Verhalen Blog 2

Mijn schoonmoeder uit Sukhothai is vandaag jarig. Vanmorgen had Yui haar aan de telefoon om van ons te feliciteren en ook te vertellen dat we volgende week een paar dagen langs komen. Wat krijg ik voor mijn verjaardag vroeg Oma. Net als vorig jaar een doos Leo bier, zei ik en het geld ervoor maak ik zo dadelijk over. Ooh zei Oma, breng die doos bier dan volgende week maar zelf mee. Mijn vrouw was nog wat aan het kletsen met haar moeder en na een paar minuten vertelde ze mij ‘Oma zegt dat je eigenlijk beter het geld overmaakt, dan kan ze vanmiddag al aan het bier…..’ Dorst? Nou ja, het is nog steeds erg warm hier zullen we maar denken.

Freek de saneerder noem ik hem. Freek hebben we een jaartje geleden ontmoet in Chiang Mai city. Hij is een 67-jarige Nederlandse pensionado, maar wel een met een postuur waar je niet tegen aan wilt lopen. We hadden hem al een paar maanden niet meer ontmoet, omdat Yui zwanger was en niet veel zin had om uit eten te gaan direct na de geboorte van onze dochter was er ook geen gelegenheid voor. Maar vorige maand belde hij om ons weer eens uit te nodigen, hij zou het eten betalen. Dat mochten we niet tegen zijn vriendin zeggen, want die zei dan ‘Als je geld weg wilt geven, doe het dan maar aan mijn familie’. Freek woont al een paar jaar in Chiang Mai, waar hij steeds als vrijgezel door het leven ging. Ik heb AOW en een aardig pensioentje, sparen doe ik bijna niet, want het geld is er om op te maken, aldus de pensionado. Maar op een dag was de vrijgezel in Tak bij de Bhumibol-dam en at daar een ijsje. De vrouw in de winkel lachte leuk naar hem en Freek was ‘verkocht’. Hij kon de vrouw niet meer uit zijn hoofd zetten en toen hij de volgende dag uitcheckte in zijn hotel, reed hij nog maar eens naar dat winkeltje en gelukkig, ze was er en herkende hem ook nog eens. Ze wisselden telefoonnummers uit en belden elkaar de volgende dagen. Lastig, dat wel, want hij geen Thais en zij weinig Engels sprekend konden niet veel meer dan een beetje lachen. Maar Freek kende een Thaise die redelijk Engels sprak en vroeg haar om Nan te bellen en te vragen of ze een afspraakje konden maken. Dat lukte en snel daarna trok Nan bij Freek in. Bij het eerste bezoek aan het ouderlijk huis van Nan schrok Freek wel van de leefomstandigheden. Daar slapen zag hij niets in en ze boekten een hotelkamer. De volgende dag kocht Freek een mooie LCD-TV voor de ouders, want dat hele kleine kastje waar ze naar zaten te kijken……. Terug in Chiang Mai besprak Freek de ‘toestand’ in Tak met Nan en wilde hij nog iets voor de ouders doen. In overleg werd het een wasautomaat want behalve de ouders woonden er nog een broer en een zus. Veel wasgoed dus. Ze waren er erg blij mee vertelde Nan hem. Freek had er een goed gevoel over en bij een volgend bezoek nam hij een gasfles + kooktoestel voor de ouders mee, want koken deed men op boomtakjes. Maar met dat kookgerei heb ik mij in mijn vingers gesneden grapje Freek, want geld voor het vullen van de gasfles had men niet, die betaalde ik dan maar iedere keer. Toen zij er op een keer weer op bezoek kwamen was er ook een voor hen vreemde man op bezoek. Later bleek dat iemand van de bank te zijn, die de ouders kwam vragen nu toch maar weer eens aan de leningen af te lossen. Wat bleek, de ouders hadden eens geld van de bank geleend met als onderpand het land waar ze woonden. Met dat geld hadden ze een aantal koeien of zoiets gekocht, maar die dieren werden achter elkaar ziek. De veearts werd kind aan huis en dat werd duur en helemaal zuur toen het ene na het andere dier het leven liet. Weg koeien die voor inkomsten hadden moeten zorgen. Aflossen van de lening werd toen erg moeilijk, vandaar het bezoek van de man van de bank. Na een nachtje slapen zei Freek dat hij samen met de a.s. schoonmoeder naar de bank wilde om eens precies te horen om hoeveel geld het ging. Het bleek, naar de maatstaven van Freek dan, wel mee te vallen en Freek loste ter plekke een deel van de lening in en zegde toe dat hij de komende twee maanden de rest zou storten. Op de terugweg in de auto naar Chiang Mai vertelde Nan de volgende dag dat de ouders zeer opgelucht waren en tevens blij dat zij nu binnenkort weer een nieuwe lening konden aanvragen……..

