak mij aan in het Nederlands. Ze vertelde bijna 10 jaar in Nederland gewoond te hebben en getrouwd was met een Nederlander. Na zijn pensionering zijn zij in Thailand komen wonen. De man is al enkele jaren geleden overleden en heeft haar ‘goed verzorgd’ achter gelaten. In de woonkamer staat een half hoge kast met zijn foto er op. Er naast staan wat bloemtjes en een glas bier. Ik vraag waarom? De vrouw zegt: telkens als er visite komt en ik geef die, net als aan jouw, een biertje, dat krijgt Leo ook een glas bier. Leo vond visite prettig en zo hoort hij er nog steeds bij.

Honderd dagen na het overlijden van iemand in Thailand, wordt er een soort herdenkings dienst gehouden voor de overledene. Zo ook voor Opa. De meeste familie-leden waren aanwezig in een tempel bij Phitsanulok, maar dan een heel eind het binnenland in, tussen de oneindige rijstvelden. De tempel staat op een groot stuk grond en de tempel zelf bestaat uit 1 groot gebouw, maar is lang zo mooi niet als de meeste tempels. Eigenlijk een beetje armoedig in vergelijk met andere tempels. lees het hele artikel met foto’s hier.

In Nederland zijn er allerlei regels voor en staan er op vele plaatsen containers waar je te recycelen materialen in dienst te gooien. Containers die vaak vol zijn en als jij jouw lege flessen of zo er naast zet, dan krijg je nog een bekeuring ook. In Thailand is er helemaal niets op dit gebied geregeld en wat denk je? Inderdaad, reclycling werkt hier perfect. Als ik flessen van glas of plastic, blikjes of papier en karton in de vuilnisbak doe wordt het er snel uitgehaald door dorpsbewoners, die dit verzamelen en verkopen. Een belangrijk persoon in ons dorp heeft mij een vuilniszak gegeven en gevraagd op ik deze goederen voor hem wil opsparen. Hij haalt de vuilzak iedere week glimlachend op. De lege wiskey flessen moet ik van mijn vrouw bewaren en zodra wij naar Sukhothai gaan aan haar moeder geven, die ze dan weer verkoopt.

Ben jij het Thaise eten zat? Dat vraagt mijn familie in Holland ongelovig. Dan moet ik eerst uitleggen dat het Thaise eten hier volstrekt iets anders is dan het Thaise eten in Nederland. Dat is veel lekkerder. Goede stukjes kipfile bijvoorbeeld met een heerlijke saus en voortreffelijke nassi erbij, hmmm. Maar hier in noord Thailand gebruikt men van b.v. een kip alles, inklusief vel en de botten. Toen ik pas in noord Thailand woonde zag ik langs de weg een vrouwtje sate’s op de bbq maken. Op het oog heerlijk en ik kocht een paar stokjes. Toen ik het thuis op wilde eten, beet ik op een
bot met wat vel en vlees er aan. De soep die de meeste Thaise restaurantjes verkopen, is wat smaak betreft wel goed, maar het vlees dat ze er in dumpen….ik wordt er misselijk van. Pad Thai dan? Het beroemste Thaise gerecht heb ik zo vaak gegeten dat ik het niet meer lust en als ik het weer eens probeer en ik let even niet op, dan zitten er scheppen suiker in, bah! Vanavond heb ik wel weer eens lekker Thais gegeten, gele curry met aardappels, voor het vlees dat ook in de grote pan zat heb ik bedankt. Maar natuurlijk kun je in de city naar een goed restaurant gaan en er goed eten ook, maar dat heeft dan meestal weer nix met Thai food te maken, mijn Thaise vrouw lust het niet eens. Dus andersom is het ook waar: Een goede biefstuk vindt zij nix, een ‘culinaire’ hamburger, niet van de Mac hoor, krijgt ze ook al niet naar binnen. Kortom, het valt niet mee om uit eten te gaan, daar we het beiden lekker vinden, wat dat betreft kun je beter in Pattaya wonen, daar struikel je over de prima eetgelegenheden voor zowel farang als Thai.

