Reisverhalen

Logeren in Thailand

Dit is het verhaal van Jaap en Marjan over Erica en Fred (De namen zijn verzonnen om herkenning te voorkomen)

Voordat wij uit Nederland naar Thailand vertrokken zeiden vrienden en kennissen steeds: Wij komen jullie opzoeken in de de tropen hoor! Erg veel aandacht gaven we er niet aan, het zal wel en bovendien hadden we genoeg te regelen voor ons zelf.

In Thailand huurden we eerst een hotelkamer om van daaruit de omgeving te verkennen, te zien of we hier inderdaad wilden blijven en vervolgens rustig een huurhuis te gaan zoeken. Dure makelaars genoeg, maar je kunt ook vaak huizen huren direct van de eigenaar en dat lukte ons. Met wat afdingen en 3 maanden huur vooruit betalen huurden we voor 9.000 baht een fraai huis met onder een overkapt looppad een soort 2e huis, bestaande uit een woon/slaapkamer en badkamer.

Ons woongedeelte bestaat uit een grote woonkamer, 2 slaapkamers, keuken en badkamer, alsmede een flink terras voor de woonkamer.  Het ‘tweede’ huis gebruikten we alleen om koffers e.d. op te slaan, goed voor al die visite grapten we.

Maar de grap werd werkelijkheid. We woonden er nauwelijks 2 maanden toen Erica en Fred mailden dat ze volgende maand langs wilden komen. Spontaan zeiden we ja, dat is goed en we kochten snel een 2-persoonsbed en een linnenkast voor de aanstaande gasten en plaatsten het in de ‘logeerkamer’. Over de verblijfsduur waren ze onduidelijk en we dachten, ach we zien wel, een dag of 3 is prima.

Op de dag van aankomst haalden we hen van het vliegveld, ze hadden eerst 2 dagen Bangkok verkend. Het was al laat en Marjan had van tevoren al kip en rijst en nassi gekookt, zodat we niet meteen de deur uit hoefden. Erica en Fred wilden al snel naar bed, wat ze waren oververmoeid van Bangkok.

De volgende morgen had Marjan een uitgebreid ontbijt klaar gemaakt bestaande uit getoost brood, gekookte eieren, jam, pindakaas, plakjes ham en gebakken eitjes, alsmede thee en koffie en vers geperste sinasappelsap. Tijdens het ontbijt vroegen de gasten of er geen kaas was. Nee zeiden we, kaas is nogal duur hier, maar zodadelijk gaan we naar een grote supermarkt en daar kun je kaas kopen als je wilt.

De gasten hadden niet zo goed geslapen, want de matras was harder dan thuis en over thuis gesproken ze wilden 10 dagen blijven. Daar schrokken we wel van, maar ach het waren tenslotte goede vrienden.

Na het bezoek aan de supermarkt bleken ze geen kaas gekocht te hebben. ‘Ach het is toch niet vers, we wachten wel tot we terug zijn’. Kennelijk hadden ze het prijskaartje gezien, overigens kochten ze helemaal niets en toen Marjan afrekende liepen ze weg bij de kassa.

In de middag wilden ze wel naar het zwembad in het park waar het huis staat. Bewoners hebben gratis toegang, maar mensen van buiten of visite moeten 100 baht betalen. Dat hadden ze niet bij zich, we hebben alleen handdoeken meegenomen en ik betaalde voor hen.

En ook de volgende dagen wilden ze alleen naar het zwembad, ze waren te moe voor uitstapjes. Wij gingen niet mee, want voor ons draaide het dagelijkse leven door. Het huis schoonhouden, het wasgoed wassen en strijken, de tuin bijhouden, ontbijt, lunch en avondeten klaar maken en boodschappen doen. Nooit kwam er de vraag of ze wellicht een handje konden helpen en toen we na een paar dagen uit eten wilden gaan, trokken ze de neuzen op ‘is dat wel vertrouwd? lopen we geen kans op buikloop?, dat zou niet goed uitkomen als we over 3 dagen in het vliegtuig zitten. En dus bleven we thuis en dus kookte Marjan in haar eentje en schoof de visite aan zodra wij hen van het terras haalden.