Mamma never sleep. Gisteren was het bloedheet in Chiang Mai, aan het begin van de middag werd al 39 graden geklokt. Robin had er geen last van want die was al om 11 uur naar bed gegaan en omdat het zo warm was, met airco. Normaal slaapt ze 20 minuten, maar nu deed ze 3 uur over het middag-slaapje, tot 14.00 uur dus. Maar voor die tijd was Yui haar al om 12 uur gaan vergezellen, ik volgde een uurtje later.

Maar om 2 uur werd ons dochtertje wakker, die we nu dus in de airco-slaapkamer bezig moesten houden. Dat ging zo bij ons: Yui internet op haar mega, 6.3 inch, Samsung mobile, Robin kijkt naar mijn notebook, want daar staan kinder-cartoons op en ik neem de tablet ter hand. Deze ‘internet’ familie waagt zich pas tegen 5 uur uit de slaapkamer, de zon gaat dan langzaam onder en we kunnen buiten in de schaduw zitten en wandelen.

Normaal slaapt Robin de hele nacht door, maar in de middag had ze zo lang geslapen dat deze nacht er een was met vele onderbrekingen, voor Yui dan, Pappa sliep gewoon door. Om 5 uur was het nog donker en ging Yui maar TV kijken met Robin. Om 6 uur kwamen de girls weer in het airco bed, waar Yui zuchtte, in haar leuke Tenglisch ‘Mamma never sleep’. Pappa maakte toen maar een dubbele Senseo en ging om even over 6 met zijn dochter in het dorp wandelen. De meesten sliepen nog, zij wel, want het is een vrije dag vandaag.

Van die Thaise dingen: Zegt mijn vrouw vanmorgen tegen mij ‘Als jij eerder dood gaat dan ik, wacht je dan daarboven wel op mij om opnieuw geboren te worden? Want dat wil ik dan samen met jouw doen’. Ik heb het beloofd. En tegen onze dochter Robin die nu 4 maanden is: ‘Wat ben ik blij dat jij bij ons geboren wilde worden’.

Van die Thaise dingen: Gingen we gisteren naar een massagesalon, nemen we 3 bedden in beslag. Een voor Yui, een voor mij en in het midden Robin, die rustig een YouTube kinder-cartoon kijkt. Komt er een vrouw van begin 20 de shop in, het blijkt de dochter van de vrouw die Yui masseert te zijn. Ze kwam zojuist terug uit Bahrein, een eilandstaatje in de Perzische Golf. Daar was zij met 2 vriendinnen naar toe gegaan om geld te verdienen in een massage-salon. Echter bij de eerste klant ging het direct mis. De man pakte haar bij haar kont beet en dat was niet haar bedoeling, vertelde zij aan Yui, die het later voor mij vertaalde. De vrouw ging haar beklag doen bij de baas van de salon, maar die vertelde dat sex er bij hoort. Dat had ze niet begrepen en wilde ze ook niet. Om haar paspoort terug te krijgen moest ze een som geld aan de salon betalen, geld dat ze uit Thailand over liet komen. Ze moest op het geld wachten en ondertussen haar ticket regelen. In de dagen dat ze dat in orde maakte vernam ze van haar 2 vriendinnen dat die wel bleven, ze konden veel geld verdienen zeiden zij en de moslims gebruiken geen condooms vertelden ze, maar ach, wie in Thailand zou het ooit weten. Inderdaad, als ze terugkomen zijn het gewoon weer verlegen girls…….

