Sifaa.nl  Nieuws- en Informatie magazine voor Thailand en een beetje Azie.  Nieuwsbrief                Colofon      

" tGenteneeRke van de Mekong " - gewaardeerd Vlaams gastschrijver op Sifaa.nl

Is het leven van de expat saai? (5)

Zestig km van Phon Phisai ligt Pakkaad, een provinciaals nest waar alleen op de wekelijkse marktdag wat te beleven viel. Toen ik er in 2004 voor het eerst kwam, zag je langs de provinciale weg een politiepost, de Boerenleenbank, een ijzerwinkel, een Kodakshop en twee brommerboeren( Honda en Yamaha). Een pomp naast de Family market. Geen internet. Wel een busstationnetje achter een paar struiken. Een roeste ambulance zonder sirene. O ja, ook een hoerenlopershol zonder rode lampen.

Het mooiste plekje is nog steeds het restaurant Koongkamkoen, verscholen achter een tempel in een U-bocht van de Mekong. De eigenaresse, Poekie voor haar lovers, heeft een glorievol terras gebouwd, waarover de wilde Laotische winden door de haren waaien van de bevoorrechten, die er hun “tea money” komen uitgeven. Links kamers beschikbaar voor het korte genoegen, rechts VIP voor het genot van een luxe bad, met of zonder body to body. Kortom, de Thaise variant van het echte leven.

Heerlijke keuken, behalve op woensdag, want wordt de kokkin vervangen door de schoonmaakster...en dat betekent -vrank en vrij- ”propere vuiligheid op het bord”.

De naburige tafel was bezet door een gezelschap dat zat te middagmalen met whisky als doorspoelmiddel. De vetste vrouw maakte met haar schelle stem duidelijk dat ze niet begreep hoe mensen in de omliggende dorpen, zo konden overleven, als beesten in houten kooien met een dag van gras...

Mijn tafelgenote werd zo opgewonden van die bijtende bek, dat ze simultaan begon te vertalen. En een boekje opendeed over de grote smoel van de linkertafel.
Ik ken haar goed, die madam, hoewel ze mij nu niet herkent. Ze leefde met haar dochter in de kleinste hut van het buurdorp, waar mijn zus woont. Ze heeft haar dochter naar een bar in Pattaya gestuurd met de opdracht om farangs te versieren, die grond voor haar wilden kopen. Tien jaar geleden kwamen de rubberbomen tot productie. Deze geluksvogels moesten daarna alleen maar het vloeibaar goud tappen, maar kijken nu neer op de arme boeren van weleer.

Mijn tafeldame, dochter van zo een onfortuinlijke boer, kreeg geen rijstkorrel meer naar binnen. Kom, laten we opstappen, voor ik nog meer vertel over dit soort verraders van de “arme roodhemden”.

Is het leven van de expat saai? (4)

Ik vertoef gaarne op een terrasje met ogen en oren open. Amazon, veelal onderdeel van een pompstation en vaak voorzien van een 7-11 minimarkt, is mijn favoriet. Uitstekende cappuccino voor een euro, een ijsje omwikkeld met Belgische chocolade voor dezelfde prijs, veel planten en een fontein onder een schaduwrijk afdak. Bovenal, de praatgrage gaande en komende man en vrouw zijn niet onbelangrijk.

Het was vanmorgen weer subiet raak: de ranke dienster was duidelijk niet uitgezocht op haar kennis van de dranken, maar was in overeenstemming met het design van de zaak , zal ik maar beleefd zeggen. Terwijl ze zich afwendde om een een glaasje ijswater te halen, kwam een witte acht cilinder /4WD aan met zwarte opstap en eveneens zwarte 20 inch Lenso wielen op het duurste type Yokohama banden. Vanachter de ruiten met 80% UV werende zwarte film kwam een veertiger met elegante tred het terras opgezweefd. Zwartglanzend borsthaar krulde vanonder zijn witte polo. Een zwarte riem klemde zijn witte Levy’s boven zwartlederen Adidas. Hij bestelde ijskoffie en kopieerde, met de oren van zijn Ray Ban tussen zijn lippen, het silhouet van de serveerster.