Het lang verwachte einde van hun 10 daagse vakantie kwam in zicht en wij brachten onze gasten naar het vliegveld alleen al om zeker te zijn dat ze het vliegtuig naar Nederland zouden halen. We haalden opgelucht adem toen we hen afgeleverd hadden en bij thuiskomst kusten we elkaar, ons huis was weer van ons.

Die blijdschap verging snel toen wij de logeerkamer met badkamer en wc aanschouwden. Onze ‘goede vrienden’ hadden een zooitje achter gelaten. De wastafel was goor en zat onder de tandpasta, de toilet ga ik maar niet beschrijven.

De volgende morgen moesten we hard aan het werk om de logeerkamer te cleanen en na de lunch gingen we toch ook maar eens naar het zwembad om uit te rusten. De beheerder kwam naar ons toe en vroeg ‘ Is jullie visite er niet?’ Wat bleek, zij hadden alle dagen niet betaald, wijzend naar ons huis. Wij hebben toen de 1400 baht voor hun moeten betalen.

Enkele weken later ontvingen wij een e-mail van andere ‘goede vrienden’, of ze langs mochten komen en of  ze een paar nachtjes konden logeren. ‘Natuurlijk’, zeiden wij, ‘bij ons om de hoek is een heerlijk hotel, schitterende kamers, badkamer en een zwembad. ‘Gezellig dat jullie dan zo dichtbij komen te zitten, kunnen we leuke dingen doen’, mailden wij ook nog.
We kregen een berichtje terug. ‘Helaas, we hebben besloten om eerst eens een ander deel van Thailand te gaan verkennen.

Echte vrienden zijn welkom, maar slapen doen ze maar ergens anders…..


Alleen naar Pattaya !

Alfred is 46 en zijn drogisterij in Enschede loopt geheel op rolletjes. Dat kun je niet meer van zijn huwelijk zeggen. Drie jaar geleden besloten hij en Nancy, na een huwelijk van bijna 20 jaar, te gaan scheiden. Zij had al langere tijd een vriend, maar Alfred merkte daar nooit iets van, hij was druk bezig met de drogisterij. Na zijn scheiding had hij hulp nodig in de winkel, zijn vrouw was er immers niet meer. Een meisje met een oosters uiterlijk van 18 jaar werd aangenomen en in de afgelopen 3 jaar had zij zich tot een zelfstandige winkelchef ontwikkelt. Alfred keek vaak ‘stiekem’ naar haar. Hij vond haar erg aantrekkelijk en de laatste tijd droomde hij zelfs van haar. Niet dat hij haar ooit aanraakte hoor, nee zoiets dat doet Alfred niet. Maar dromen dat kan wel. Nu zijn winkelmeisje hem prima kon vervangen wilde Alfred wel eens op vakantie. Dat was hij al heel lang niet meer geweest. Van een kennis die ooit eens naar Pattaya in Thailand was geweest had hij verhalen aangehoord die enige overeenkomsten hadden met zijn dromen over het Aziatische winkelmeisje. Op een dag was het zover. Alfred reisde naar Bangkok, vandaar door naar Pattaya. In de middag was hij lekker naar het strand geweest, lekker eten en tsjaa….inderdaad ook lekkere meiden. Na het avondeten ging Alfred een stukje wandelen. Nou ja….wandelen? Hij tuimelde bijna van de ene in de andere girlie-bar. Overdag merkte je daar niets van maar in de avond was alles anders. Alfred werd overdonderd door ‘brutale’ meiden die hem aanspraken. Iets terugzeggen durfde Alfred niet. Alle dames waren zo mooi, nog mooier, nog…… dan in zijn dromen over zijn winkelmeisje. Maar in deze drukte met harde muziek voelde Alfred zich niet erg op zijn gemak. Bovendien waren de dames wat al te vrijpostig, zou vond Alfred. Dus wat doet een drogist uit Enschede dan, die zoekt een gelegenheid uit, waar hij zittend aan de bar rustig een flesje bier kan drinken het geheel rustig bekijkend. Na een paar minuten komt er, enkele barkrukken verderop, een mooie vrouw zitten. Eerst doet Alfred net of hij haar niet opgemerkt heeft, hij kijkt net als in de winkel, stiekem naar haar. Langzaam wordt hij iets brutaler en bij het tweede flesje bier kijkt hij haar kant op. Hun blikken kruisen elkaar, het meisje slaat verlegen haar ogen neer. Dit is meer het niveau van Alfred, geen brutale blikken deze keer. Nu moet hij nog bedenken hoe hij met haar in contact komt. Naar haar toelopen durft hij niet echt. Na een paar minuten, als zij weer zijn richting uitkijkt, wijst hij op zijn flesje bier en maakt een gebaar van ‘wil je ook iets drinken?’ Het meisje lacht verlegen maar komt op de kruk naast hem zitten. Ze wil gewoon een softdrink, geen bier. Veel Engels spreekt het meisje niet. Alfred is ook niet echt een versierder, dus de communicatie verloopt stroef en langzaam. Maar na een uurtje weet Alfred dat ze Noi heet, 24 jaar en gescheiden is en uit de plaats Korat komt. Niet dat Alfred weet waar dat ligt, maar je moet het toch ergens over hebben. Zo blijkt ze ook nog een dochter van 4 jaar te hebben, die woont bij Oma. En…..Alfred hoort goedkeurend aan dat ze hier vandaag voor het eerst is. Ze komt hier dan wel om geld te verdienen, maar zij is toch echt anders dan al die anderen.