Vandaag 14 april, midden in de viering van Songkran, is het familie dag in Thailand. Mensen gaan naar de tempel en betuigen hun respect voor de ouderen, ouderen die gewassen worden, nieuwe kleren en geld krijgen, meestal van hun kinderen. Het is een echte familie dag en er wordt ook gewoon Songkran gevierd, maar dan wel op de orginele manier, zoals het eigenlijk hoort. Zoals in Nederland mensen met Oud en Nieuw onverantwoordelijk omgaan met vuurwerk, zo gebeurt dat ook in Thailand, maar dan met water. Het feest wordt m.i. verpest door mensen met super soakers, geweren die opgepomt worden en waarmee men dan een zeer krachtige waterstraal op mensen afschiet. Dat kan behoorlijk pijn doen en, zoals mij gebeurde, als er op je achterhoofd gemikt wordt of wat ik zag, iemand in de ogen schiet. Ook worden er, in Chiang Mai, grote ijsblokken verkocht, die je dan in een ton met water doet en niets vermoedende mensen ‘verrast’ met ijswater over hoofd en rug. Een Facebook vriend schreef: ‘Songkran is volledig over de top’. En zo is het ook. Bij het ‘ouderwetse’ feest gooide men een handje water of gooide men een klein bakje water voorzichtig over je schouder, vaak pas nadat er toestemming voor gevraagd werd. Velen komen op het Songkran feest af en hebben een hoop lol, maar een echtpaar dat mij mailde met de vraag ‘Waar kan ik leuk Songkran vieren?’ Die heb ik aanbevolen of te informeren naar een tempel in een dorp en zeker niet naar Bangkok of Chiang Mai te gaan.

11 April, 1 dag voordat Songkran officieel begint probeer ik nog maar even om mijn dagelijkse fietstocht te maken zonder te worden nat gegooid, want Thai doen niet aan officieel, die beginnen alvast met de lol. Ik kies een rit uit die voornamelijk langs de rijstvelden loopt en waar niet al te veel huizen zijn, om zo de ‘waterpret’ nog even te ontlopen. En het is gelukt! Dan probeer ik het morgen maar weer. Na een keer of 5,6 Songkran te hebben meegemaakt is voor mij de lol er gewoon af. Hogedruk watergeweren die doen je echt pijn. Een grote emmer ijswater over je heen, bij een een temperatuur van 36 graden, dat is gewoon niet lekker, daar zie ik de lol niet van in. Lol, dat maken Thai en toeristen die speciaal voor Songkran naar Thailand komen, wel. Overdag waterfeest en in de avond zijn de dames, doorgaans geholpen door nogal wat drank, ‘gewillig’. Het levert regelmatig ongewenste zwangerschappen. En daar denken ze in buurland Myanmar, waar het ook feest is, wat op gevonden te hebben. De pil, de morning-after-pil, viagra en zelfs condooms mogen er niet verkocht worden, er staat zelf gevangenisstraf op. Er zijn zelfs apothekers die hun winkel sluiten in die periode. Happy Songkran voor allen!