We worden toch maar verwend in Thailand, is het niet, amigo? Ik grinnikte als een goede verstaander. De gringo vertelde verder, dat hij een handeltje had met landbouwchemicaliën; ik ging er niet op in, omdat ik de toon meende te herkennen van de toffe jongens van de Albert Cuypmarkt tijdens mijn vorig Amsterdams leven.

Een witte Nokia N8 in zijn gebronsde linkerhand begon te trillen, waarna hij “yes my darling over 2 hours” lispelde. Met een dieper “ciao amigo” klom hij in zijn Landcruiser Prado Limited. De design zit bij die gringo ook wel goed, dacht ik terwijl hij zijn 4 uitlaten opwarmde.

Is het leven van de expat saai? (3)

Een vriend vroeg me, om mee te gaan kijken voor een tweedehandswagen in Udon, vooral bekend om het Robinson Plaza en de luchthaven, die oorspronkelijk werd gebouwd voor Amerikaanse bommenwerpers. Voor ons een mooie plek voor uitstekende cappuccino. Een rugzaktoerist met zijn moneybelt vol creditcards knoopte een gesprekje aan. Hij was blij in dit vriendelijke land vol glimlachende mensen vakantie te houden, vertrouwde hij ons toe. Ik knikte en hield mijn mond.

Een paar kilometer en route...en ja hoor-terwijl hij naar de berijdster van een Yamaha Fino loenste- gaf de politieman mijn pick up truck een verveeld handgebaar, dat ik opzij moest voor controle. Van zodra hij in de gaten kreeg dat een farang(westerling) uitstapte, schreeuwde hij 3 maal “taailaand” en wees met een graaigebaar naar mijn internationaal kenteken, dat Latijnse lettertekens heeft, omdat de Birmezen, de Lao, de Cambodjanen en de Maleisiërs de Thaise krullen niet kunnen lezen. Ik wist dat het mij hoe dan ook geld zou kosten, dus gaf ik weerwoord en zei naar waarheid, dat dit kenteken door de Provinciale Transport Dienst van Nong Khai was afgegeven. De oude schooier trok wit weg en schreeuwde dat ik maar met mijn Toyota moest oprotten naar mijn eigen provincienest aan de Laotische grens. De jonge dienstdoende officier wou de oude rot geen gezichtsverlies laten lijden en stelde een symbolische bijdrage van 5 euro voor.

Terwijl ik met de glimlach betaalde, wendde de arme arm der wet zijn barse blik naar een volgende Yamaha berijdster. Ik hoopte stiekem dat ze op weg was naar de luchthaven om haar boyfriend op te halen en hem ter plekke van zijn geloof te doen afvallen.

Is het leven van de expat saai? (2)

Reeds om 8 uur vanochtend was de zon zo fel ,dat ik aan de Laotische overkant van de Mekong, die hier 1 km breed is, de donkergele streep kleigrond kon zien tussen het water en het oevergras. Nu is de waterstand weliswaar laag, omdat de Chinese dammen gesloten zijn, maar vorig jaar was het zo erg dat de scheepvaart gestremd was. De platbodems brengen hout naar Vietnam.

Mijn ronde begint bij de houten huisjes van de monikken en loopt over het terrein het BigSnake guesthouse naar het voorouderhuis tegenover de tempel van de Vietnamese middenstanders. Terugtocht langs het conferentiegebouw naast het nonnenhuis. Dat doe ik nu al 7 jaar, dus alle bewoners en vrienden van de tempel groeten me, omdat de abt mij de eretitel Naa Farang (Oom Westerling) gegeven heeft.

