Dinsdag

Roze is de kleur voor dinsdag,  Chompu in het Thai. Het verhaal voor dinsdag:

We zitten aan het Thaise ontbijt in restaurant The Train als er een hele dikke, grote man op zijn dikke motorbike aan komt scheuren en hard remt voor het restaurant. Hij kijkt link en het lijkt alsof hij het hele restaurant kort en klein wil slaan. Maar dat valt mee, hij gaat gewoon aan een tafel zitten en spreekt de serveerster aan die hij kennelijk kent, en die zijn bestelling opneemt. Als zij het eten brengt wil hij met haar praten, maar zij zegt dat ze tafels moet afruimen enzo en ze komt bij onze tafel staan en zegt: Zijn problemen met zijn vriendin heb ik al zo vaak aangehoord. Dan komt er een andere vrouw, die boss van de toko, bij hem staan. De boze man begint een klaagzang tegen haar over zijn vriendin, de vrouw hoort het aan, maar wellicht verstaat ze het maar half want volgens Yui is zijn Thai lastig te verstaan. Maar hij komt stoom afblazen over zijn vriendin. Ik heb haar al zoveel gegeven, vorige maand nog een nieuwe motorbike van 50.000 baht en nu wil ze ‘opslag’, ze zegt dat ze niet meer met het maandelijkse bedrag dat ik haar geef toe kan komen. De vrouw luistert alleen maar en geeft aan het eind van het verhaal een tip: Als zij niet van jouw toelage kan leven en jij niet meer kan of wil geven, dan is het wellicht tijd dat jullie daar conclusies uit trekken. De man gaat maar zijn eten opeten en lijkt voldoende gehoord te zijn.

Het is een rit van 45 minuten om dochter Robin naar school te brengen. Onderweg passeren we ‘duizenden’ eet-kraampjes. Mannen met een Thaise partner herkennen dit wel: Iedere dag moeten we bij een tentje of kraampje stoppen, want Moeder krijgt er honger van, maar blijft gewoon ‘op gewicht’.

Na het avondeten kijkt dochter Robin (3) kindervideo’s op YouTube. Als er voor het eerst een Christelijke song voorbij komt zingt ze hardop mee: Jesus loves me yes I know, the bible tells me so. Wij horen het stom verbaasd aan want daar hebben we het nooit over. Een Godswonder? Niet helemaal want zij zit op een Christelijke school. We gaan de volgende dag op onderzoek en treffen op het schoolterrein een grote, ongeveer als een kerk ingerichte ruimte met dit grote Maria beeld en een microfoon. Later vragen we de teacher of ze dit lied kent. Ja, zegt ze, we zingen het voor het eten……. Overigens zijn Robin namen: Narinthara, Maria.

Een Thaise werkgever.  In een shopping mall in Chiang Mai city is er ondermeer een hele grote electronica zaak, men verkoopt er veel, van computer tot wasmachines. In die shop is een grote fraaie coffeeshop, we komen er graag en vaak en daarom kent iedereen ons daar, van bezoekers t/m het personeel dat graag met dochter Robin speelt. Gisteren vertelde 1 van de verkoosters het volgende: Ze vertrekt eind van de maand om voor zich zelf te beginnen, verkopen via Facebook. Ze had het graag met haar baan gecombineerd, maar dat mag niet van de baas, die ook haar Facebook controleerd!! Tot overmaat van ramp is er gisteren een notebook ter waarde van 45.000 baht gestolen en worden de mensen die op de computer-afdeling werken er voor verantwoordelijk gehouden, zij hadden er maar op moeten letten. Behalve camera’s die niet werkten, is er geen beveiliging aan de computers en ook geen controle poortjes. De 5 mensen die daar werken moeten gezamelijk de 45.000 baht ophoesten, dus krijgen ze deze maand geen salaris. Misschien dat de baas nog een beetje bijtrekt, maar voorlopig zit men in de stress. Lekker zo’n Thaise werkgever!