Twee weken in Nederland voor familie bezoek en dan toch weer Thaise vooroordelen tegenkomen. Zo zat ik in een restaurant van V&D, La Place met een tafeltje naast mij 2 vrouwen en een man. Een vrouw met man en een vrouw zonder man, zo typeerde ik ze. Het tafeltje naast mij was 1,5 meter bij mij vandaan en dus kon ik, of ik het nu wilde of niet, hun gesprek volgen. Het ging over vakantie en op enig moment vroeg de vrouw ‘zonder’ aan de vrouw ‘met’ of zij Freek nog wel eens zagen. Ben 1x met hem uit eten geweest zei de vrouw zonder, maar het werd verder niets, want hij wilde zo graag met me mee naar huis dat het lekkere eten ineens niet meer te verteren was. Freek zien we regelmatig zei de vrouw met, maar nu is hij op vakantie naar Thailand. (Mijn aandacht was getrokken). Ooh zei de vrouw zonder en het klonk toch wat teleurgesteld, dan had ik wel mee gewild! Och zei de vrouw met, hij is vast naar de goedkope hoeren en dan kan hij jouw niet gebruiken, lachte ze. Hoe zo dan? vroeg de vrouw zonder. Dat weet je toch wel zei de vrouw met triomfantelijk. Zo gaat het daar toe. Het is min of meer 1 grote hoerenkast, daar heeft een fatsoenlijke man of vrouw weinig te zoeken. Ooh zei de vrouw zonder toch wel teleurgesteld. Maar hoe weet je dat dan? Ik weet er alles van zei de vrouw met, terwijl haar man in de verte staarde. Ik laat me niets wijs maken. Op dat moment kon ik het niet laten me in het gesprek te mengen en vroeg aan de vrouw met: Hoe komt u aan die kennis over Thailand? Internet en reisgidsen antwoorde zij weer triomfantelijk. En u bent er vaak geweest? vroeg ik. Nee dat niet zei de vrouw, ben er niet naartoe te slepen! Ik woon er 8 jaar en ben met een Thaise getrouwd, voegde ik toe en vervolgde met: Ik heb een hele goede, zorgzame, mooie en lieve vrouw en we hebben sinds 3 maanden een dochter, waar zij heel goed voor zorgt, overigens zonder mij te vergeten. De vrouw met viel stil en haar man werd ineens spraakzaam. Is dat soms de reden dat jij er niet heen wilt zei de man, je noemt het goedkope hoeren maar deze man die er woont heeft alleen maar complimenten voor zijn vrouw. Dan heeft hij geluk gehad, bitste de vrouw met, waarop de man kaatste met de haast dodelijke woorden: Hij wel!

Vandaag ben ik 65 jaar geworden. Ouwe lul? Volgens mij valt dat wel mee. Maar als je 65 wordt kun je terug kijken naar hoogte punten, zoals mijn huwelijk in Nederland met als tastbaar bewijs zoon Robert die nu 35 jaar is. De ongeplande geboorte van Eva, mijn dochter die ik kreeg met mijn toen al ex-vriendin. Mijn huwelijk in Thailand met Yui leverde de zo gewenste dochter Robin op, die nu bijna 3 maanden is en ons dagelijks trots en blij maakt. Maar ook voetbal. Vroeger was ik er stapel gek op en de foto is zeg maar het sportieve hoogtepunt, al op mijn twaalfde. Hier sta ik als aanvoerder, 3e van links op de staande rij voetballertjes, met de beker in mijn hand. Wij, met jongetjes van 11-13 jaar wonnen in 1962, zeer onverwacht, het toen zeer bekende en sterk bezette Marathon toernooi in den Haag. Een toernooi eigenlijk voor A-junioren van 16 jaar. Het is al meer dan 50 jaar geleden maar staat nog geheel in het geheugen gegrift. Wie had toen kunnen denken dat ik 3 kinderen zou krijgen en als pensionado in Thailand zou gaan leven?