Een dame in het wit gekleed schuift de deur van het retraitehuis open en vraagt of ik ook gisteravond hier langskwam met een rode zaklamp. Toen ik dit bevestigde nodigde ze mij namens de monnik uit om koffie te drinken. Ik kreeg al gauw de indruk dat ze Engels sprak met een Italiaans accent, maar toen ik informeerde of ze in Europa gewoond had, werd haar stem schel en listig en sneed op hoge toon een ander onderwerp aan...

Terwijl ik het tuinhek opende op weg naar mijn tweede kop koffie hoorde ik heftig schoppen tegen de deur van mijn overbuurman. Hij opende samen met zijn vrouw de luiken van de slaapkamer. Een bezoekster gooide een foto naar hun hoofden en schreeuwde dat de leugenaar verteld had dat hij alleenstaande was. De lijkbleke gezichten kleurden eerst paars van woede om daarna -terwijl de ongewenste bezoekster op haar brommer wegreed- af te zakken naar rode schaamte.

Ik heb 30 jaar voor 9 uur door de Amsterdamse ochtend gelopen, maar beide taferelen had ik nog niet gezien voor de zon opkwam boven de Amstel. Liefde en oorlog, het is nooit ver weg in Thailand, maar om Amsterdam nou saai te noemen...

Is het leven van een expat saai?  

Een paar koele weken achter de rug. De buurvrouw staat zich af te vragen of ze de was droog zou krijgen. De honden snuiven, alsof ze nadenken of ze willen wandelen door het benevelde gras. Ik stap in mijn routine en loop tussen de tempelgebouwen naar de Mekong. Draden tussen de struiken langs de rivier gaan op mijn bril kleven. Het trage water uit Tibet blaast kilte door mijn dun haar. Ik ruik de wierook, die een vroege gast heeft aangestoken bij het voorouderhuis.

Ik moet straks even bij Tesco langs, want ik heb de laatste 3 Israëlische dadels fijngekauwd bij de koffie. Ineens kaatst de zon in de rug van de staande Boeddha. Als een een reli reus dondert hij zijn schaduw op het water. De Lao aan de overkant kunnen er niet naast kijken: 36 meter hoog in de goudkleurige hoogglanslak.

Drie vrijwilligers slepen de buitenboordmotor de trap af naar de sloep van de abt. Eergisteren is een non overleden. Haar as is vermengd met bloemen en moet uitgestrooid. Kom mee aan boord, zegt een familielid. Op de boeg zit een bevriende monnik, hij onderbreekt zijn grappen om een filmpje te schieten met zijn mobieltje. Hij wil mijn kennis over het communistische buurland testen. Blijkbaar ben ik geslaagd. Hij geeft mij een deel van het reuzeboeket witte rozen, want hij wil nu bidden met samengevouwen handen.

Wanneer we de steven wenden naar de 7 platformen, die de oever opvrolijken, waait een zoetig deuntje uit de bloes van de schipper. Tijd voor het ontbijt, zingt hij, terwijl hij de motor uitschakelt.

Terwijl ik mijn broekspijpen afrol, denk ik terug aan de ochtendwandeling in een vorig leven. Van het station Waterlooplein naar de Munt, was er altijd wat te zien of te bedenken. Ik verkies de wandeling naast de Mekong, maar Amsterdam saai?
 

Goed ziek, gelukkig.  

Een gewone winterdag in Phon Phisai, twee dagen voor mijn verjaardag. Ik sta op en voel een kleed van koud zweet over me hangen. Het is acht uur, twee uren later dan gewoonlijk. Ik trek snel mijn hand terug van het slaapkamerraam omdat het koud aanvoelt, gevoed door de kille rivierwind uit Laos. Door de opening stroomt de eerste zucht zonnewarmte, weerkaatst door de 30 meter hoge chedi.