Als we uit eten gaan trekt mijn Yui altijd een leuke jurk aan, mooier dan de dagelijkse outfit van een kort broekje met een t-shirt. Vandaag doet ze de witte schoenen aan die ik voor de bruiloft kocht, die staan mooi bij de jurk en dat zeg ik dan ook. Zegt Yui: Weet je, in Thailand zegt men, dat als je schoenen voor je bruid koopt zij je overal zal volgen. Ik vind het leuk en lach breed uit, totdat……..de lach een grijns wordt, want dat betekent dus ook dat ik geen avondje alleen meer op stap kan…… Maakt niet uit, ik heb toch al de mooiste en de liefste sexy vrouw van Thailand!

Nee, we zijn gisteren niet naar Chiang Mai city geweest. Het is niet dat ik Songkran geen leuk feest vind hoor, maar na 8 jaar Thailand ben ik het gewoon zat om nat gegooid te worden met emmers vol ijswater. Veel Thai die water in een grote drum hebben klaarstaan, doen er een zeer groot blok ijs in en dit ijswater over je heen bij een temperatuur van bijna 40 graden, is echt niet leuk meer. Pickups van handelaartjes in ijsblokken rijden rond om hen steeds van nieuw ijs te voorzien. Ook de super soakers, die een keiharde straal water op je afschieten, zijn niet plezierig, het doet gewoon pijn
als je het tegen je hoofd krijgt. De foto’s op de Songkran pagina van vorig jaar laten zien dat ik er vaak aan mee heb gedaan, maar genoeg is genoeg.

Een mini schoolklasje lijkt het wel als 4 kinderen, van rond de 14 jaar, bij ons op het terrasje zitten. Zij kunnen met hun huiswerk-vragen niet meer bij hun ouders terecht, die zelf vaak maar een opleiding tot en met de lagere school hebben gehad. Als de kids dus naar het voortgezet onderwijs gaan gaat de leerstof ‘boven de pet’ van de ouders. In heel het dorp is niemand die ze kan helpen met hun huiswerk. Van de jonge vrouwen kan er 1 lezen noch schrijven, een ander komt uit de bergen en daar krijg je ook weinig scholing een derde heeft zelf alleen lagere school gehad en sinds kort komen de kids met hun vragen bij mijn vrouw terecht, zij heeft in Bangkok op de universiteit gestudeerd. 1 Jongetje heeft een smartphone met internet en stuurt zijn vragen door via messenger.

Normaal ga ik iedere ochtend met de mountainbike door de dorpen en langs de rijstvelden fietsen. Het is een heerlijke in- en ontspanning waaraan ik ‘verslaafd’ ben. Maar vandaag en de komende dagen blijf ik thuis, want Songkran wordt gevierd. Je kunt nergens meer heen zonder nat gegooid te worden, niet zoals het hoort met een handje water, maar meestal met een emmer vol en als het kleine kinderen zijn, dan gooien ze vaak de emmer mee. Gevaarlijk, ik ben er een paar jaar terug met de motorbike fors mee onderuit gegaan. Dat wil ik niet meer riskeren en dus ga ik maar klusjes doen in en rond het huis. Zo is een groot portret van een belangrijke monnik van de muur gevallen, gewoon omdat ik geen handy-man ben. Die moet ik van mijn vrouw snel weer ophangen en ik ga mijn mountainbike eens goed schoonmaken. Vanavond gaan we maar uit eten, met de auto, dat wel.

Officieel begint Songkran op 13 april, maar Thai kunnen zich tot die datum niet inhouden en dus is men vandaag op de 11e al gedeeltelijk begonnen met de viering. Zo ook in ons dorp. Ieder Thais dorp heeft een omroep-installatie, meestal bij het dorpshoofd in huis en wordt gebruikt bij het omroepen van belangrijke berichten, zoals trouwen of overlijden. Je kent vast het krakkemikkige geluid van die speakers en vandaag wordt het gebruikt om Songkran liedjes over het dorp uit te strooien. Keihard wel te verstaan. Als het nog lang duurt zet ik mijn koptelefoon op en ga eigen muziek beluisteren.