De vakantie dagen vliegen voorbij en Alfred is al ruim een week verliefd. Hij heeft nog geen minuut aan de drogisterij gedacht. Natuurlijk, hij betaald voor haar gezelschap, maar dat geld is eigenlijk voor de oma. Voor de opvoeding van haar dochter. Niets ordinairs dus, Alfred voelt het zelfs als een soort plicht. Op de laatste vakantiedag breekt bij Alfred een beetje paniek uit. Hij is stapel verliefd en wil Noi nooit meer kwijt raken. Samen bespreken ze hun toekomst. Alfred geeft haar voldoende geld om uit de bars te blijven en in Korat haar kind te kunnen opvoeden. Binnen 3 maanden zal hij bij haar terugkeren en zullen ze samen naar een woning gaan zoeken. Het afscheid is erg moeilijk, maar ze kunnen wel bellen of email contact onderhouden.

Terug in Nederland treft Alfred de drogisterij in uitmuntende toestand aan. Zijn winkelchef heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om de boel eens lekker te veranderen en Alfred moet toegeven: Het ziet er zelfs beter uit dan ooit. Dit geeft hem een goed gevoel voor de toekomst, want hij wil toch zo spoedig mogelijk terug naar Noi. Als Alfred de volgende dag zijn email ophaalt treft hij tot zijn opluchting een bericht van Noi aan. Helaas is het niet zo’n heel goed bericht, want Noi’s dochter is ernstig ziek geworden heeft op korte termijn medische hulp nodig. Dit kan echter niet betaald worden en Noi vraagt zich af of zij dan maar weer terug naar de bar in Pattaya moet gaan. Alfred schrikt zich rot, vooral van de laatste opmerking. Hij heeft haar telefoonnummer en rekening houdend met het tijdverschil belt hij haar dezelfde dag op om te vragen om hoeveel geld het precies gaat. De (omgerekend) 1000 euro maakt hij nog dezelfde dag naar Noi over. Hij leest en herleest Noi’s mail en iedere keer weer bonkt zijn hart in zijn keel bij de opmerking ‘terug naar de bar in Pattaya’. Wat hem wel opvalt is het goede Engels waarin de mail geschreven is. Met een ‘Nou ja, ze zal er wel een vriendin bijgehaald hebben’, stelt hij zichzelf gerust. Twee dagen later ontvangt Alfred een nieuwe mail. De operatie is geslaagd, de dochter al een heel stuk beter en……Noi heeft een zeer fraai huis voor hun beiden op het oog. Ze hoopt dat het nog te koop is als Alfred terug is. Ook vraagt Noi of haar dochter dan bij hun kan komen wonen. Alfred heeft zelf geen kinderen en voelt zijn egootje glimmen. Snel mailt hij Noi dat hij dat een goed plan vind en vraagt of het mogelijk is een soort aanbetaling op het huis te doen zodat ze binnenkort samen er een besluit over kunnen nemen. Al de volgende dag blijkt dat gelukkig mogelijk te zijn en de aanbetaling van 1500 euro valt Alfred eigenlijk best mee. Helemaal goed gaat het nog niet daar in Thailand, want de opvoed oma heeft dringend dure medicijnen nodig. Noi heeft haar verantwoordelijkheid genomen en de benodigde 400 euro betaald van het geld dat eigenlijk voor het huis bestemd is. Alfred stort dit bedrag maar snel op haar rekening, anders gaat hun droomhuis misschien aan hun voorbij.