Sinds een paar maanden staat een reus van een Boeddha, zes meter hoger, massief en hardnekkig te pronken in de nieuwste UV veilige hoogglans. Gelukkig staat ie met zijn rug naar me toe, want ik ben bang dat deze hoogtechnologische lichtstralen in mijn duistere binnenste kunnen kijken, als een religieuze röntgen.

Trager dan gewoonlijk slurp ik van de Senseo, die smakeloos wegslikt, een beetje zoals de jongeling,die zijn onschuld verliest na de eerste verleiding. Ik heb geen zin om het wereldnieuws van voorbije nacht te lezen, het repeterende getwitter zou teveel beuken tussen mijn koortsige oren.

Op het nachtkastje ligt een postpakket uit Europa: goed idee om paar dagen te dompelen in voorbije jaren? Het bovenste boek in de doos is “Platform” van Michel Houellebecq. Het citaat van Honore de Balzac op het voorblad is meesterlijk: “Hoe verachtelijker zijn leven is, hoe meer de mens eraan hecht; het is dan een protest, een gedurige wraakoefening.” Dat moet wel satire zijn, mijn leven is niet verachtelijk, hooguit een beetje saai, maar met mooie momenten van verrukking, verbazing en ondeugd...en ik hecht eraan.

De zon stijgt, mijn goesting om te lezen neemt toe, gelukkig dat ik ziek ben.

Phon Phisai, 16 januari 2012

De docent sociologie van de Gentse rijksuniversiteit zei 40 jaar geleden dat het interviewen van een sleutelfiguur soms een uitstekende bron van kennis kan zijn...en dat moet toch niet te moeilijk zijn, voegde hij er een beetje venijnig aan toe. Om daarna fijntjes te vervolgen met...maar die sleutelfiguur moet wel met zorg gekozen worden he! Die halve toon te hoog van dat laatste woord verraadde dat het een examenvraag zou worden.

Toen vanmorgen de twittervraag binnenrolde “ja maar wat merk je nu zelf van die zondvloed?” dacht ik meteen aan de vestigingsmanager van “onze” Tesco. Maar voldoet hij aan de criteria voor de sleutelfiguur? Hij is sinds de opening-anderhalf jaar geleden-de eindverantwoordelijke. Hij is goed opgeleid en spreekt Engels op hoger management niveau. Het is een lastige winkel omdat hij werkt voor een typische roodhemden provinciestad waar de verbouwing van rijst nog steeds beeldbepalend is. De daarbij behorende cultuur is niet de soepelste der werelden. Ook privé is de manager een stabiel persoon: hij huurt een bungalow bij een vriend, zodat we ook een informeel een beeld hebben. Oef, geslaagd voor sociologie.

We kunnen van wal steken met ”wat merk je zelf van de overstromingen?”.

Er zijn veel ongemakken zoals leveringen die niet of te laat aankomen. We hadden een paar dagen geen water, later konden we water gerantsoeneerd verkopen en ons hoofdkantoor importeert nu water uit Maleisië, wat voordien werd tegengewerkt door de douane. Hoewel er enorme hoeveelheden rijst liggen te rotten rond Bangkok, konden wij blijven leveren uit voorraad, zelfs 3 soorten Jasmin! We zaten een paar dagen zonder suiker, maar verkopen nu 3 kg per klant. Ook de melk is terug van een paar dagen weggeweest. Noedels zijn niet aan te slepen, een uur na openingstijd zijn de rekken leeg: dit komt omdat noedels als reserve voedsel wordt beschouwd. Palmolie is ook een probleem-niet alleen omdat het een basismiddel is in de Thaise keuken-maar ook omdat veel Lao het komen opkopen: de Thaise regering subsidieert en het kan dus met grote winst per langstaartboot over de Mekong gebracht worden.

Het is een opvallende dans der tegenstellingen: sommige rekken waren dagenlang leeg. Maar op de gangpaden tussen andere schappen struikelden de klanten over de dozen, omdat de vakkenvullers niet kwamen opdagen. Gelukkig verkoop ik geen pompen, zoals mijn collega’s van de hypermarkten in de provinciale hoofdvestigingen.

