Wil je jouw eigen verhaal publiceren? Mail dan aan redactie@sifaa.nl

Meer verhalen?   Klick hier

Klein verhaaltje over een klein hondje.

Maanden lang zeurde mijn vriendin om een hond, maar een kleintje dan? Ik zag er niets in, weet van tevoren dat ik kan opdraaien voor het uitlaten. Maar op een zaterdag-avond wandelden we op een markt en daar zag ze een leuk hondje. Kosten 200 baht, minder dan 5 euro. Mag ik die kopen vroeg mijn vriendin? Dan neem ik hem maandagmorgen mee naar mijn moeder in Phetchabun. Nou ja, dat is prima natuurlijk. En dus kocht ze Joeri.

Op maandagmorgen bracht ik vriendin en hondje naar de bus, op naar Phetchabun, dacht ik. Onder geen voorwaarde mocht het kleine hondje mee reizen. Dus ging Joy alleen met de bus naar de familie en stond ik met het beestje in mijn armen. Onderweg naar huis stopte ik bij een dierenwinkel om een grote kooi te kopen, want de gedachte dat ik een week lang de ontlasting in huis kon gaan opruimen beviel me helemaal niet.

Zeker het was een schattig beestje en overdag liep hij in tuin. Net toen Joy terugkwam werd het hondje ziek. Toen we er mee naar de dierenarts gingen bleek hij wormen te hebben waartegen hij niet was ingeent. Wist ik veel en Thai doen dit meestal niet. Gaat ie dood, dan gaat ie dood.......Volgens de dierenarts was het 50/50 of het hondje het zou overleven.

De dagen er na werd het niet beter, ook niet na weer nieuwe medicijnen. Het hondje 'huilde' waarschijnlijk van de pijn en op een vroege ochtend om 06.00 uur haalde Joy het diertje uit zijn kooi, wikkelde het in een oude handdoek en legde het naast haar neer in bed. Onmiddellijk was het huilen over. Rond 7 uur werd Joy wakker, het hondje was dood. Het lijkt er op of het diertje gewacht heeft totdat hij bij haar was.

Joeri ligt begraven in de tuin, een grote steen boven zijn grafje en er boven staat altijd een bloeiend plantje.

Berthy

Meer verhalen?   Klick hier