In Thailand zijn er weinig regels voor, toch komt bijna alles terecht in de recycling. Recycling in Thailand dat gaat vaak gratis en automatisch door Thai die er een inkomen of bijverdienste aan hebben. Glas, petflessen, plastic, karton, metaal, enz, het wordt zelf gescheiden en verkocht of door anderen uit jouw afval gehaald en verkocht. Zelfs als iedereen het ‘bruikbare’ uit het afval heeft gehaald, worden de plastic vuilzakken nog in de vuilniswagen die ze ophaalt, leeggeschud en nagekeken op ‘waardevolle’ zaken.   En water? In Nederland wordt overal gezuiverd water voor gebruikt. Niet alleen om te drinken of je tanden te poetsen, maar ook om het toilet door te trekken. Lekker makkelijk, dat wel, maar best vreemd eigenlijk want maar een klein deel wordt gebruikt om te drinken. In Thailand is het water uit de kraan doorgaans niet drinkbaar. Water om te drinken en voor huishoudelijk gebruik koop je in Thailand bij de waterboer in kratjes van 20 literflessen, flessen die opnieuw gevuld zijn en bij ons thuis bezorgd voor 35 baht een kratje. Je kunt ook water in petflessen in de winkel kopen, dat is wel een stuk duurder.  Om te drinken geef ik de voorkeur aan dit water boven het water van de waterboer,  dat welliswaar goedkoper is, maar zijn flessen worden hergebruikt zonder dat ze schoongemaakt worden en weet jij veel wat de vorige gebruiker er mee uitgehaald heeft?

Deze oude man, die ik vaak tegenkom, leeft van de recycling.

Papa Garden (facebook) is een goed en leuk restaurant in Doi Saket, bij Chiang Mai. We gaan er regelmatig lekker eten, maar ook om met onze dochter te zwemmen, naar de speeltuin met ballenbad, die zij ‘Horse auround’ noemt ivm de draaimolen, koffie drinken. Het restaurant ligt in een bos-complex met een tiental houten huizen die te huur zijn. Er is ook een fitness en een yoga gebouw en een zwembad dus. Klik op de foto voor een vergroting.

Wij komen regelmatig in Sukhothai omdat mijn vrouw daar vandaan komt. Logeren bij de schoonouders doen we niet, het is te eenvoudig, geen bed en origineel Thais sanitair zonder  warme douche. En dus logeren we in hotels. We hebben we een 3-tal favoriete hotels. Dit is het al wat oudere Orchid hotel voor slechts ฿350 (€ 10) per nacht of ฿ 450 voor een grotere kamer beiden met airco. Een bordje met ‘Fax service’ bij de receptie geeft onbedoeld aan dat het hotel niet vorig jaar gebouwd is, maar het is er goed verblijven. Het hotel ligt in het centrum van de nieuwe stad Sukhothai en heeft een prachtig zwembad. Eten kun je aan de overkant van de straat of  natuurlijk bij de stalletjes en niet onbelangrijk er is een 7-eleven om de hoek. De oude stad Sukhothai, met het prachtige historische park, ligt een km of 10 er vandaan.

Zo,  het is nu 9,15 uur en we zitten alweer in de auto nadat we onze dochter naar school in de city brachten, de auto een 10.000 km beurt heeft gehad en wij ondertussen genoten hebben van een Thais ontbijt en om vervolgens nog wat inkopen bij de 7-eleven te hebben gedaan. Daar kocht Yui wat te eten voor een zwerver die buiten op een bankje lag te slapen, lag ja, want een oudere Thaise vrouw maakte veel herrie dat die vieze man daar weg moest omdat zij er wilde zitten, terwijl er nog andere lege bankjes stonden. Tsja, mijn echtgenote gaat daar toch echt anders en veel beter mee om.

Ons lekkere Thaise ontbijt voor deze morgen kost 120 baht (3,15 euro) voor ons tweetjes. Wonen en eten in Thailand dus.

Op de markt werden we verrast door een stevige regenbui. We konden in een tent schuilen, net zoals het oude vrouwtje. Ze meet niet meer dan 1 meter 30 schat ik en ze verkoopt bamboo-scheuten voor 20 baht een zakje. Als ze alles vandaag verkoopt heeft ze een omzet van 200 baht, 5 euro…….

Vandaag mijn retirement visa met 1 jaar kunnen verlengen. Het blijft steeds een hele klus. Niet alleen ik, maar alle farang die ik zag kregen een boete van 1600 baht omdat wij geen TM30 formulier hadden ingevuld toen ik (en zij) het land uit was geweest. Bij mij was dan in 2015. Toch wel vreemd, want je meldt je bij immigration als je het land verlaat en ook als je weer terugkomt. Nou ja, wonen in Thailand.