Ik hoop dat de slachtoffers van de zondvloed de strijd volhouden, om daarna weer te kunnen dansen, dit keer de dans der solidariteit.

Zoals gewoonlijk snuffelde ik samen met de honden langs de oever van de Mekong in de richting van het stadscentrum. Vlak voor het afwateringskanaal bij de tempel van de Vietnamese middenstanders staat een hut op palen, die een schitterend uitzicht biedt op de rivierbocht, die Phon Phisai genoemd wordt.

Soms stoppen buurtbewoners voor een praatje. Jongedames die informeren naar mijn echtelijke staat, gastarbeiders met vakantie die een beetje Engels willen oefenen, een directeur die vraagt of ik vrijwilliger wil worden in zijn school, een jogger die wil controleren of het waar is dat alle farangs rijk zijn, een fietsster die mij uitnodigt voor de opening van haar restaurant, een man die vraagt of ik een stuk bouwgrond wil kopen.

Vanochtend kwam een man aangelopen met een handkar en een mes bevestigd aan een stok. Hij knikte en vroeg niks. Hij hield halt bij een palmboom en hakte een tros palmpitten weg. Hij plofte die klomp met een zwierig armgebaar in zijn kar. Ik probeerde die bonk vruchten op te pakken, maar het lukte niet met 1 hand. Mijn andere hand kon ik niet gebruiken, want die tros heeft grote stekels aan de onderzijde. Hij plofte er nog vijf neer. Zijn handen achter de rug, keek hij mij een beetje weifelend aan. Ik schaamde me een beetje voor mijn onbekwaamheid.
Ongevraagd gaf hij mij een lesje landbouweconomie. Elke tros weegt 30 kg. Ik krijg 3 euro voor deze klonter. Dus deze boom schenkt me nu 18 euro. Mooie ochtendwandeling, toch?

De honden dachten: wat moet jij met deze wetenschap? Ze snuffelden verder, maar lieten voor de zekerheid toch hun geur achter. Je weet maar nooit in deze onzekere tijden, glimlachte ik naar de rijkgeplukte man.

Contraspionage in de achterkamers van de zondvloed.

De Nederlandse specialisten voor de waterhuishouding hadden het nog zo netjes gezegd tegen de ruziemakende ministers; ze hadden zelfs dichterlijke termen gebruikt toen ze de boodschap voor de zoveelste keer moesten herhalen tegen de wantrouwige tolken. De watermassa die staat te klotsen en te dringen aan de poorten van Bangkok is acht miljard kubiek sterk. Jullie pompen een piepstroompje van 200 miljoen door jullie kanaaltjes naar de zee. Ga nou eens eindelijk samenwerken en volg de adviezen van mensen, die niet alleen water drinken, maar ook weten hoe het naar de zee te dragen.

De kakelende gezagsdragers en hun slippendragende roodhemden “kabinet adviseurs” begonnen nog scheller te schreeuwen dat die Europese dijkenarbeiders een toontje lager moesten zingen, want het ging niet om de pompen maar om de rompen.

Met een paar populistische programma’s konden de stemmen van de roodhemden weer snel veroverd worden, indien de regering zou vallen. En die geelhemden zijn nu dubbel onbetrouwbaar, want waarom eisen zij het afkondigen van de noodtoestand?
Die geelhemden weten dat het leger dan de baas is in het land. Elitetroepen, die de geelhemden steunden, waren de laatste coupplegers en konden daardoor de opperste leider van de roodhemden afzetten, de broer van de huidige eerste minister. En bovendien dreigt er nog steeds wraak op de geheime scherpsschutterseenheid, die een naar de roodhemden overgelopen generaal heeft afgeschoten.
Het gaat dus niet om pompen, maar om rompen. En al die buitenlanders die hier hun praatjes opspuiten, doen ons niet de verkiezingen winnen.

