Vast in Thailand zonder visum

Will Sabel (82) zit in een rolstoel en is bijna blind. In februari krijgt hij een verontrustend telefoontje in het verzorgingshuis: zijn dochter Inge is doodziek en moet geopereerd worden. Ze zit dan al 9 maanden vast in Thailand met haar man, onder erbarmelijke omstandigheden.

Inge en Job Heemkerk vertrekken in 1999 naar Zuidoost-Azië. Naar eigen zeggen om 'met minder geld, meer gelukkig te worden'. Vader Will Sabel ziet dan al niets in de plannen van het paar. 'Dom, het is nergens zo goed als hier in Holland, de hemel op aarde. Zij gingen juist de antieke kant op.'

Toch gaat het Inge en Job aanvankelijk voor de wind. Na een verblijf op Bali, waar ze een restaurant uitbaten, vertrekken ze naar Sihanoukville in Cambodja. Daar verkoopt het paar sandwiches aan supermarkten. In 2009 schenkt Will Sabel hun zelfs geld om een eigen zaak van de grond te krijgen.

Aan de grond. Maar de zaken gaan slecht en Job en Inge lopen een huurachterstand op van 3000 dollar. Herhaalde verzoeken om meer geld te geven wijst Will in die tijd van de hand. 'Ik zei tegen ze: ik heb 8 kinderen, dus doe maar kalm aan.'

Job en Inge komen volledig aan de grond te zitten. In mei 2010 nemen ze de bus naar Thailand en kloppen daar aan bij de Nederlandse ambassade. In Cambodja is namelijk geen Nederlandse vertegenwoordiging. 'We hoopten dat de ambassade onze familie onder druk kon zetten om geld te geven', vertelt Job.

Verlopen visum. Maar de familie betaalt niet. Totaal berooid overnacht het echtpaar op bus- en treinstations. Hun visa voor Thailand verlopen en ze worden veroordeeld tot een boete van 150 euro. Die kunnen ze niet betalen. Ze belanden in het Immigration Detention Centre in Bangkok: hij in een mannencel, zij in een vrouwencel.

Het wordt een gevangenschap van in totaal 258 dagen. Er zijn voor zo'n 250 gevangenen maar 2 toiletten en vechtpartijen zijn aan de orde van de dag. Maar ondanks bemiddelingspogingen van de ambassade houden de families in Nederland de hand op de knip. Ze vertrouwen het verhaal van Inge en Job niet.

Drugs en zo. Will Sabel: 'Wij dachten dat ze gekke streken aan het uithalen waren. Met drugs en zo.' Ook de zus van Job was wantrouwig, zegt hij. 'Ze schreef: er zal wel iets anders aan de hand zijn, want voor een dag zonder visum kan jij niet zo lang vastzitten.' Al gaf zijn verleden volgens hem geen aanleiding om zoiets te denken.

Dan wordt Inge ziek. Noch het Immigrant Detention Centre noch de Nederlandse ambassade kunnen de operatie en de terugvlucht bekostigen. Inge vertelt dat ze uiteindelijk haar vader gebeld heeft met de mobiele telefoon van een van de ambassademederwerkers. 'Dat was janken, janken, janken.'

Geen tweede keer. Will betaalt zon 1500 euro voor 2 tickets Bangkok-Amsterdam. Of hij het geld terugziet, interesseert hem niet. Daarover is niets afgesproken, zegt hij. Inge is inmiddels 44, Job 59. Ze proberen in Nederland weer overeind te krabbelen. Momenteel wonen ze in een centrum voor dak- en thuislozen in Helmond.

Toch wil het echtpaar op den duur terug naar Azië. 'Als ze dat doen zijn ze hartstikke gek', zegt Will Sabel. Van hem hoeven ze in elk geval niet nog een keer iets te verwachten, zegt hij nuchter. 'Nee, wie zijn kont brandt moet op de blaren zitten. 

Bron: www.rnw.nl