Kanchanaburi ligt in Centraal-Thailand en is de hoofdstad van de provincie Kanchanaburi en het district Kanchanaburi. De stad heeft ongeveer 52.000 inwoners en ligt aan de samenvloeiing van de Khwae Yai en de Khwae Noi rivieren die tezamen de Mae Klong rivier vormen.

Over de Khwae Yai rivier ligt in de stad de Brug over de rivier de Kwai. Bij het aanleggen van deze brug tijdens de Tweede Wereldoorlog als onderdeel van de spoorverbinding tussen Birma en Thailand door de Japanners kwamen veel dwangarbeiders om het leven, waaronder ook Nederlanders.

In de stad zijn ook wat bezienswaardigeheden die betrekking hebben op de Brug over de rivier de Kwai zoals:
Jeath Museum: In dit museum is allerlei informatie over de spoorlijn in oorlogstijd te vinden; tevens bevat het een gereconstrueerde gevangenbarak uit die tijd.

Twee begraafplaatsen: Ereveld Kanchanaburi met bijna 7000 graven en Ereveld Chungkai met 1750 graven.

De Dodenspoorlijn (Death Railway), ook wel Birmaspoorweg of Birma-Siamspoorweg, is de bijnaam gegeven door geallieerde krijgsgevangenen in de Tweede Wereldoorlog aan de spoorlijn die zij gedwongen werden aan te leggen tussen Nong Pladuk in Thailand en Thanbyauzayat in Myanmar (Birma). Het werk aan de spoorlijn begon op 16 september 1942 en werd 16 maanden later voltooid, ondanks berekeningen van Japanse ingenieurs dat het minimaal 5 jaar zou duren om de 415 kilometer lange en 1 meter brede spoorlijn aan te leggen. De Japanners maakten hiervoor op grote schaal gebruik van dwangarbeid.

Tijdens de aanleg stierven per dag gemiddeld 75 arbeiders; 15.000 krijgsgevangenen stierven aan uitputting, ziekte en ondervoeding. Onder hen waren 7.000 Britten, 4.500 Australiërs, 131 Amerikanen en bijna 3.000 Nederlanders.

Onder de westerse krijgsgevangenen waren veel KNIL-militairen en Nederlanders uit toenmalig Nederlands-Indië. Ook stierven ongeveer 100.000 Thaise en Indonesische Romoesja's en ook Birmaanse en Maleisische dwangarbeiders bij de aanleg door het moeilijke gebied. Na de voltooiing van de spoorweg in december 1943 bestond het werk uit onderhoud en reparatie van schade door geallieerde bommenwerpers.

De werkkampen lagen vaak naast vitale punten van de spoorweg, waardoor bombardementen ook veel slachtoffers en gewonden onder de dwangarbeiders veroorzaakten.

De doden, die aanvankelijk langs de spoorweg werden begraven, zijn later (her)begraven op drie erevelden: Chungkai en Kanchanaburi in Thailand en Thanbyuzayat in Birma. Deze werden aangelegd op initiatief van de Commonwealth War Graves Commission, de Britse zusterorganisatie van de Nederlandse Oorlogsgravenstichting.

Veel overlevenden ondervonden later geestelijke problemen. Ook hun nazaten hebben nog problemen gehad: het zogenaamde tweedegeneratiesyndroom. Een van de bekendste arbeiders aan de spoorlijn was de Nederlandse cabaretier Wim Kan.

De eerste trein die over de spoorlijn reed was een bordeeltrein voor Japanse officieren.

In het westen is de spoorlijn voornamelijk bekend van de film Bridge on the River Kwai. Tegenwoordig is de lijn nog in gebruik tot aan Nam Tok in de provincie Kanchanaburi. De spoorlijn volgt na de brug bij de stad Kanchanaburi voor een groot gedeelte de loop van Kwai Noi-rivier.

De brug over de rivier Kwai (1943)