Burenruzie. Valentijnsdag is aan de buren waarschijnlijk voorbij gegaan. Normaal horen we hen nooit, maar op deze Valentijnsdag hebben ze ruzie. Het begon al rond 12 uur toen de buurman thuiskwam en avondeten gekocht had. Het eten zinde zijn echtgenote niet en dat was te horen ook. Zeker slecht geslapen of zo? De rest van de middag was het stil, de buurman was weg met de honden. Toen het tijd voor het avond eten was
vroeg buurman op geirriteerde en voor ons verstaanbare, toon aan zijn vrouw waar ze het eten dat hij in de middag kocht, gelaten had. De gepikeerde vrouw ‘riep’ hem toe dat ze het had opgegeten, waarop buurman ontplofte met een ‘En je zei dat je het nix vond!’. Na enkele krachttermen werd het weer stil bij de buren. Kijk daar heb ik nu nooit last van. Mijn Thaise vrouw lust geen kaas, bier en whiskey raakt ze niet aan.

Het werd een drukke middag. Eerst naar Immigration in Chiang Mai city om voor 1000 baht een re-entry te kopen voor mijn visum. Ik ga namelijk eind van de maand, voor 10 dagen, naar Nederland. Ben er vijf jaar niet geweest. Mijn broers en zussen vragen mij te komen, nu onze moeder slecht is. Ze is aan het dementeren en men denkt dat moeders mij binnenkort niet meer zal herkennen. Kan ik meteen haar 87-ste verjaardag meevieren. Terug van Immigration moeten de tickets geboekt worden. Het is een hele uitzoekerij en geen dagelijkse kost voor mij. Soms staat het zweet in mijn handen en loop ik, om geen glimlach van mijn 6 weken oude dochter te missen, een paar keer naar haar wiegje. Maar ze slaapt en weet niet dat papa binnenkort naar Nederland gaat. Uiteindelijk boek ik Thai airways voor de vlucht van Chiang Mai naar Bangkok en van Bangkok naar Amsterdam vlieg ik met de KLM. Zo kan ik in Chiang Mai door de douane en mijn koffer doorboeken naar Amsterdam. Nog nooit had ik last van heimwee, maar ik krijg nu al een rot gevoel dat ik mijn kleine Robin 10 dagen moet missen.

De verschillen zijn best groot. Vanmorgen met onze 5 weken oude baby girl naar het ziekenhuis voor een controle en een injectie. De wachtkamer zit vol met moeders en baby’s en al wat oudere kinderen. Zij allen komen voor een injectie en de meesten janken daarna alsof ze vermoord worden. En de moeders kunnen dan niet meteen weg met die schreeuwlelijk maar moeten 15 minuten wachten of er geen koorts opkomt.

Als onze dochter aan de beurt is en een injectie krijgt huilt ze een paar seconden en dan is het over. Ook wij moeten 15 minuten wachten en in die tijd krijgt Robin veel aandacht van de andere moeders. Een farang baby vinden ze bijzonder vanwege de blanke huid, een europese neus, grote ogen en de dikke bos zwart/bruin haar, belangrijke zaken in Thailand. Maar velen zijn vertederd door haar lach. Mensen zeggen dat baby’s niet ‘echt’ lachen, maar deze wel hoor, ze lacht op de juiste momenten.

En dan moeten we naar de KNO arts en daar zitten geen moeders met jankende kinderen maar al wat oudere mensen en er heerst stilte in de wachtkamer. Direct na de geboorte bleek namelijk dat Robin aan 1 oor niet goed kon horen. Daar zou vocht in kunnen zitten, komt vaker voor. Maar na de test bij de arts blijkt ze nog steeds aan 1 oor slecht te horen. Kan verbeteren, maar over 1 maand wordt de test opnieuw gedaan.