Wekenlang hebben de hoge heren geweigerd om internationale hulp te accepteren, want het publiek zou wel eens kunnen gaan twijfelen aan hun kunde. De ergernis van de donoren liep zo hoog op, dat de Amerikaanse marine lekte dat ze een speciaal uitgeruste hulpvloot met waterzuiveringsinstallatie en reddingshelicopters, die al een week lag te wachten, hadden teruggestuurd naar Singapore.

Vriend Fons maakte deze schitterende nieuwscollage om de politiekers dit nog eens goed onder de neus te wrijven. Zelfs de flesjes water van de laaggeachte Lao 's moesten ze drinken...
Thailand's Flood Relief Operations Center and the Bangkok Metropolitan Administration have agreed with a plan to dig a water passage across five roads in hope of speeding up the flood diversion to the sea.
Thai authorities agree to dig roads to hasten floodwater release

Eerst hadden ze het heel anders beslist:

Transport Minister Sukumpol Suwanathat on Friday confirmed the government would not demolish roads in eastern Bangkok for drainage of floodwater into the sea via Samut Prakan.

"After a thorough survey of eastern Bangkok, no roads have been found to block the water flaw," he said.

Sukumpol said efforts will be intensified to dredge existing canals and waterways in order to speed up the diversion of floodwater to the sea.

Several canals have yet to be used to full capacity in drainage efforts, he said.
De vraag is wat hebben de Jappen de Thais in het oor gefluisterd? T'is dat of we sluiten onze fabrieken, die jullie hebben laten onderlopen (maar dan in het japans..., het zal wel zoiets geweest zijn, want het geduld van de Jappen was ver op... OK!
En nog een zware beslissing:

Laotiaanse flesjes water mogen dan toch naar het rampgebied..A number of 192,000 drinking water bottles worth a total of US$32,000 have been cleared for transportation to the National Stadium.

The water, passing Nong Khai customs checkpoint at 4pm on Friday, is part of aid from Laos to its neighbouring country.

They will be transported to the National Stadium, one of government centres for donations, by eight trucks. Supporting the donation include Beer Lao Co Ltd and Dao Ruang Co Ltd.

En: Prime Minister Yingluck Shinawatra on Friday said she has no plan to travel to India next month to meet former prime minister Thaksin Shinawatra as rumoured. Neen, ze moet op het huis van haar broer letten.

Friday morning's overflow from Chao Phraya River exacerbated the inundation. Several sections of Charansanitwong Road were submerged chest-deep.
The Chansongla residence of former prime minister Thaksin Shinawatra, also located on Charansanitwong Road, saw the water risen to the waist.
Als uitsmijter heeft de Japanse ambassade medegedeeld dat 2 Japanse specialisten de luchthaven van Suvarnabumi aan het inspecteren zijn, want tientallen keren hadden lokale "specialisten" verteld dat de luchthaven van Don Muang veilig was...tot ze alle vliegtuigen begonnen weg te halen.

Soms is een klein berichtje op een vroege ochtend mijn-wereld-nieuws.

Het is 5 uur en de ventilator is uitgevallen. Het is helledonker. Ik ruk mezelf net wakker genoeg om de zaklantaarn op het nachtkastje te pakken. Mijn eerste gedachte gaat naar 800km zuidelijk: zou de totale chaos uitgebroken zijn in het verzuipende Bangkok, waardoor hier de elctriciteit moet afgesloten worden? Ik wandel voorzichtig rondjes om het huis: zelfs de honden vertrouwen de boel niet en volgen mij.

Half uurtje later klikt eerst de pomp en daarna ruist de vriezer. Oef, Sodom en Gomorra zijn niet vergaan, het was slechts de bewaker van de provinciale centrale die in slaap gevallen was.