Twee weken voordat Alfred naar Thailand afreist krijgt hij een telefoontje van Noi. In gebrekkig Engels en duidelijk geemotioneerd vertelt Noi dat ‘hun’ huis verkocht dreigt te worden. Alfred vraagt Noi alles nog eens per email uit te leggen. Die email krijgt hij omgaand en dan blijkt dat hij zijn aanbetaling wel terug krijgt, maar dat de bank, eigenaar van het huis, een koper heeft die direct kan beslissen. Alfred baalt stevig. Alles leek op rolletjes te lopen en nu dit. Voor een drogist neemt hij een snelle beslissing: Hij belt Noi en zegt haar het huis te kopen. Het aankoopbedrag, nu nog ruim 21.000 euro maakt hij vandaag over aan de bank, de eigenaar van het huis. Zo kan er helemaal niets mis gaan denkt Alfred, het geld wordt direct gebruikt voor de aankoop van het huis.

En dan gaat Alfred weer naar Thailand. Noi wacht hem al in Bangkok op. In Nederland heeft Alfred een hotel voor 3 mooie exotische nachten geregeld. Dan reist de verliefde drogist door naar Korat, naar hun nieuwe, inderdaad fraaie, huis. Daar aangekomen treffen ze de dochter van Noi, de Oma (beiden in blakend gezonde toestand) de Opa, de broer van Noi en een oudere zus. ‘Wat een ontvangst vindt Alfred!’ Later op de avond wil Alfred wel eens lekker naar bed en hij vraagt voorzichtig aan Noi wanneer de familie vertrekt. Dit blijkt echter een misverstand. Alle aanwezigen hebben, met instemming van Noi, hun intrek in het huis genomen en zijn geenzins van plan daar ooit nog uit weg te gaan.

Na de hele situatie een paar dagen te hebben aangezien en van Noi nogmaals duidelijk vernomen dat de familie echt blijft denkt Alfred: Dan verkoop ik het huis toch, de rest van de familie bekijkt echt het maar. Noi is het helemaal niet met hem eens, haar ogen staan strak op hem gericht als dit besproken wordt. Nee dit lijkt helemaal niet op de verlegen blik uit Pattaya, de ogen waarop Alfred verliefd werd. Als Alfred zegt zijn plan echt door te willen zetten vertelt Noi hem dat de eigendoms-papieren van het huis bij de bank liggen. In de middag gaat Alfred naar de betreffende bank en vertelt dat hun huis zo spoedig mogelijk verkocht dient te worden. Dan krijgt hij te horen dat Noi vorige week de maximale hypotheek van 16.000 euro op hun huis heeft opgenomen en dat er op korte termijn een eerste aflossing van hem verwacht wordt…….

Alfred gaat niet meer terug naar ‘zijn’ huis. Hij begrijpt de situatie……..