En van de rustige KNO wachtkamer gaan we voor controle van de moeder naar een volgende arts. Daar is het ook rustig, want de moeders die daar zitten zijn nog zwanger…..:)

Zo lang als ik mijn vrouw ken hoor ik vaak: Maar mijn moeder kookt beter. Niet dat ik zelf kook hoor, maar dit als reactie op het eten in een restaurant(je). Schoonmoeder logeerde en kookte, 3 weken bij ons, vanwege de geboorte van onze dochter, maar is nu weer terug naar Sukhothai en wat zegt mijn vrouw in de middag? Zullen we vanavond in het dorp gaan eten? Mij best zeg ik, maar waarom? Je moeder heeft heel wat eten in de koelkast voor je klaar gelegd. Ik ben het eten van Ma nu even zat, zegt Yui…..:)

Schoonmoeder blijft plakken……. Toen onze dochter geboren werd, kwam de nieuwe Oma nog dezelfde dag vanuit Sukhothai naar Chiang Mai en zij is 3 nachten bij haar dochter in het ziekenhuis blijven slapen om haar te helpen. Makkelijk, want dan kon ik thuis slapen. Maar na 4 dagen kwamen Yui en dochter Robin naar huis en Oma ging mee. Nu ruim een week later logeert Oma nog bij ons. Natuurlijk is het populair en fun om je schoonmoeder af te zeiken, maar nu doe ik er even niet aan mee. Oma helpt wat in de huishouding, maar houdt zich vooral bezig met eten. Eten koken en opeten. Het is haar hobby, ze eet echt de hele dag door. Na een maaltijd, zij heeft er 4 of 5 per dag, neemt ze nog een schaaltje pinda’s of een aantal sinasappelen of zo mee naar het terrasje. Met verbazing zie ik iedere dag weer de enorme hoeveelheid eten die ze naar binnen schuift. Oma is dan ook 83 kg zwaar en bij een lengte van 153 cm betekent dat, dat ze vooral ‘breed’ is. Schoonmoeder werkt ook wat in de tuin, haalt onkruid weg, hakt een overbodige boompje om enz. Uiteraard is de trotse Oma 24 uur per dag beschikbaar voor haar kleindochter, waarop de werkelijk ape-trots op is.
Toen ik vanmorgen, zoals gebruikelijk, een uur op de mountain-bike ging en thuis terug kwam, hoorde ik me daar een pest-herrie. Wat bleek? Mijn vrouw had authentieke Isaan muziek van YouTube voor
haar moeder op de tv gezet. Daar is Oma gek op. Originele Isaan muziek is niet om aan te horen. Eerst denk je dat je op een begravenis bent, maar het zou ook kunnen zijn dat iemand een grote steen op zijn voet heeft laten vallen. En….. de tv staat uiteraard in de huiskamer maar Oma had zich geinstalleerd op het terrasje, dus de volume knop was vol opengezet. Na een uurtje had ze er gelukkig zelf ook genoeg van. Afwachten hoelang schoonmoeder nog blijft.

SUKHOTHAI STORY: Iedere eerste dag van de maand is het pay-day voor schoonvader. Hij werkt in een nieuw resort in Sukhothai.
Werkt hij in de bouw dan is het loon 9.000 baht, maar als de bouw stil ligt dan doet hij de tuinen en dat levert 6.000 baht op. Nu is het niet zo dat hij zelf er veel van merkt hoor, want iedere eerste dag van de maand gaat schoonmoeder naar de baas en incasseert het loon, dat direct in haar BH gestopt wordt. Schoonvader krijgt iedere dag 20 baht om buiten te spelen en schoonmoeder zorgt dat er in de avond booz is.