Vrijwel iedere dag rond 16.00 uur zijn wij op de markt van een dorpje dicht bij huis om dagelijkse boodschappen te halen. Meestal wacht ik met mijn dochter in de auto die ik parkeer tegenover een klein shopje/cafe dat al vele jaren drank verkoopt. Oude mannetjes in sjofele kleding lopen er af en aan naar binnen met een biljet van 20 baht (halve euro) in hun hand om er een drankje te kopen. Sommigen mixen het met water, anderen slaan het in 2 slokjes naar binnen. Niemand blijft hangen om dronken te worden, 1 drankje is voor allen genoeg en men gaat weer naar huis of naar het werk. Maar sinds een paar dagen is de shop gesloten, waarschijnlijk door de politie omdat er in Thailand een betuttelende wet is die zegt dat je tussen 14 en 17.00 uur geen drank mag verkopen. Wie wordt hier nu vrolijk van?


Breakfast at Mr. Dom. Geen tijd om thuis te ontbijten want uiterlijk 7.30 uur moeten we op weg om onze dochter in de city Chiang Mai naar school te brengen. Op de terugweg krijgen we honger en nee, er is geen broodjes zaak te zien, dus wordt het een Thais ontbijt, dat doen we wel vaker, maar het was wel wennen, Thai food ipv brood of beschuit in de ochtend. We stoppen bij Mr. Dom. Uit 15 gerechten kiezen we er 3, rijst krijg je er gratis bij. Het is lekker en niet duur, we rekenen 120 baht af voor ons twee, ongeveer 3,35 euro, inklusief een flesje water. Het eten wordt netjes aan tafel in het airco restaurant gebracht.

Op 29 mei 2018, wordt Visakha Bucha Day gevierd. Op deze dag zullen overheidsgebouwen, scholen, banken en grote bedrijven gesloten zijn. Op Visakha Bucha Day mag geen alcohol verkocht worden, maar wel gedronken en dus kun je als je naar een restaurant gaat wel je eigen drank meenemen. Op Visakha Bucha-day herdenken buddhisten de geboorte, verlichting en het overlijden van Buddha. Als ik om 8 uur in de ochtend terug kom van een uur fietsen komt de wierook-lucht me in de tuin al tegemoet. Yui heeft het geestenhuisje versierd met bloemen en er een dikke bos wierook bij geplaatst. Ook het Buddha altaartje in huis is zo opgevrolijkt.


Aan het begin van de avond kregen we een berichtje van de school waar Robin naar toe gaat.  Een witte pickup, het kenteken schijnt bekend te zijn, heeft een meisje van 10 jaar ontvoerd van school, de moeder stond tevergeefs te wachten op de afhaal plek. Jonge kinderen worden naar en van de klas gebracht, maar oudere kinderen willen dit doorgaans niet en worden door de ouders op het school terrein afgezet en opgepikt. De school zegt nu dat het beter is ook de wat oudere kinderen zelf uit de klas op te halen.


Thailand 4.0: Thailand wil zijn economische groei stimuleren door te focussen op hoogtechnologische inspanningen. Het is een ambitieus plan met de bedoeling een totaal nieuwe economische basis te ontwikkelen. Als dat plan, genaamd Thailand 4.0, lukt zal het land mogelijkheden bieden voor investeringen en onderzoek.
Volgens dit programma zal Thailand evolueren van een belangrijke deelnemer naar een wereldleider in innovatie. Maar ja denk ik dan wel eens, als net als gisteravond bij wat regen en onweer, de stroom en dus het internet uit valt, moet je daar dan niet maar eerst eens aan werken……


In Thailand zijn verkiezingen voor een Phuyaiban, dorpshoofd, gehouden. In het dorp bij Sukhothai waar mijn vrouw vandaan komt zijn stemmen gekocht, zoals er gezegd wordt. Een bekende Yaba (drugs) handelaar en zelf gebruiker heeft gewonnen. Dit zet natuurlijk kwaad bloed bij de verliezers en nu is de politie bij hem komen controleren. Hij is positief bevonden bij een urine test. De nummer 2, een vrouw is nu dorpshoofd.


Schoonmoeder in Sukhothai is in een winkeltje gebeten door een kat. Nu krijgt ze 3 dagen achtereen 2 injecties tegen rabies, hondsdolheid, want dat heerst in Thailand, er al 8 doden gevallen. De shopeigenaar heeft haar als compensatie 500 baht gegeven.