Hop naar binnen, naar de Senseo en de computer. Terwijl het schuim nog prikkelt op het kopje Douwe Egberts, licht het eerste bericht op van vriend Fons uit Bokrijk, die Belga citeert: Brouwerij Huyghe wint de prijs voor het Beste Bier Van De Wereld.
In youtube zie ik Alain De Laet op de ladder vol trots tappen uit zijn hoge koperen ketel. Ik herken hem. Ik was uitbater van cafe Het Muzeke op de Gentse Vrijdagmarkt. De eerste bezoekster was mijn lief. Ik open mijn facebook: zij logt net in en schrijft in Nimes, dat ze mijn youtube melding leuk vindt. Ze herinnert zich vast hetzelfde als ik. Klein lief in een grote wereld.

Waarom ga je niet een poosje in een tempel wonen, vroeg een vriend. Ik moest hem het antwoord schuldig blijven. Ik ben dagelijks te vinden tussen de tempelpoorten, ik ken veel monniken, ik ben er zelfs een poosje vrijwilliger geweest. Maar deze vraag had ik mijzelf nooit gesteld, omdat ik voel dat zo een soort leven buiten mij staat. Zoals jazzmuziek mij zeer vertrouwd is, maar geen moment de mogelijkheid voel om muzikant te zijn. En dat ik er nog steeds van droom om beter te leren drummen is slechts een randverschijnsel, net zoals ik naar foto’s kijk om te weten hoe ze gemaakt werden.

En natuurlijk weet ik wel, dat sommige zaken niet kunnen. Sex is verboden, maar ik zag dat je tijdelijk kan intreden en kan uittreden als welke nood dan ook te hoog wordt. Bovendien is mijn leeftijd de dagelijkse drift voorbij.

Eten in de tempel mag uitsluitend om 7u en om 11u; ik krijg gegarandeerd hoofdpijn bij zulk een regime. Maar ik hoorde al fluisteren dat de abt dispensatie verleent om medische redenen, wanneer je in de beslotenheid van jouw kamer iets nuttigt.

Tijdens de avondwandeling met de honden, zag ik groepen oranje gewaden als volleerde guerilla’s tussen de gebouwen schuiven. Andere novicen schoten langs op hun klepperende sandaaltjes, hun zwarte bolletjesgeweren onder de arm.

Zo vlak na zonsondergang kleurt de hemel rood met zwarte vlekken. De veelkoppige Naga’s of Mekongslangen prijken boven de toegangsbogen en staan opgesteld naast het altaar op de oever. De gebouwen stralen nog hun warmte af, maar de koele avondwind geeft het duistere terrein met zijn grote geurige bomen iets dreigends. Niet de zoete fleur van de ochtendgezangen, maar de zware toon van het onbekende. Ik huiver wanneer de volgende groep Boeddhistische guerilla’s langs me heen stuiven en wandel naar huis.

Ik moet aan het nieuws uit Tripoli denken. Ik grom: het lijkt hier wel de tempel van Sirte. Ik zal die vriend bellen, dat ik het antwoord op zijn vraag gevonden heb.

Het is 50 jaar geleden, maar ik zie het nog voor mijn ogen gebeuren. Pepe* is een grote forse man: hij werkt een aardappel in een keer naar binnen, ik hoor een klep ergens onder zijn hoofd openen en de patat ploft dof in zijn maag.

Meme* is een kleine vrouw, kromgetrokken van de reumatiek en schept met haar scheve hand appelmoes op mijn bord.

De trekbel klingelt door het huisje van de Gentse Coupuregang*: de postbode brengt de groene cheque voor de gepensioneerde cipier. Bompa* legt twintig frank op tafel: ik mag een desserke* gaan kopen.

Mijn vrouw One had van de magieman het advies gekregen om een voorouderhuisje te plaatsen in onze tuin. We hadden bij de aanvang van de bouw weliswaar de monniken uitgenodigd om een ceremonie te houden, maar waren 3 maanden later, toen de ploeg bouwvakkers naar huis reed, vergeten om een dankplechtigheid te houden.