Vandaag, dinsdag, zijn we naar de Amphur, zoiets als een stadhuis, in Chiang Mai geweest om de geboorte van onze dochter Robin aan te melden. Eigenlijk was ik 4 dagen geleden al geweest, maar toen wilde men geen aangifte van de vader. De moeder moest komen werd mij verteld. Dat vond ik vreemd, want het ziekenhuis had alle officiele
papieren al bij de Amphur afgegeven. Maar goed, de aangifte deden we vandaag, het kostte 1,5 uur, de helft was wachttijd en ja formlieren nalezen en nog wat invullen, daar kunnen ambtenaren wel even zoet mee zijn. Het leek wel of iedereen op dat kantoor vanmorgen 2 slaappillen geslikt hadden. Overigens de helft van de ca. 15 ambtenaren zaten voornamelijk de nixen. Toen we bijna klaar waren kwam er een Thaise vader zijn kind aangeven, dat kon gewoon. Ik vond het al vreemd dat ik dat zelf niet kon, maar naar nu bleek dat men dat niet wilde omdat ik geen Thai kan lezen en zij, als ambtenaar, natuurlijk geen risico nemen dat een naam verkeerd geschreven was. Pfffft en dan te bedenken dat alles officieel gemaakt was door het ziekenhuis met een handtekening van de dokter. Toen we terug kwamen was het inmiddels al 16.00 uur geweest en moest ik met de nieuwe Oma naar de markt. Op de motorbike, want voor de auto is daar geen parkeerplek. Wel, dat valt niet mee hoor, als ik de 55 kg van Yui gewend ben en nu een bijna 30 kg zwaardere Oma moet chauffeuren. Het rijdt eng en de achterband was ook niet echt goed opgepomt. De nieuwe Oma, die sinds de geboorte van Robin bij ons woont, kocht zo vreselijk veel voedel dat ik vrees dat ze nog tenminste 2 weken zal blijven. En als je dan denkt dat je het wel gehad hebt vandaag, gebeurt dit: Omdat het eind van jaar is had ik de kalender, met Thaise cijfers, alvast van de muur gehaald. Die kalender bestaat voor 3/4 uit een foto van de koning en 1/4 voor het kalendarium. Ik wist niet wat te doen met de foto van de Koning, gewoon weggooien kan als een belediging gelden, maar wat gebeurt: de nieuwe Oma pakt die kalender en gaat de zojuiste gekochte vis, die nog leeft, er op fileren!

Zie jij overeenkomsten tussen de 2 zussen?

Mijn schoonzus Lucky meet 153 centimeter,
Mijn vrouw Yui is 169 cm lang.

Lucky heeft een vrij donkere huidskleur,
Yui is nagenoeg blank.

Lucky spreekt een dialect wat men niet overal verstaat,
Yui spreekt keurig Thai met altijd de juiste aanspreek titel naar mensen toe.

Lucky moet er niet aan denken dat ze zwanger zou zijn,
Yui is o zo trots binnenkort moeder te worden.

Lucky heeft na de lagere school maar heel beperkt onderwijs genoten,
Yui studeerde aan een universiteit in Bangkok, vaak gratis omdat ze de beste van de groep was.

Zelf voetbalde ik heel veel jaren en als ik een bal zie kan ik het niet laten er mee te spelen.
Toen ik dat in Sukhothai deed en de bal voorzichtig en met een boog naar schoonzusje schoot, dook ze, met haar handen op haar hoofd in elkaar,
Yui is semi-prof beach volleybal speelster geweest.

Communiceren met Lucky is niet zo gemakkelijk, ze spreekt geen woord Engels,
Yui spreek prima Engels en ook een beetje Japans.

Lucky drinkt iedere avond bier met haar verloofde,
Yui is zeer anti-alcohol en toen ik laatst bier in een flesje kocht, meestal koop ik blikjes, wist ze niet eens hoe een flesje bier te openen.

Lucky heeft een hond als huisdier,
Yui koos voor een kat.

Lucky is iemand die vroeger bij haar moeder kwam uithuilen als ze gepest werd,
Yui heeft op de universiteit een jongen, na vele waarschuwingen omdat hij haar rok alsmaar optilde, dusdanig in elkaar gebeukt dat de jongen bij de directie ging klagen. Yui ging pas vrijuit toen de camera beelden erbij gehaald werden.

Lucky koopt, als ze haar salaris ontvangen heeft, als eerste een berg make-up,
Yui gebruikt geen enkele vorm van make-up.

Lucky heeft altijd sexy kleding aan: laag uitgesneden truitjes en super korte broekjes,
Yui laat een jurk al hangen als ze denkt dat die aan de korte kant is.