Het is stil in huis. Na een maand vakantie is de summer-school voor Robin vanmorgen begonnen. Een maand lang staat dit in het teken van kennis maken met de nieuwe leerlingen en 1 nieuwe teacher. Spelen is het woord voor deze maand, waarin de leerlingen ook zwemles krijgen op de eigen school, dat is toch weer wat anders dan in Nederland waar zwemles uit het rooster is. Om 9 uur komt de Engelse teacher een uurtje lesgeven, het zal wel zingen en zo met YouTube video’s worden, immers het is Summer-school.

Het is 12 maart en dus ben ik jarig en is het in Thailand gebruikelijk dat we naar de tempel gaan. Yui schrijft op een envelop mijn naam en vraagt er aan de monnik of hij goede wensen voor mij wil wensen. Dochter Robin kijkt toe of er nix te jatten valt…..:) 

Met de Kerst naar de tempel….tsjaa, valt te verklaren. Thai gaan op hun verjaardag of spoedig er na naar de tempel en vragen de monnik te bidden voor een gezond en voorspoedig nieuw levensjaar. Onze dochter Robin is net 3 jaar geworden en vandaag was de eerste gelegenheid om naar de fraaie tempel van Doi Saket te gaan. Robin blijft niet stil zitten hoor, maar de monnik kan haar ook zo zegenen.

Kerst. En, zegt Yui, Thaise kinderen vinden, net als ik, Kerst ook leuk. We komen op gesprek ‘Kerst’ omdat in meerdere winkels in Chiang Mai half november al Kerstbomen staan, compleet met lichtjes en ballen. Onze Kerstboom zit nog in de doos, maar dat zal niet zo
lang meer duren, want Yui vindt het gezellig en dochter Robin ongetwijfeld ook. Maar weten die Thaise kinderen dan wat het Kerstfeest voor betekenis heeft, vraag ik. Dat niet zegt Yui maar Thaise kinderen vinden het leuk zo’n boom, liefst met kadootjes en een Kerstman. Bij een Buddha-feest moeten ze mee naar de tempel en niet ieder kind vindt dat ook leuk. En jij vraag ik: Weet jij waarom het Kerstfeest is? Het werd een beetje stil, nix meer om op te schrijven…..:)
Ach, de Thai houden wel van een feestje, zo viert men het Westerse nieuwe jaar, het Chinese nieuwe jaar en natuurlijk Songkran, het Thaise nieuwe jaar. En Kerstsongs…….., ach die hoor je in juli ook in de shoppingmalls.


En zo krijgt dochter Robin voor het huis les van haar moeder. ABC kende ze al, maar nu ook al de helft van het Thaise alfabet. Robin vindt het prachtig zo op straat, ook de mensen in het dorp die komen kijken. Wonen in Thailand.

Als je in Thailand woont, kijk je nog wel eens terug naar  Holland, 1962 nu dus. Ik zat in de woonkamer bij de draadomroep radio, te wachten op de tiener top 20 en dan met name op een nog vrij onbekend bandje met de naam the Beatles. Ik kende 2 nummers van ze, She loves you en I want to hold your hand. Wat lief toch? Ik moest de hele top 20 afluisteren want mijn favoriete nummers stonden ergens boven aan. De 2 nummers duurden minder dan 2 minuten per song en als ze gespeeld werden zette ik de radio ietsjes harder, waarop mijn vader, nog ver binnen die 2 minuten, uit de andere kamer stormde en hij zette die ‘pest herrie‘ af. Al die tijd voor nix zitten luisteren. Nu, 55 jaar later, kan ik het me nog goed herinneren. Een volgende zaterdag kon ik niet naar de muziek luisteren, ik moest voetballen, mijn andere passie. Een tournooi nog wel, een tournooi van de voetbalclub Marathon in den Haag, toen in 1962 dus, een heel belangrijk jeugd-tournooi. Ons team van RCDH, waar ik aanvoerder van was, waren jongens van maximaal 12 jaar. Na een lange dag speelden we de finale tegen JAC, toen een bekend sterk elftal met jongens van liefst 16 jaar. Maar we wonnen van ze, na strafschoppen. Op de foto sta ik, 3e van links, met de beker in mijn hand, mijn broertje mocht de wisselbeker van mij vast houden. Van school mocht ik eigenlijk niet meedoen, want ik moest oefenen voor het toneelstuk van de afscheidsavond, maar daar had ik helemaal geen trek in. Nu, 55 jaar later, kan ik het me nog goed herinneren.