De geheel in het wit geklede gebedsman was voor zijn huwelijk lange tijd monnik en had zich toegelegd op orakelstudie. Sinds zijn pensionering van de marine had zijn vrouw zich bekwaamd in rituelen. Ze hadden een gehandicapte vriendin meegenomen, want ze waren niet vergeten dat de aanleiding voor het gesprek onverklaarbare rugklachten was.

Tijdens de wijding verspreid de wierook zich in straatje 9, buurvrouwen sluiten aan bij het gezelschap, dat in een kring gaat zitten op ons terras. De ene wil een massage, de andere wil de toekomst voorspeld van haar dochter die haar job verloren heeft door de overstromingen, weer een andere vraagt of ze ooit nog geluk in de liefde zal proeven, want haar vorige drie echtgenoten zijn weggelopen.

One had haar zoon Nat gevraagd om mijn rol over te nemen, want ze weet dat ik wegdromen zal over mijn bezoek aan het orakel van Delphi, over Pepe en Meme die Hellas alleen maar kenden door mijn vertelsels over de helmboswuivende Hector en de reizen van Herodotos. En bovendien is het alleen maar handig als haar fotograaf kaarsen, bloemen, wierook, een witte draad en een enveloppe omflitst tot een souvenir, hoor ik haar stilletjes denken.

*Meme=doopmeter
Pepe=dooppeter
Bompa=grootvader in mijn geval ook mijn Pepe
Bomma=grootmoeder
desserke=nagerecht=toetje
Coupuregang=nauwe straat met steeg en beluiken, die uitloopt op de Coupure: deze straat heeft zijn oorspronkelijke naam teruggekregen “Akkerstraat”, genoemd naar de functie van die straat gelegen buiten de middeleeuwse stadspoort (Brugse Poort)
Coupure=verbindingskanaal tussen de Leie, de Schelde en de Brugse Vaart, waarlangs de oude kasseiweg liep naar de favoriete badstad van de Gentenaars (Blankenberge)

Kroniek van een aangekondigde zondvloed

Juli: De jaarlijkse moessonregens zijn stevig.

Augustus: Het waterpeil in de dammen stijgt snel. Sommigen spreken al over een kritieke fase.

September: Deskundigen waarschuwen. Gezien de kwaliteit van dammen en dijken, gezien de beperkte kwaliteit en kunde van de verantwoordelijken, is het de hoogste tijd om stevige maatregelen te treffen en goed samen te werken.

Begin Oktober: Buitenlandse specialisten in waterhuishouding slaan alarm en zeggen dat er snel daadkrachtig en onder eenhoofdige leiding moet gewerkt worden. Ze wijzen op de noodzaak van buitenlandse hulp.

De Amerikanen vliegen met een mammoet transportvliegtuig vol helikopters naar Don Muang.
De regering kondigt een vliegverbod af en zegt dat die helikopters onbruikbaar zijn. Maar het water komt dreigend op die luchthaven af, dus worden vliegtuigen verhuisd.

23 oktober 2011
1 er wordt eenhoofdige watersnoodleiding uitgeroepen na de driehonderdste dode
2 de bootjes uit China komen aan
3 zeer veel mensen moeten vluchten omdat het water op enige plaatsen de eerste verdieping bereikt
4 drieduizend geldautomaten onbruikbaar, 250 bankfilialen gesloten, gebrek aan drinkwater
5 in het hele land winkels die sommige rekken leeg hebben wegens aanvoerproblemen
6 een medewerker van het meest gelezen Nederlandse blog in Thailand legt ontgoocheld de pen neer tot na de ramp wegens gebrek aan medewerking van autoriteiten

24 oktober 2011 wordt vermoedelijk de hoogste waterstand bereikt. Ik wens de getroffenen goede moed toe om zelf het probleem op te lossen. Want wie anders zou het doen? Het is nou eenmaal een aangekondigde zondvloed.