Lucky gaat vaak tot laat in de nacht met vrienden uit,
Yui krijg je met een stok nog niet de disco in.

Lucky is vrij gesloten en maakt niet makkelijk contact,
Yui maakt met iedereen een praatje en omgekeerd spreken mensen haar aan.

Lucky is 2 jaar geleden getrouwd, het huwelijk duurde nog geen maand,
Yui en ik zijn bijna 1 jaar getrouwd en volgens een voorspellende monnik duurt dat tot de dood ons scheidt.

Zie jij overeenkomsten tussen de 2 zussen?
Toch hebben beide dezelfde vader en moeder.

Normaal gesproken koop ik bruine bolletjes, maar er waren geen verse en dus kocht ik een half wit broodje. Maar dat ging snel op want mijn vrouw vond dat ook lekker en dus moest ik weer nieuw kopen, een heel brood dan maar. Wat blijkt: Een half broodje kost 30 bath en een heel brood 65 baht. Heb maar 2 halfjes gekocht.

Overigens zag ik laatst in een winkel de volgende reklame: Flesje bier 30 baht. Promotie: 3 voor 100 baht.

Het werd een bewogen dag, die startte om 7 uur in de ochtend om om 8 uur naar het ziekenhuis te rijden voor de afgesproken zwangerschaps-controle. Maar daar aangekomen besliste de dokter dat de bevalling meteen opgewekt moest worden. Nadat Yui 3 uur aan het infuus had gelegen, was er weinig bereikt. Robin is via de keizersnee ter wereld gekomen in het McCormick ziekenhuis in Chiang Mai, op 23 december 2014, om 17.46 uur en weegt 3430 gram. Mijn dochter ziet er prima uit en is, zo zegt de dokter, kerngezond. Haar namen zijn: Narinthara, Maria met roepnaam Robin. Yui is ook in orde, maar heeft wel een flinke tik meegekregen. Ze heeft veel pijn en rilt over haar hele lichaam, omdat ze het koud heeft. Dat komt door de rugprik die ze kreeg. De vader is ongeschonden uit de stijd gekomen en is wel erg trots op beide girls.
Rond 19.00 uur arriveerde de familie uit Sukhothai, t.w. de nieuwe Oma en Opa alsmede schoonzusje met verloofde. Oma en Opa bleven overnachten in het ziekenhuis, de 2 anderen sliepen bij mij thuis op de bank. Vanmorgen vroeg Yui gebeld, ze is ietsje beter maar niet veel. Robin verblijft nog in de nurserie en Yui heeft haar bij de geboorte gezien, maar toen was ze deels onder narcose en dus maakt ze pas in de loop van de ochtend echt kennis met haar dochter.

Dorpsroddel. Thailand is niet alleen het land van de glimlach maar zeker ook het land van de dorpsroddel. Het is al bijna 2 jaar geleden dat Yui en ik weer eens naar haar ouders in Sukhothai reden. Dan slapen we eerst een nacht in een hotel om Yui de volgende morgen bij haar ouders af te zetten. Voor haar een familie-dag en voor mij meteen doorrijden naar Phetchabun om daar mijn dochter Eva te bezoeken. Die keer brachten we overhemden en handdoeken die we niet meer gebruikten mee, daar zijn ze in Sukhothai nog blij mee. De kleding zat in 2 grote transparante zakken gepropt en dat viel de buurvrouw op. Ik reed, zoals ik al schreef, meteen door naar Phetchabun. De buurvrouw die ook wel eens een scoop rond wilde bazuinen vertelde iedereen dat ik Yui weer terug naar haar ouders had gebracht met haar kleding in 2 grote zakken en meteen weer vertrokken was. Aan het eind van de ochtend kwam de roddel ook bij schoonmoeder aan. Ze gaan binnenkort TROUWEN!! Brieste zij de onheilsbrenger toe, vertelde Yui mij toen ik weer terugkwam.  Lees verder