Nooit meer naar Thailand 

Rik zal niet meer naar Thailand gaan, ondanks dat hij er een dochter van 10 jaar heeft. Zijn Thaise vrouw, met wie hij ruim 12 jaar getrouwd was zal hij ook niet meer zien.Thailand was Rik’s tweede vaderland, waar hij ieder jaar 3 maanden doorbracht tesamen met zijn Thaise familie. Negen maanden werkte hij in Nederland, om met veel overwerk zijn vrouw en dochter te kunnen onderhouden en te sparen voor de vakantie en de vliegreis. Negen maanden waarin hij zich vrijwel alle luxe ontzegde voor drie fantastische maanden Thailand.

Rik heeft in het noorden, in de plaats Chiang Rai, een huis voor zjin familie en zichzelf laten bouwen, een huis met een Homestay gedeelte, d.w.z. 2 grote extra kamers met badkamertjes, voor de verhuur dus. Erg veel klanten hebben ze niet, maar het hele jaar door wordt er wel 1 kamer verhuurd, waardoor er wat extra inkomsten zijn, te besteden voor levensonderhoud en om wat geld opzij te zetten voor zijn dochter, om die binnenkort naar een goede school te kunnen sturen.

Op verzoek van Nit, zijn vrouw, en met instemming van Rik zelf, is de oudere broer van Nit in de 2e kamer gaan wonen, omdat hij zonder werk en dus zonder inkomsten zat. Tijdelijk was de afspraak, maar tijdelijk is rekbaar en de broer woont er nu al bijna net zolang als dat het pensiongedeelte klaar is. Maar omdat er toch niet zoveel huurders zijn laat Rik het maar op zijn beloop, bovendien zou het wegsturen van de zwager zeker niet in goede aarde vallen bij Nit.

Bijna aan het eind van de laatste dagen heerlijke Thaise vakantie ging het helemaal mis. Rik betrapte zijn inwonende zwager met Nit in bed. Woest, vernederd, slaande ruzie en uiteindelijk de bekentenis van Nit dat de inwonende broer helemaal geen broer was maar haar Thaise echtgenoot met wie zij al 12 jaar getrouwd was.

Jankend en in een volledig verwarde toestand ontvluchtte Rik ‘zijn’ woning. Zijn vrouw was niet echt zijn vrouw en zijn dochter? was die wel van hem? Gek werd hij ervan, zijn hele leven was kapot. Rik wist nauwelijks nog wat hij deed. Hij boekte een eenvoudig hotelletje totdat het geld dat hij bij zich had bijna op was en hij als dakloze rond Chiang Rai ging zwerven. Buiten slapen en eten van de laatste muntjes. Totdat op een dag de politie zijn paspoort ter controle vroeg en bleek dat zijn verblijfsvergunning verlopen was.

De politie nam hem mee naar het bureau en na verhoor werd hij opgesloten in een smerige cel, zonder ramen waar de TL-verlichting 24 uur per dag aan was. Zo’n 15 medebewoners had hij in die cel, voornamelijk Birmezen, waarschijnlijk ook zonder geldige papieren. De cel was 6 x 6 meter en loei heet, met name overdag, in de nacht was het er ‘gewoon’ heet.

Na enkele dagen werd Rik naar de rechtbank gebracht die hem veroordeelde tot een boete van 1000 Baht (25 euro) of een gevangenisstraf van 5 dagen. Het geld was op en dus moest Rik die 5 dagen maar uitzitten. Daarna werd hij teruggebracht naar het politiebureau omdat hij geen geld voor een ticket had. (Rik kocht n.l. zijn retourticket in Thailand, dat is goedkoper.) Familie of goede vrienden in Nederland had Rik niet en zijn bankrekening stond inmiddels bijna op nul.

Rik’s werkgever in Nederland miste hem en omdat Rik nog nooit ook maar 1 dag verzaakt had op zijn werk deed men bij de politie aangifte van vermissing. Na enige dagen kreeg de werkgever een telefoontje van de vreemdelingen politie die vertelde dat Rik, vanwege geldgebrek, in Thailand gevangen zat. Rik’s werkgever heeft zich, via de Nederlandse ambassade, garant gesteld voor een ticket en overige kosten, zodat Rik naar Nederland kon terugkeren, terug naar niks…..